Topsuz Alanda Faul

Üç farklı milli takımda oynamış futbolcular

2012-02-09T17:36:00.000+02:00

Milli takımlar tarihinde birden fazla milli formayı giymiş birçok futbolcuya rastlamak mümkündür. Özellikle 30'lu 40'lı ve 50'li yıllarda iki farklı milli formayı giymiş birçok futbol efsanesi sayılabilir. Bu futbolcular genel olarak ülkelerinin, imparatorluklarının milli formalarını giyerken ülkelerinin bölünmesi ve bağımsızlığı ilan eden yeni ülkelerin çıkmasıyla o ülkenin milli formasını giymeye başlamış ve milli takım kariyerlerine yeni bir bayrak eklemişlerdir.

Tarihte iki farklı milli formayı giymiş belki 100'den fazla isim varken üç farklı milli formayı giymeyi başarmış yalnızca 8 futbolcu vardır.

Bunların içinde aktif olarak futbol hayatını sürdüren ve bu 8 kişinin arasına en son katılan isim Dejan Stankovic. Sırasıyla Yugoslavya, Sırbistan-Karadağ ve Sırbistan formalarını giyen Stankovic aynı zamanda 3 farklı milli forma ile Dünya Kupaları'nda oynamış tek futbolcu.

Stankovic'den önceki yani listedeki 7. isim Ahrik Tsveiba. Tsveiba 1990-1992 yılları arasında Sovyetler Birliği, 1992 yılında Ukrayna ve 1997 yılında da Rusya formasıyla bunu başaran isim olmuş.

Aynı coğrafyanın bir diğer oyuncusu Sergei Mandreko ise 1992'de Sovyetler Birliği ve yine aynı yıl Tacikistan, 1994 yılında da Rusya formasını giymiş.

Bir dönem PSV formasıyla da izlediğimiz Yury Nikiforov da 1992'de Sovyetler Birliği formasıyla başladığı kariyerine yine aynı yıl Ukrayna formasını giyerek devam etmiş ve 1993-2002 yılları arasında da Rusya milli takımıyla maçlara çıkmıştır.

90'larda üç farklı milli takım formasıyla sahaya çıkmış son isim ise Andrey Piatnytski. 1990-1992 yılları arasında Sovyet takımı için mücadele eden oyuncu 1992'de Özbekistan ve 1993-1995 arasında da Rusya formasını giymiştir.

Daha önceki yıllarda ise bunu başarmış olan futbolculardan biri Laszló Kubala'dır. Kubala 1946-1947 arasında Çekoslavakya, 1948'de Macaristan ve 1953-1961 yılları arasında da İspanya formasıyla maçlara çıkmıştır.

İkinci Dünya savaşı döneminde ise iki oyuncu üç farklı milli formayla mücadele etmiştir. Josef Bican 1933-1936 yılları arasında Avusturya, 1938-1949 arasında Çekoslavakya ve 1939 yılında Moravia prensliği formasıyla sahaya çıkmıştır.

Yine aynı dönemin futbolcularından Karel Burkert ise 1934'de Bulgaristan 1934-1938 arasında Çekoslavakya ve 1939 yılında Bohemia ve Moravia prenslikleri için mücadele etmiştir.

Listedeki bu 8 ismin yanı sıra futbol efsanesi Alfredo Di Stefano da 1947'de Arjantin, 1949'da Kolombiya ve 1957-1961 arasında da İspanya formasını giyerek üç farklı milli formayı üzerinde taşımıştır. Ancak FIFA'nın resmi kayıtlarında Di Stefano'nun Kolombiya formasıyla çıktığı maçlar tanınmamış, yani kayıtlara geçirilmemiştir.

Dört dörtlük derbi

2012-02-08T00:35:00.000+02:00

Tarih yine bir 8 Şubat, yıl 2001. Türkiye Kupası yari finalinde ezeli rakipler Fenerbahçe ve Galatasaray karşı karşıya gelir ve izleyenlerin yıllarca unutamayacakları efsanevi karşılaşmanın normal süresi 4-4 biter, penaltılarda ise gülen taraf toplamda 7-6'lık skorla Fenerbahçe olur.

2001 yılındaki bu maç Top-5 Fenerbahçe-Galatasaray maçları listesine girmeyi sonuna kadar hak eden bir karşılaşmaydı. Daha maçın hemen başında şu anda Fenerbahçe forması giyen Emre savunmanın ofsayt diye durakladığı bir anda savunmanın arkasına sızıp golü atarak hem Kadıköy'ü bir süreliğine şok ediyor hem de bir anlamda "gerçek Galatasaraylı" oluyordu.

Yediği golün ardından Fenerbahçe'nin toparlanması ve patlaması uzun sürmüyordu. Fenerbahçe 22. dakikada Ogün'ün 29. dakikada Serhat'ın ve 37. dakikada Johnson'un 15 dakikaya sığan ve tamamı Revivo'nun asistleriyle gelen golleri ile bir anda 3-1 öne geçiyordu.

İkinci yarının başlarında Galatasaray Hasan Şaş'ın savunmayı adeta ipe dizdiği golüyle umutlanmıştı. Ancak Galatasaray'ın bu hevesi yine kısa sürüyor ve 15 dakika sonra ilk üç golün asistine imza atan Revivo bu sefer golü kendi atıyordu.

Maç 4-2 olduktan sonra Fenerbahçe'de biraz da rehavet havası oluşmuş, Serhat ve Revivo da oyundan alınmıştı. Karşılaşmanın bitimine dakikalar kala Jardel'in attığı gol Galatasaray'ı belki de son bir kez umutlandırıyor, ardından uzatma dakikalarında Abdullah'ın yaptığı penaltıyı gole çeviren Ümit Kadıköy'ü bir kez daha şok edip maçı uzatmalara götüren isim oluyordu.

Maçta böyle bir geri dönüş yaşanması kimsenin beklediği bir şey değildi. 3 oyuncu değişikliğini kullanmış ve forvetlerini oyundan almış Fenerbahçe için sıkıntılı bir uzatma dönemi başlıyordu. Uzatmalarda Lazetic'in kaçırdığı penaltı da maçın motivasyon ve şans ibresinin Galatasaray'a dönmesini sağlıyordu.

Penaltı atışları, daha doğrusu atışlardan önce Galatasaraylı futbolcuların penaltı kullanmak konusunda yaşadıkları güvensizlik ve tedirginlik yıllarca hatırlanacak cinsten bir olaydır. 1 sene öncesinde UEFA kupası finalinde penaltı atmış ve bu maçta da şans faktörünü giderek yanlarında hissetmeye başlayan Galatasaraylı oyuncuların bu çekingenliği hep hafızalarda kalacaktır.

Penaltı atışlarında Galatasaray adına Emre ve Arif, Fenerbahçe adına da Ogün, Rapaic ve Lazetic golle buluşan isimler olurken Hasan Şaş, Ümit, Johnson ve Jardel penaltı atışlarından yararlanamaz ve bu müthiş mücadelenin galibi penaltılarda 3-2, toplamda 7-6'lık skorla Fenerbahçe olur.

Efkâr sakızı

2012-02-06T18:14:00.000+02:00

Fenerbahçe - Beşiktaş maçının uzatmalarında Sow'un attığı gol sonrası Carvalhal'in üzüntüsü ve cebindeki paketten aldığı bir dal efkâr sakızı.

Fenerbahçe 2 - 0 Beşiktaş | | Derbi motivasyonu

2012-02-06T13:13:00.001+02:00

İnişli çıkışlı ve başarı anlamındaki istikrarsız deplasman karnesini evinde oynadığı maçlarla telafi eden Fenerbahçe için Beşiktaş derbisi, hem geçen haftaki Samsunspor maçının bir telafisi hem de zirve yarışındaki rakibine karşı elde edilecek büyük bir puan avantajı için oldukça önemliydi. Bütün hesap kitap işleri bir yana öncelikle bir derbiydi, puandan fazlasını da ifade eden bir maçtı, kazanılmalıydı, ve kazanıldı.

Maçtan önce Beşiktaş'ın Hilbert, Quaresma, Fernandes, Almeida, İsmail gibi eksikleri ibreyi sonuna kadar Fenerbahçe lehine çevirmişti. Kağıt üzerinde bu şekilde görünse de Beşiktaş'ın her geçen gün artan eksikleri beni maçı kazanacağımız konusunda motive etmemiş hatta endişelendirmişti. Çünkü eksiği fazla takım bazen iyi kenetlenebilen takımdır, bazen arka planda kalmış oyuncuların parlayacakları maçtır. Bunun yakın zamandaki en tipik örneği de Hagi'nin çalıştırdığı Galatasaray'ın yine bu Beşiktaş gibi eksik ve sıkıntılı kadrosuyla Kadıköy'den 0-0'lık beraberlikle ayrıldığı maçtır. O maçtan önce de senaryo aynı şekilde işlemiş, kazanmak bir yanda dursun fark atar denilen Fenerbahçe eksik ama iyi kenetlenmiş Galatasaray'ın kilidini açamamış ve maç golsüz sona ermişti.

Beşiktaş bu maça lükslerinden, keyfi oynayan vitrin futbolcularından arınmış bir kadroyla çıktı. Yaratıcılığı ne kadar az ise mücadele gücü de o kadar fazlaydı. Zaten ellerindeki tek kozları bu mücadele gücüydü. Çok çalıştılar, çabaladılar ama kilit bir yerde açıldı ve kazanan Fenerbahçe oldu.

Emre ve Gökhan'ın da takıma dönüşleriyle ideal kadrosuna kavuşan Fenerbahçe maça pek iyi başlayamadı. Holosko'ya atılan iki derinlemesine toptan bir tanesi bile ağlarla buluşsa çok daha farklı bir senaryo olabilirdi. Tıpkı o bahsettiğim Galatasaray maçında Pino'nun çizgiden çıkan topu gibi.

Fenerbahçe maçın başındaki o tutukluğunu üzerinden atmakta çok zorlanmadı belki ama oyuna ağırlığını koyacak futbolu da bir türlü oynayamadı. Son birkaç haftada kötü görünen Alex Toraman'ın da markajıyla sahada kayboldu, Cristian, Mehmet Topuz gibi isimler de en son Samsunspor maçında bıraktığımız hallerinden farklı değillerdi. İlk 11 çıkmasını "eleştirmediğim" Sow ise en az birkaç hafta sürecek bir uyum sürecine ihtiyaç duyacağını adeta bağırıyordu. Maçı biraz hareketlendiren tek isim Tanju'nun üzerine ısrarla giderek sonuç almaya çalışan Miroslav Stoch idi.

Yobo'nun kornerde yapılan ön direk organizasyonu ile gelen golü zamanlama olarak mükemmeldi. Hem Beşiktaş'ın tehlikeli kontra ataklarının hissedildiği hem de buna bağlı olarak rakibin direncinin giderek artabileceği bir zamanda geldi gol. Aynı zamanda Beşiktaş'ın olası "beraberliğe yatma" planı da kilidin açılmasıyla erkenden ortadan kalktı.

Fenerbahçe sahaya ideal kadrosuyla çıkmıştı ama ideal kadronun oyuncuları ne ideal futbollarını oynuyordu ne de ideal düzeyde hazırdı. Gökhan Gönül ve Emre'nin aksamaya başlamaları ve oyundan çıkmalarıyla Fenerbahçe hem maçın geneline yayabileceği değişiklik kozlarını erken tüketti hem de kalitesiyle ön plana çıkan bu iki ismin oyundan çıkmasıyla takım biraz daha sıradanlaştı, Beşiktaş'ın kadro sıradanlığına yaklaştı. Emre'nin çıktığı ve Alex'in geri planda kaldığı maçta Beşiktaş'ın şu kadrosuyla bile oyuna ağırlığını koyması sürpriz değildi ve bunu da başardılar. Belki pozisyon anlamında etkili olamadılar ama Fenerbahçe'yi de aciz bırakmayı başardılar. Maç boyu Beşiktaş'a sunduğumuz 10 tane korner ve kaleye yakın yerlerde yaptığımız lüzumsuz fauller de en büyük silahı duran top olacak Beşiktaş'a maç boyu yaptığımız büyük bir iyilikti.

Stoch'un ara pasında Caner'i çevirdiği topta Sow'un gol ile buluşması hem onun için güzel bir başlangıç oldu hem de Fenerbahçe maçın fişini çekti. Dışarıdan bakıldığında 2-0 alınmış net bir galibiyetin yansıması gibi dursa da Fenerbahçe'nin sahadaki üstünlüğü skor kadar net değildi kesinlikle.

Derbi maçları aynı zamanda taraftarla barışma maçlarıdır, kredi maçlarıdır, vitrin maçlarıdır. Taraftar kadar futbolcular da bunu bilir, bunu önemserler. Ancak Fenerbahçe'nin üzerindeki ölü toprağını attığına ve silkinip kendine geldiğine inanacağım maç bir sonraki deplasman olan Karabükspor maçı olacak. O maçta tanık olacağımız mücadele ve futbol bu maçı anlamlı kılacak, taraftarı takımın "maç seçmediğine" inandıracak.

Dünyanın en küçük futbol ligi | | Isles of Scilly

2012-02-03T21:11:00.002+02:00

Scilly adaları İngiltere'nin güney-batısında bulunan yaklaşık 6 kilometrekarelik alanda 1500-2000 civarı insanın yaşadığı bir bölge. Adanın tarihteki en önemli yeri ise Hollanda ve İngiltere arasında 1651'de başlayıp 1986'da sona eren 335 yıllık dünyanın en uzun savaşına yaptığı evsahipliği. 335 yılda tek bir kişinin dahi yaralanmadığı bu savaş açıldıktan sonra dalgınlık sebebiyle tam 335 yıl resmi olarak bitirilmemiş ve kayıtlara bu şekilde geçmiş.

İşte bu ufak Scilly adasının ilginç özelliği sadece bu değil. Ada aynı zamanda "dünyanın en küçük futbol ligi"ne de evsahipliği yapmakta.

Futbol geçmişi 1920'lere kadar giden adalarda St.Marry's, Tresco, St.Martins, Bryher ve St.Agnes ada takımlarının da katılımıyla Lionnesse Inter-Island Kupası düzenlenmekteymiş. 1950'lere gelince adada yalnızca Rangers ve Rovers takımları aktif olarak kalmış, onların da adları Garisson Gunners ve Woolpack Wanderers olarak değişmiş ve bugüne kadar gelmiş.

Scilly adalarında lig Garisson Gunners ve Woolpack Wanderers takımlarının her Pazar karşılaştığı ve toplamda 17 maçı kapsayan bir sistem ile yapılıyor. Adada aynı zamanda iki ayaklı maçlar olarak oynanan Wholesalers Cup ve Foredeck Cup isimli iki de kupa var. Bütün maçlar St.Mary adasındaki Garrison futbol sahasında oynanıyor. Lig Kasım ortasında başlayıp Mart ayına kadar devam ediyor.

Son 10 yılda yapılan yapılan lig mücadelelerinde Garrison Gunners 2003 ve 2011'de şampiyon olmuş, geri kalan sezonlarda ise şampiyonluğu Woolpack Wanderers kazanmış. 2012 yılı puan tablosunda ise Garrison Gunners rakibine karşı 14 maçta 11 galibiyet alarak haftalar öncesinden şampiyonluğunu ilan etmiş :)

Yalnızca iki takımın 17 hafta boyunca maç yapmasıyla devam eden lig dışardan bakan bizler için sıkıcı gözükse de onlar için durum hiç de öyle değil. 2007 yılında The Telegraph'ın Scilly futbol ligiyle ilgili yaptığı haberde görüşleri alınan Garrison Gunners futbolcusu Andy Hicks sanılanın aksine her hafta aynı takımla ve aynı yüzlere karşı maç yapmanın insanı sıkmadığını, her yeni Pazar gününün ayrı bir heyecan olduğunu ve ligin son 8 yılda 5 kez şampiyonunu son haftada belirlediğini ifade etmiş. David Grottick isimli hakem de ligin her maçını aralıksız olarak tam 15 yıl boyunca yönetmiş. Yani öyle kimsenin hakem atamasına falan itiraz edebileceği bir hakem bolluğu söz konusu da değilmiş.

Adanın futbol ligine ait internet sitesine buradan ulaşabilirsiniz.

Samsunspor 3 - 1 Fenerbahçe | | Mücadele yoksunları

2012-02-03T14:06:00.001+02:00

Sezon başından beri çoğumuz Fenerbahçe'nin maçlarıyla ilgili yorumlara "3 Temmuz'dan beri yaşanan süreç" ifadesiyle başlamışızdır. Bu sadece bloglarda düşüncelerini ifade eden taraftarın değil bu geçiş sürecinin ağırlığının farkına varabilen her taraftarın kullandığı, benimsediği haklılık payı olan bir ifadedir. Ancak son haftalarda gördüğümüz Fenerbahçe maalesef bu sürecin etkilerine sığınarak tepkisiz kalabileceğimiz bir takım olmaktan çıktı.

Samsunspor maçını haftalardır direnci ve mücadelesi mükemmel bir takımın tökezlediği sıradan bir lig maçı olarak düşünmek maalesef mümkün değil. Çünkü ancak sahaya çıkan 11 futbolcunun tamamının göstermesi gereken mücadeleye tanıklık ettiğiniz zaman duruma bu kadar iyimser ve iyi niyetli bakabilirsiniz. Fenerbahçe'de son haftalarda bazı futbolcuların mücadeleden uzak, ne kokan ne bulaşan oyunları Stoch'un jeneriklik golleriyle biraz geri planda kalmış, gölgelenmişti. Tercihlere ve zorunluluklara bağlı eksiklerin bu mücadeleden uzak futbolla birleşmesi de Samsunspor maçındaki çöküşü hazırlamış oldu.

Takımın istikrar abidesi olarak gösterilen Mehmet Topuz'un, bir ara Santos'u aratmıyor denilen Ziegler'in, sürpriz gollerin adamı Cristian'ın, bu takımın evladı olarak gösterilen Semih'in, Bilica'dan kurtulduk diye bayram yapan taraftarın mutluluk sebebi Serdar'ın oynadıkları futbolun ve mücadeleden uzak isteksiz hallerinin, şu kısa dönemde yaşadıkları form düşüklüklerinin ve gamsız futbollarının bir açıklaması olmalı. Son 10 deplasman maçında sadece 2 kez kazanabilen takımın, son haftalarda kalesinde gol görmeden maç bitiremeyen takımın da bir açıklaması olmalı. Stoch'un her iç saha maçında 90'a yolladığı bir jeneriklik gol bunların üzerini kapatmamalı.

Fenerbahçe böyle oynamaya, böyle isteksiz davranmaya devam edecekse takımın aradığı ilaç olarak düşünülen Sow ilk uçakla geri dönsün, hiç uğraşmayalım. Onur mücadelesi yapıp Lefter için bile birkaç maç oynamak bu kadar zor ise içimizdeki bütün Fenerbahçelilik romantizmini bir kenara koyarak izleyelim maçları.

Pazar günü Fenerbahçe ligin zirvesini etkileyecek çok önemli bir maça, Beşiktaş maçına çıkacak. Beşiktaş derbisi bir vitrin maçı olacağı için motivasyon da mücadele de illa ki artacaktır, belki Fenerbahçe bu maçtan galip de çıkacaktır. Ama ben son haftalardaki bu düşüş ve bu hayal kırıklığı dolu mücadelenin özrünü bir sonraki maç olan Karabükspor maçında ve sonrasında bekliyor olacağım.

Son bir not da Gekas için olsun. Geldiği ilk günden beri "ben kısa vadede büyük işler yaparım" diye bas bas bağıran bir topçuydu Gekas. Bienvenu'ye verilen paraya da, devre arasında Nobre için verilmesi düşünülen paraya da her türlü transferi gerçekleşebilecek, sadece Fenerbahçe'nin değil her takımın 1.5-2 yıllık vadede forvet ihtiyacını mükemmel şekilde karşılayabilecek oyuncuydu. Samsunspor'u ihya eden adam oldu, büyük ihtimalle de kümede kalmasını da sağlayacak adam olacak.

Rıdvan gibi bıraktı

2012-02-01T22:22:00.000+02:00

Tarih yine bir 1 Şubat, yıl 1996. Fenerbahçe efsanelerinden ve kulüp tarihinin sembol isimlerinden Rıdvan Dilmen Bursaspor'a karşı oynadığı maç ile jübilesini yapar ve futbola veda eder. 16 yıllık profesyonel futbol hayatında Rıdvan Dilmen 8 yıl Fenerbahçe formasını giyer, 29 kez milli olur ve tam 13 kez ameliyat olarak futbol tarihine adını pek de hoş olmayan bir istatistik ile yazdırır.

8 yıllık Fenerbahçe kariyeri onun için çok da büyük başarılara ev sahipliği yapmadı, yalnızca 88/89 sezonunda 19 gol atıp 41 de asist yaptığı 103 gollü efsane sezonda şampiyonluk kupasını kaldırdı Şeytan. Belki de Yesic'in o tekmesi ve sonrasında geçirdiği operasyonlar olmasa hem Fenerbahçe'ye hem de Türk futboluna çok daha büyük hizmetleri olabilirdi Rıdvan Dilmen'in.

Rıdvan Dilmen ne kadar yetenekliyse o kadar da şanssızdı, ne kadar şanssızsa jübilesi de o kadar sönüktü. Jübile maçı da aylarca doğru dürüst organize edilemeyen bir jübile takviminin sonucunda apar topar 31 Ocak tarihinde yapıldı. Ne lig karması onun için toplandı ne de maç için anlaşıldı denilen Aston Villa jübileye geldi. 31 Ocak günü dondurucu bir kış soğuğunda maçı naklen veren televizyonların da etkisiyle jübilesine sadece 1982 seyirci katıldı. Hasılatın bir kısmı Kas Hastalıkları Derneği'ne, bir kısmı da Bosna'daki çocuklara gitti. Bu maçta bir de gol atan Rıdvan jübilesinde gol atan ender futbolculardan da biri oldu.

Kariyerindeki rakamları ve kupaları alt alta koyar toplarsanız belki Rıdvan Dilmen sıradan bir oyuncudur. Ancak ona duyulan sevgi ve hayranlığın da kupa ve istatistiklere bağlı bir yanı yoktur. O dönemi bizzat görüp yaşamış büyüklerimiz daha iyi bilirler tabi ama sanırım Rıdvan Dilmen Fenerbahçe için doyumluk değil tadımlık bir oyuncu olarak kalmış. Rıdvan Dilmen de her zaman "iyi bir Fenerbahçeli" olmak nedir sorusunun hayat bulmuş bir cevabı olarak kalacaktır.

Moussa Sow Fenerbahçe'de

2012-01-30T21:15:00.001+02:00

Fenerbahçe sezon başından beri forvet bölgesinde yaşadığı sıkıntıya çare olarak bir süredir gündeminde olan 10/11 sezonu Fransa Lig-1 gol kralı Moussa Sow'u 10m euro karşılığında transfer etti.

Sezon başında Emenike'nin de gelişiyle Fenerbahçe'nin forvet hattı son derece korkutucu bir hal almış, Dia, Stoch, Alex gibi isimlerin önünde oynayacak Niang ve Emenike ile birlikte Fenerbahçe'nin ligde ortalığı birbirine katabilecek muhteşem hücum alternatifleri olmuştu. Malum sebeplerden dolayı takımda yaşanan yol ayrılıklarıyla da maalesef Fenerbahçe hem Niang'ı hem de Emenike'yi kaybetmiş ve onların boşluğunu Henri Bienvenu ile doldurmaya çalışmıştı. İçinde bulunulan şartlar gereği bu tercihler sorgulanamazdı belki ama gidenlerin yerinin dolması çok ama çok zordu. Maalesef Bienvenu de kısa vadede bu yükü taşıyamadı ve Fenerbahçe için adeta yokları oynayan Semih ve Bienvenu ile yola devam etmek çok güç bir hal aldı. Bu süreçte Fenerbahçe gol gücünü neredeyse tamamen orta sahadan alan, orta sahanın gol yükünü çekmediği maçlarda ise rakibin kilidini açmakta zorlanan tipik bir beraberlik takımı halini almaya başlamıştı.

Aykut Kocaman'ın takımın başına geçmesiyle birlikte Fenerbahçe transferde rotasını Fransa'ya çevirdi ve bu transfer politikası da oldukça başarılı oldu. En başta Niang ile birlikte Fenerbahçe Türkiye Ligleri için en doğru forvet tercihinin nasıl olması gerektiğini anladı. Bu doğru tercih ile Fenerbahçe onun ayağından 16 gol buldu, daha da önemlisi hücumda ayakta kalmayı başarabilen, savunmayı peşine takabilen Niang sayesinde Alex de adeta ikinci baharını yaşayıp tam 28 gole imzasını attı.

İşte Moussa Sow transferi de Fenerbahçe ve Aykut Kocaman'ın transfer konusunda son yıllardaki başarısına paralel bir tercih olacaktı. Biraz Lille'in bonservis sevdası, biraz Niang'ın ve Dia'nın Fenerbahçe övgüleri, biraz da kemiksiz 3m euro'yu aşan yıllık ücret Sow'un transferinin gerçekleşmesini sağladı.

Sow'un onlarca maçını seyredip sayfalarca analizini yapacak gözlemim yok. Basit şekilde Niang ve Fransa Lig-1 ekolünden bir forvet olduğunu söyleyebiliriz aslında. Gol yollarında nerede durmasını oldukça iyi bilen bir oyuncu. Fransa Liginin dinamikleri gereği sağa-sola koşular konusunda da becerili fakat Niang kadar bu işin ustası değil gibi duruyor. Bazılarımızın "keşke 5 sene önce bu takıma gelseydi" dediği Niang'ın 5 sene önceki haline kısmen de olsa benzetebiliriz Sow'u.

Sow'un maliyetinin tartışılabilecek bir yanı yok. Son Fransa şampiyonunun gol kralı, Fransa ve Şampiyonlar Ligi vitrinli, Liverpool gibi takımların gündeminde yer alan bir oyuncu için çift haneli milyon eurolar ödemek normaldir. Karabük vitrininden çıkan Emenike 10m euro ederken Sow için istenen ve ödenen bu bonservis de normaldir. Oyuncunun henüz daha oynamadığı yılların maliyetini de hesaba katıp bir de üzerine Türk lirasına çevirerek maliyetini şişirmeye çalışan art niyetli medyaya zihinlerimizin aldanmaması gerekir.

Moussa Sow kariyerindeki patlamayı düzenli olarak forma şansı bulduğu ilk sezonda ve ilk kulüpte yapmış bir isim. Fransa kariyerine başladığı Rennes takımında maç sayısı olarak belki 100'e yakın maça çıkmış ama bunların %60'ından fazlasında oyuna sonradan girerek katkı yapmaya çalışmış. Direk olarak forma şansı bulduğu ve Hazard ve Gervinho gibi yetenekli tamamlayıcılarla birlikte oynadığı ilk istikrarlı sezonunda da gol krallığına ulaşmış. Yani Sow Fenerbahçe'nin Hazard'ı Stoch ve Alex ile birlikte forma şansı bulduğunda Lille takımındaki etkisini yaratması muhtemel bir oyuncu. Uluslararası düzeyde çıkışa başlamış ve bunu devam ettirip 2-3 sene içerisinde değerini katlayarak transfer olmayı da isteyecek bir isim. Türkiye'ye sadece yatarak para kazanmaya gelmiş bir isim değil.

Sene başından beri Cristian ve Stoch gibi jokerleriyle gol yollarında ayakta duran Fenerbahçe için Sow faydalı bir transfer olacaktır. Senegal Afrika Kupası'ndan bu kadar erken elenmeseydi Sow tamamıyla gelecek sezonun yatırımı olacaktı, şimdi ise ligin geri kalanı + play-off sürecinde toplamda yaklaşık 12-13 maçta forma giyip fayda sağlayabilir. Transferinin hem kendi kariyeri hem de Fenerbahçe için hayırlı olması dileğiyle...

Fenerbahçe 2 - 1 Mersin İY | | Tek devrelik futbol

2012-01-30T18:06:00.000+02:00

Ligin 23. haftasında evinde Mersin İdman Yurdu'nu ağırlayan Fenerbahçe maçtan 2-1'lik skorla galip ayrılarak hem 3 puanın sahibi oldu hem de lig tarihindeki 1000. galibiyetini elde ederek önemli bir başarıya da imza attı.

Fenerbahçe ile ilgili konuşulabilecek tüm güzel ve olumlu şeyler ilk yarıda gerçekleşti. Daha doğrusu sadece ilk yarıda. Alışık olduğumuz üzere topu kontrol eden, oyuna hakim olan ve oyunu yönlendiren taraf Fenerbahçe'ydi. Fenerbahçe bir yandan Bienvenu ile bulduğu erken gol ile maçın çok daha rahat geçeceğine dair bir ışık verirken diğer yandan Mersin'in topu Fenerbahçe ceza sahası civarına dahi taşıyamıyor olması da hem takım hem de taraftar için rahat geçecek bir maçın sinyallerini veriyordu. İlk yarının sonlarına yaklaşırken Stoch'un artık görmeye alıştığımız yılın golü olmaya aday gollerinden de bir tane gelince ilk devre 2-0'lık sonuçla kapandı ve Fenerbahçe açıkçası çok da fazla terlemeden soyunma odasına gitti.

İkinci yarıda ise bambaşka bir Fenerbahçe vardı sahada. İlk yarıdaki Fenerbahçe Mersin İY, Mersin İY da Fenerbahçe olmuştu sanki. Nduka'nın da oyuna girişiyle hücum bölgesinde daha kalabalık bir hal alan Mersin bu dakikadan sonra Fenerbahçe'yi sahasına hapsetmeyi başardı ve Fenerbahçe ikinci devre boyunca sahasına mahkum bir şekilde oynadı. Nduka'nın erken gelen golüyle de birlikte çok daha rahat geçmesi muhtemel ikinci devre oldukça stresli ve zor geçti.

Fenerbahçe önde baskı yediğinde topu oyuna sokmakta zorlanan bir takım. Böyle zamanlarda genelde ya Emre ya da Alex kendi yarı sahasının ortasına kadar gelip topu oyuna sokmaya çalışırdı. Emre'nin yokluğunda bunu başaramayan takımda Alex de bu role çok iyi giremeyince Mersin'in önde kurduğu baskı sonuç verdi. Fenerbahçe bu süreçte özellikle Stoch ve Caner'i rakip savunmanın arkasına kaçırabilse veya Bienvenu böyle anlarda topu saklayıp etrafına servis edebilecek bir oyuncu olsa Fenerbahçe için bu devre çok daha rahat geçebilirdi.

Mersin İY'de Nobre'nin yokluğunda Nduka'nın da bir şekilde 11'de olmaması bence büyük bir yanlıştı. İlk yarıdaki maçta Nduka-Ziegler eşleşmesinde gülen taraf genelde Ziegler olmuş, Nduka fazla topla oynama imkanı bulamamıştı. Bu maçta Ziegler'in yokluğunda defansif anlamda çok daha fazla sorun yaşaması muhtemel, pozisyon almayı ve adam tutmayı pek de iyi bilmeyen Caner'in Nduka ile eşleşmesi Mersin İY için özellikle ilk yarıda çok büyük bir silah olabilirdi.

Güzel başlayıp rahat geçmesi beklenen bir maçın sonunu saniyeleri hesaplayarak tedirginlik içinde beklemek kimseyi mutlu etmemiştir elbette. İkinci yarıdaki Fenerbahçe bir daha hiç karşılaşmayı istemeyeceğimiz kadar kötü ve çaresizdi. 1000. galibiyetin değeri ve Stoch'un olağanüstü golü aslında bir çok olumsuzluğu gölgelemeye yetecek kadar güzeldi. Ama daha güven veren ve konsantre olmuş bir Fenerbahçe izlemek de eminim ayrı bir güzel olacaktır.

Manisaspor 1 - 2 Fenerbahçe | | Lefter'e armağan

2012-01-17T17:12:00.000+02:00

Fenerbahçe bu sezonun belki de en iyi ve en rahat futbolunu oynadığı maçta Alex'in yokluğuna rağmen Manisaspor'u yine bir son dakika golü ile yenerek haftayı galibiyetle kapatmayı başardı.

"Yine bir son dakika golü" ile ifade etmek istediğim aslında Gaziantep maçının son dakikalarına sığan goller değil Manisaspor maçlarının genelinde gördüğümüz son dakika golleri. Daha önce 05/06 ve 08/09 sezonlarında Kadıköy'deki maçlarda Semih'in son dakikalarda attığı goller ile maçları kazanmayı başarmış, bu sene ligin ilk devresindeki maçta da yine Semih'in son dakikada attığı nizami gol sayılmamıştı. Bu açıdan bu Manisa galibiyetinin de yine son dakikalarda gelmesi şaşırtıcı olmadı.

Fenerbahçe Alex'in yokluğunda sahaya geçmişte olduğu gibi Özer tercihiyle veya orta sahanın ortasını üçleyerek çıkmadı. Konya Şekerspor maçında Alex'in yerinde Alex'in yokluğunu da pek fazla aratmayan Stoch bu başarılı denemenin ardından yine aynı rol ile sahaya çıktı.

Alex olmadığında Fenerbahçe topu gol bölgesine taşımakta zorlanan, saha içinde koordinasyonunu yitiren ve önde yediği baskıda topu çıkartmakta zorlanan bir takım haline geliyordu. Bu maçta Alex'in yokluğuna rağmen böyle sorunlar yaşamamış olmamızın temel sebeplerinden biri de Manisaspor'un orta saha direncini oluşturabilecek 3 isim Murat Erdoğan, Nizamettin ve Mehmet Güven'in sahada olmayışıydı.

Bu isimlerin yokluğunun yanında Manisa'nın Kahe, Simpson, İsaac gibi hücumcularından hiçbirini kesmeden, yani orta sahayı tamamen unutarak maça çıkması da Fenerbahçe'nin ve özellikle hücuma hızlı çıkabilen, boş alan seven Caner ve Stoch gibi isimlerin ekmeğine adeta yağ sürmüş oldu.

Orta sahası olmayan Manisa ne hücumcularını besleyebildi, ne de Fenerbahçe'nin baskısına ve hakimiyetine engel olabildi. Maçın sonunda toplamda Fenerbahçe'nin çektiği 30 şut ve %60'dan fazla topla oynama oranı maçın gidişatının ne yönde olduğunu özetlemeye yetiyor aslında.

Bir takımın böylesine baskın oynadığı bir maçta galibiyeti ancak 5. uzatma dakikasında bulması sadece şanssızlık, talihsizlik veya rakip kalecinin başarısı olarak ifade edilemez. Bu maçın normal şartlarda en az 4-5 farklı bir skorla bitmesi muhtemelken bu kadar zora girmesi elbette skandal forvet Bienvenu yüzünden oldu. Sadece kaçırdıklarıyla değil hücum sırasında doğru zamanda doğru yerde olmak konusundaki eksikleri de Fenerbahçe'ye gol bulmak konusunda sorun yarattı ve kendisi de maçı büyük bir hayal kırıklığı daha yaratarak tamamladı.

Maçın adamı bence tartışmasız Caner Erkin. Çok sevdiği geniş alanları da bulunca inanılmaz etkili oldu ve attığı golün yanında hemen hemen her hücum organizasyonunda da yer alarak maça damgasını vurdu. 68. dakikada Manisasporlu Murat'ın Volkan ile karşı karşıya kaldığı pozisyonda attığı depar ile topa yetişmesi ve golü önlemesi de günün en ayrıca alkışlanması gereken hareketiydi.

Stoch'a tekrar bir parantez açmak lazım. Geçen sene, özellikle sene başında biraz bal yapmayan arı gibi dolaşan ve kuvvetli bir görünüm çizmeyen Stoch'un form grafiğindeki yükseliş inanılmaz. Geçmişe göre çok daha istekli, güçlü ve verimli. Aykut Kocaman'ın Mehmet Topuz'dan yarattığı sağ orta saha gibi Stoch'dan da minik bir Alex yaratması, en azından Alex için olabilecek en uygun alternatifi bulmayı başarması da gözden kaçmaması gereken bir hocalık başarısıdır.

Fenerbahçe Lefter'i son yolculuğuna uğurlarken çubuklu formanın kendilerine emanet olduğu sözünü vermişti. Bu maçta da bu emanete sahip çıkan bir şekilde oynadılar. Beşinci uzatma dakikasında Cristian'ın kafasından çıkıp Yiğit'in kafasından sekerek kaleye giren galibiyet golü de Lefter'e son bir armağandı belki. Belki de Lefter'in bir armağanıydı, kim bilir ?

Lefter'i sahiplenmek

2012-01-15T17:28:00.000+02:00

Cuma günü kaybettiğimiz Fenerbahçe'nin ve Türk futbolunun büyük efsanesi Lefter'i bugün son yolculuğuna uğurladık. Saraçoğlu'nda yapılan törenin ardından Lefter'in naaşı Büyükada'ya götürüldü ve Büyükada Rum Ortadoks Mezarlığı’nda toprağa defnedildi.

Stadyumdaki törende birçok kişinin gözüne bir detay çarptı. Lefter'in naaşını taşıyanlar arasında Ziegler ve Yobo da vardı. Yobo dediğimiz adam henüz bu ülkede ve Fenerbahçe forması altında 2. yılını yaşarken Ziegler daha 1 senesini dahi doldurmadı. Lefter'i bırakın Fenerbahçe'yi, Fenerbahçeliliği bile ne kadar tanıyabilirler ki bu kadar kısa sürede? Hele ki kendine taraftar diyen bizler bile bir şeyleri doğru dürüst, tam anlamıyla öğrenip kavrayamamışken.

Ama Yobo ve Ziegler bir şekilde bu törenin bir parçası olmakla kalmayıp naaşa bir el de onlar uzattılar. Ziegler belki de Cuma gününe kadar daha önce adını hiç duymadığı Lefter için onun son yolculuğunda bir adım daha fazlasını yapmak istedi. Kenarda dursalar, sadece yerli futbolcuların sırtladığı tabuta uzaktan, kenardan bakıp onlar eşlik etseler ne olurdu ? Tabi ki hiçbir şey. Ama Lefter'in bu son yolcuğunda onun için o tabuta bir el de onların atması basit gibi görünen ama içinde muhteşem bir güzelliği barındıran önemli bir detaydı.

Ordinaryus'a veda...

2012-01-14T01:56:00.001+02:00

Akşam vakti ben yine defterler kitaplara gömülmüş ders çalışıyorken aldım haberi. Peder bey salonda televizyona bakarken bağırdı bir kez. "Evet" dedim cevap vermedi, bir gel demedi, üstelemedi. Zaten canımı sıkacağını bildiği, beni üzecek şeyleri konuşmayı sevmez, kendim göreyim duyayım ister. Gittim salona gördüm, canlı göremediğim, canlı izleyemediğim Lefter'in ancak ölümünü görmeye yetti yaşım.

Yaşın daha 23, Müjdat'a, Rıdvan'a, Aykut'a bile çocukluğunun başlarında hayal meyal yetişmiş adamsın, 50-60 sene önce top oynamış adama hayran oluyorsun. Gazetede, televizyonda gördüğünde yüzün gülüyor, gözlerin parlıyor. Yeri geliyor dibindeki anan baban hasta oluyor, içinden "geçer ya" diyip geçiştiriyorsun ama O'nu hastanede görünce içinden bir eyvah çığlığı atıyorsun. Dün akşam ne yediğini sorsalar hatırlamazsın, ama 50-60 sene önce top peşinde koşmuş bu adamın seceresini sayarsın. Nasıl oluyor bu ? Herkes için olmuyor işte, Lefter gibiler için oluyor sadece.

Türk futbolunun ve Fenerbahçe'nin en büyük efsanelerinden, sembollerinden biriydi Lefter. Fenerbahçe diye yazıp Lefter diye, Lefter diye yazıp Fenerbahçe diye okuyabileceğimiz bir isimdi. Kulübün adeta yaşayan, canlı bir arması gibiydi Ordinaryus.

Birleştiriciydi Lefter, hep de öyle kalacak. Ona duyulan saygı ve hayranlık, birbirlerine saygı duymayan, saygıyı geçtim çılgınca bir nefret hisseden milyonlarca insanı bu hayranlık ve saygı çatısı altında birleştirebiliyor. Adeta bir milli takım Lefter. "Milli takımda kulüpçülük olmaz" denir ya hani, Lefter konusunda da kulüpçülük olmuyor.

O'na duyulan bu hayranlık ve saygı, kariyerinde Fenerbahçe formasıyla attığı 400'den fazla, toplamda ise 500'den fazla gol ve şampiyonluk istatistikleriyle ölçülebilecek sıradanlıkta değil. O'nun büyüklüğü 6-7 Eylül olaylarında evinin kapısına dayananların gönül verdiği milli forma için oynayabilmesinde, o formanın kaptanlığını yapabilmesinde, o bayrağın altında tam 4 sene askerlik yapmasında. O'nun büyüklüğü bir gün Fenerbahçe isterse hiç düşünmeden söküp verebileceği bir kalbinin olmasında, günümüzün milyon euro'su çok, süresi az sözleşmelerine inat 43 yaşında "takım kötü, dön" denilince dönüp takımı şampiyonluğa taşımasında. O'nun büyüklüğü Lefter deyince Metin'i, Baba Hakkı'yı, Metin ve Baba Hakkı deyince Lefter'i hatırlayıp anabilmemizde.

Tarih, tarihi yazan adamlardan birinin ölümünü yazdı bugün. O şimdilik sadece yaşamsal faaliyetlerini sonlandırmak anlamında bir ölüm yaşadı aslında. Pazar günü son yolculuğuna uğurlandıktan sonra yeniden yaşamaya başlayacak. Bu sefer yaşaması bizim elimizde. Biz O'nu ne kadar hatırlarsak Lefter o kadar yaşayacak, o kadar farklı nesil Lefter ile tanışacak, Fenerbahçeliliği Lefter ile öğrenecek. Çubuklu formayı terletenler Lefter'e ne kadar layık olabilirse Lefter de o kadar huzurlu olacak gittiği yerde. Cihatların, Lefterlerin, Canların, Fikretlerin "hala sevilen birer abide" olmaları biraz de bizim elimizde.

Biraz kişisel başladığım şu yazıyı kişisel bitireyim. Bloglar sayesinde tanıdığım, Twitter'da muhabbetimin olduğu çok güzel Fenerbahçeli dostlar var. Ankara'da yaşayan, Fenerbahçe'ye deplasman kalan biri olarak zaman zaman oraya o kadar yakın olan insanlara imrenmişimdir. İşte o insanların bazıları Lefter'i ölümünden önce görüp, ziyaret edip elini öpebilmiş insanlar. Kendi boyunlarındaki atkıyı Lefter efsanesiyle paylaşabilmiş insanlar. Çok değil birkaç ay önce bahar ayları geldiğinde İstanbul'a gidip belki ben de Lefter'i görebilirim, elini öpebilirim diye düşünmüştüm. Şimdi hayatımda hiç olmadığı kadar eksik kalmış hissettim kendimi.

Mekanın cennet olsun Ordinaryus

Bitti kalem doldu defter

Bu alemde kral Lefter.

Sevilla fatihine veda | | Uğur Boral

2012-01-11T20:10:00.001+02:00

Fenerbahçe'nin yüzüncü yılını kutladığı 06/07 sezonunda takıma katılan ve 5 yıl boyunca terlettiği çubuklu formayla deyim yerindeyse "doyumluk" değil "tadımlık" performanslar gösteren Uğur Boral Fenerbahçe'ye veda etti ve Samsunspor'a transfer oldu.

Uğur Boral Fenerbahçe için Tuncay'ın gidişinden sonra yeni bir sol kanat alternatifiydi. Tuncay gibi golcü bir alt kimlikten gelmiyordu ama dağınık ve savruk oyun tarzı ve dinamik yapısıyla Tuncay ile benzer özellikler gösteriyordu. Tıpkı bugün kadroda yer alan Caner gibi.

Geride bıraktığı 5 yılda Uğur'un Fenerbahçe formasıyla damga vurduğu 5 maçı sayabiliriz. 2 Sevilla, 2 Sivasspor ( 5-1'lik maçta ve 4-2'lik maçta 2 gol ) ve içerdeki CSKA maçı Uğur'un ilk paragrafta ifade ettiğim "tadımlık" performanslarının olduğu karşılaşmalardı. Deplasmandaki Sevilla maçında oynadığı futbol, karşısına aldığı Dani Alves'i adeta maymun edişi ve dönemin Sevilla sol kanadında oynayan transferin gözdelerinden Capel'e olan dikkatleri kendi üzerine toplayışı Uğur Boral'ın kariyerinin en güzel maçına ait kişisel bir özet olabilir.

O senenin ardından Uğur Boral maalesef bir daha o eski Uğur olamadı ve aslında Türk futbolcusunun genelinde var olan istikrarsızlığın bir kurbanı da kendisi oldu. Aragones döneminde kadro dışı kalmasından sonra yaşadığı ciddi sakatlıkla da birlikte Uğur Boral 3 sene içinde bütün güzel anıların ve o maçların kredisini de hatırasını da bitirmiş oldu.

Kimisi için "5 maçla 5 yıllık kontrat yapan adam", kimisi için de futbola çok daha fazlasını verebilecekken sakatlık ve şanssızlığa kurban gitmiş bir yetenek olarak anılacak Uğur Boral. Ama tartışılmayacak olan şey kendisinin bu formayı giydiği süre boyunca mücadeleden hiç kaçmayan ve parasının hakkını sonuna kadar vermeye uğraşan bir isim olduğu gerçeğidir.

Bu seneki kadroda bek görevinde oynayan Ziegler'i bir kenara koyarsak Caner, Stoch hatta yeri geldiğinde oynatılabilecek bir Dia'nın varlığında zaten yeterince şans bulamayan Uğur'un Özgür Çek'in de kadroya dahil olmasıyla takıma girebilmesi imkansız bir hale gelmişti. Bu yol ayrılığı duygusallığı bir kenara koyarsak hem Fenerbahçe hem de Uğur için en doğru tercihti.

5 yıllık uzun diyebileceğimiz bir zamanda hafızalarımıza kazıdığı kısa, tadımlık ama unutulmaz anılar ve gösterdiği mücadele için kendisine teşekkür etmek bir taraftarlık borcudur. Yolu açık olsun.

Fenerbahçe 3 - 1 Gaziantepspor | | Geri dönüş

2012-01-10T01:35:00.000+02:00

Fenerbahçe tıpkı geçen sene olduğu gibi bu sene de Kadıköy'de Gaziantepspor karşısında sezonun sembol maçlarından olabilecek bir karşılaşma oynadı ve 75 dakika geride götürdüğü maçtan 3-1'lik galibiyetle ayrılmayı başardı.

İlk yarının sonlarına doğru yaşanan ufak kıpırdanmayı saymazsak Fenerbahçe devre boyunca arzulanan futbolun haricinde arzulanan mücadeleyi dahi ortaya koyamadı. Gaziantepspor'un Sapara'nın önderliğinde Cenk-Popov-Sosa üçlüsüyle ilerde kurduğu baskı Fenerbahçe'yi ciddi anlamda bunalttı ve takım bir süre kendi sahasından çıkmakta zorlandığı gibi fazlasıyla da top kaybı yaptı. İleride fazla adamla basan Gaziantep'e karşı topu geriden yaratıcılıkla ve güvenle alıp ileri taşıyabilecek Emre de olmayınca Antep'in baskınlığı da giderek hissedildi. 12. dakikada gelen gol de maçın gidişatı için sürpriz değildi elbette.

Devre arasına girilirken Kerim'in Stoch'a yaptığı hareket sonucunda oyundan atılması maçın kırılma anı oldu. Bu kartla beraber Gaziantep'in Fenerbahçe üzerinde kurduğu baskı tamamen ortadan kalktı, top daha fazla Fenerbahçe'nin ayağında kalmaya başladı ve Antep'in biraz daha kendini geri çekmesiyle daralan oyun alanında Fenerbahçe daha fazla çoğalıp daha fazla yakınlaşabilmeyi başardı. Bu sayede hem ilk yarıda fazla top kaybı yapan Alex'in hem de dar alanda iş yapmayı daha çok seven Stoch'un verimi arttı.

75. dakikayla birlikte Antep ceza sahası etrafında başlayan serinkanlı iki atak ve iki güzel paslaşma serisi Fenerbahçe'yi iki dakikada öne geçirmiş oldu. Gelen gollerle beraber hem eksik hem de kaybedeceği bir şeyi kalmayan Antep savunmasının da açılmasıyla Alex'in derinlemesine bıraktığı toplar da tehlike yaratmaya başladı. Skandal forvet Bienvenu'nun kaçırdığı net pozisyonunun ardından sahne alan Mehmet Topuz'un attığı gol ise maçı bitirdi.

Deplasman karnesi giderek zayıflayan ve son haftalarda güven vermekte zorlanan Fenerbahçe için böyle bir geri dönüşe imza atmak en başta bu güven hissi açısından önemliydi. Diğer yandan zirveyle olan 7 puanlık farkı yeniden 4'e indirmek ve Kadıköy'deki yenilmezliği korumak da ayrıca önemliydi. Bu maçın takımda geçen seneki "Yeni Malatyaspor" karşılaşması sonrasındaki motivasyonu ve silkinmeyi yaratması muhtemel. Umarım mücadele ve futbol anlamında biraz şevki kırılmış gibi görünen takım ilerleyen haftalarda daha sağlam adımlarla ve daha özverili bir mücadele ile topunu oynar.

Fenerbahçe çay evi

2012-01-01T23:34:00.000+02:00

Fotoğraf Van'ın Erciş ilçesinden.Van'da halkı ve Fenerbahçelileri bir araya getiren güzel bir kahvehane. Kahve kültürünü bilen, seven Fenerbahçeli biri olarak oldukça hoşuma gitti.

Van depreminin ardından mekan ne durumdadır, hala hizmet veriyor mudur bilinmez. İnternette denk geldiğim ifadelere göre Erciş'de Büyük Camii ( Kara Yusuf Paşa Camii ) karşısında yer alıyormuş. Her ne kadar biraz popülaritesini kaybetse de yine de ilçenin herkes tarafından bilinen sembol mekanlarındanmış.

Bölge halkından biri olsam müdavimi olacağım mekan burası olurdu. Kahvede, hele ki bir Fenerbahçe kahvesinde yaşlı amcalarla yapılan futbol muhabbetinin tadı bir başkadır.

Bizi ancak ölüm ayırır

2011-12-31T12:14:00.001+02:00

Bu aşk engel tanımaz.

Kaptanlar orkestrası

2011-12-29T18:41:00.000+02:00

Tarih yine bir 29 Aralık, yıl 1992. Dönemin 1. liginde yer alan 16 takımın kaptanları yeni yıl öncesinde bir orkestrada buluşmuşlar.

Üst sıra soldan sağa :

Saffet (Kocaelispor-Akordeon), Hamdi (Trabzonspor-Keman), Nejat (Gaziantepspor-Keman), Yalçın (Bursaspor-Keman), Yaşar (Gaziantepspor-Keman), Erdal (Galatasaray-Keman), Önder (Aydınspor-Keman), Beyhan ( Kayserispor-Ud),

Alt sıra :

Sedat ( Bursaspor-Klarnet), Müjdat ( Fenerbahçe-Ud), Metin (Gençlerbirliği-Saz), Mehmet (Bakırköyspor-Saz), Erol (Konyaspor-Saz), Sercan (Sarıyer-Darbuka), Erhan (Ankaragücü-Tef), Rıza (Beşiktaş-Tumba), Zafer (Altay-Cümbüş)

Gaziantepspor ve Bursaspor iki kaptanı ile fotoğrafta yer almış, Karşıyaka kaptanı ise fotoğrafta yok.

Müjdat Yetkiner röportajı (1994)

2011-12-28T22:29:00.001+02:00

Tarih yine bir 28 Aralık, yıl 1994. Milliyet gazetesinde Müjdat Yetkiner ile yapılan bir röportaj yayınlanmış. 94/95 sezonunun devre arası döneminde gerçekleşen bu röportajdan önce Müjdat Fenerbahçe forması ile 16. yılında toplamda 752 kez sahada mücadele edip 7 başkan, 12 antrenör ve 250 futbolcu eskitmiş. Herkesin bildiği üzere de kendisi aynı sezonun sonunda toplamda 763 (765 diyen kaynaklar da var) maçı devirip Kocaelispor ile yapılan maç ile futbol hayatına nokta koymuştur.

Müjdat Yetkiner ile ilgili benim gördüğüm, okuduğum,"futbolculuk döneminde" yapılmış tek röportaj bu. Futbolculuk döneminden sonra, son olarak bu ayki Galatasaray dergisinde de olmak üzere bi takım röportajları mevcut.

1995 yılında yapılmış bu röportajdan bazı kesitleri burada paylaşmak istedim.

Müjdat Yetkiner Fenerbahçe forması ile geçen 16 yılında birlikte top koşturduğu isimleri şu şekilde özetlemiş;

Müjdat kendisi için veda vaktinin geldiğini de şu şekilde ifade etmiş. Biraz da 16 yılını bu formayla geçirmiş birine yapılan bıkkınlık muamelesine sitem etmiş, aslında kendisinden sonra böylesine bıkkınlık yaşatacak birilerinin yıllarca bu takımda olmayacağını bilemeden;

Müjdat takımda olup bitenleri, yapılan doğruları veya yanlışları ifade etmekten çekinmeyen biriydi. Tahsin Kaya döneminde kadro dışı kalmasının sebebi de takımın kötü gidişine dair sebepleri ve düşüncelerini açıkça ifade etmesidir. Aynı açık sözlülükle kendisi, dönemin futbolunu ve takıma dair yanlışları da ifade etmekten geri kalmamış ;

Müjdat Yetkiner 6 senelik şampiyonluk hasretinin en önemli sebebi olarak dönemin Fenerbahçelileri için "hain" olarak nitelendirilebilecek Hasan Vezir'i göstermiş ;

Kaptanın futbolcuların özel hayatlarına dair tespitleri ise dönemin oyuncu profilini ifade etmesi açısından önemli. Aradan geçen yıllar futbolcuların alemcilikten iş adamlığına döndüğü, yakın dönemde ise yeniden alemci futbolcu profilinin ön plana çıktığı şeklinde özetlenebilir.

Röportajın devamı ise şu şekilde;

Müjdat Yetkiner Fenerbahçe kulübünde aktif rol almayı en çok hak eden isimlerden biridir, belki de bu değeri ve saygıyı görmesi gereken isimlerin başında gelir. Müjdat bu röportajında başkanlık konusunda istikrara inandığını ve bu koltuğun en az 10 yıl aynı kişide kalması gerektiğini ifade etmiş. 1995 yılından sonra onun bu kadar uzun süreli istikrar beklentisini karşılayan isim ise başkanlıkta 13 yılı geride bırakan Aziz Yıldırım oldu. Hani yıldızının hiç barışmadığı, kendisini bu kulübe biraz daha uzak hissettiren Aziz Yıldırım. Belki bugün aynı şeyi sorsalar aynı cevabı vermez Müjdat Yetkiner.

Müjdat Yetkiner bugün Fenerbahçe'nin sembol isimlerinden biri olmasına rağmen diğer takım taraftarınca nefret duyulmayan ender oyunculardan biridir. Futbolun bu kadar nefret barındırdığı bir ortamda Galatasaray dergisinde röportajları çıkan, Beşiktaş semtinde oturan ve Fenerbahçeliler için unutulmayacak efsanelerden biri olmak belki de ondan başkası için imkansıza yakın bir durum.

Fenerbahçe'nin ve Fenerbahçelinin Müjdat gibi bir kaptanı olduğunu her zaman hatırlaması ve Fenerbahçe'nin gerçek sahiplerinin, gerçek temsilcilerinin kim olduğunun farkına varması dileğiyle...

Antalyaspor 0 - 0 Fenerbahçe | | Devre arasına tatsız giriş

2011-12-21T23:36:00.001+02:00

İlk devrenin son maçında Fenerbahçe, Antalya deplasmanından golsüz beraberlik ile ayrılarak devre arasına 35 puanla 2. sırada girmiş oldu. Fenerbahçe aynı zamanda bu beraberlik ile, ilk üç deplasmanından 9 puan çıkarttıktan sonra son 6 deplasmanından sadece 6 puan çıkartmış oldu, bu sene ligde yaptığı 4 hafta içi maçından da galip ayrılamadı ve 7 sezon sonra ilk kez devrenin son maçında puan kaybetti.

Maçla ilgili olarak çok da uzun şeyler yazmaya gerek olduğuna inanmıyorum. Kadrosu itibariyle olabilecek en ideal 11 ile sahaya çıkan Fenerbahçe, sahaya birinci ve hatta tek önceliği savunma yapıp gol yememek olan Süper Lig karması kıvamındaki Antalyaspor'un kilidini açamadı dersek maçı özetlemiş oluruz. Forvet hattındaki genel sorun sebebiyle hücum konusunda tüm zenginliğini orta sahadan alan Fenerbahçe, oyunun bu kadar sıkıştığı ve rakibin kapandığı futbol ortamında istediği pozisyonları bulamadı ve karşılaşma Bienvenu'nun harcadığı ve Antalyaspor'un nadir olarak geliştirdiği birkaç pozisyon haricinde topun sahada dolaşması şeklinde geçti.

Antalyaspor golü atma değil yememe anlamında düşünen bir takım olarak sahaya çıktı. Alex'in oyundan çıkması ve Stoch'un çok kötü bir performans sergilemesi ile Fenerbahçe de otomatik olarak golden uzak, tipik bir beraberlik takımına dönüştü ve maçın 0-0'lık skoru ortaya çıkmış oldu.

Bienvenu yakın Fenerbahçe tarihinin en skandal topçularından biri olmayı şimdiden başardı. Bir forvet vardır, bildiğiniz bir niteliği ve özelliği vardır, bir şeyler için sabreder ve bu özelliğin sahada ağır bastığı ve takıma fayda sağladığı anı, zamanı beklersiniz. Veya takımın oyuncunun bu özelliğine uyum sağladığı bir yapı kazanması için sabredersiniz. Fikrim şudur ki Bienvenu formunu zamanla kazanacak, üzerinde sabredilerek verim alınacak ve herhangi bir baskın özelliğini zamanla ortaya koyarak orta veya uzun vadede takıma istenilen faydayı sağlayabilecek bir isim değil. Fenerbahçe taraftarının tarihinde hiç olmadığı kadar sabırlı ve anlayışlı olduğu bir sezonda Niang ve Emenike gibi isimlerin alternatifleri laf olsun diye seçilerek alınmamalıydı. İçinde bulunulan şartlar gereği sezona, örneğin Berk Elitez gibi gelecek vaat eden bir altyapı oyuncusuyla devam edilseydi, akıl fikir ve vicdan sahibi hiçbir Fenerbahçeli bugün Bienvenu'ye verdiği tepkiyi Berk'e vermezdi.

Fenerbahçe hızlı bir giriş yaptığı, sonrasında biraz tökezlediği, tarihinin en düşük yüzdeli gol oranlarından birine sahip olduğu senede devreyi zirvenin 2 puan gerisinde bitirdi. Sakatlıkları biten oyuncuların takıma dönüşüyle ideal bir hal kazanan takıma yapılacak başta forvet olmak üzere sağlam 1-2 takviye, Fenerbahçe'yi ikinci yarıda ayakları yere daha sağlam basan, daha güven veren bir takım yapacaktır.

Selçuk Şahin ve karizma

2011-12-19T15:52:00.000+02:00

2011 Selçuk Şahin

2010 Nuri Şahin

2002-2006 Nihat Kahveci

1994 Brian Laudrup

Hangisi daha karizma ?

Fenerbahçe 1 - 0 Trabzonspor | | Sıfır tolerans

2011-12-19T15:05:00.001+02:00

Play-off sürecini bir kenara koyarsak, 34 haftalık lig maratonunun bu yılki en anlamlı karşılaşmasına çıktı Fenerbahçe. Diğer maçların aksine sahaya kimlerin çıkacağının da, kimin nerede oynayacağının da taktiğin de sistemin de şöyle bir kenara koyulduğu, futbolun duygusal değerlerinin rasyonel gerçeklerinin önüne geçtiği bir karşılaşmaydı bu maç. Kimisi için geçtiğimiz sezon elde edilen şampiyonluğun temizliğine olan inancın bir mücadelesi, kimisi için ise 5 aydır yaşanılan haksız ve kabus dolu günlerin intikam karşılaşmasıydı. Kısacası puan mücadelesinden başka her anlamı vardı bu maçın.

Şampiyonlar Ligi'ne "yollanan" Trabzonspor, kendisinden üst seviyede takımlara karşı oynadığı ve oynamayı öğrendiği 1 puanlık futbolu sahaya yansıtarak sadece ve sadece bu atmosferden yenilmeden çıkabilmeyi amaçlamıştı. Yedikleri gole kadarki süreçte 10 kişiyle topun arkasına geçerek oynadıkları futbol esasında bir derbi deplasmanından 1 puan alabilmek için değil, sadece yenilmemek içindi. Onlar için de mesele puan meselesi değildi yani.

Maçtan önce yaratılan atmosferle hiç de alakası olmayan bir karşılaşma izledik. Ne saha karıştı, ne sokaklarda şiddet yaşandı, ne de maç yarıda kaldı. Taraftar için de futbolcular için de sıradan bir lig karşılaşması kıvamında bir maç oldu.

Fenerbahçe kazanması gereken bir maçı kazandı. 1-0'lık skor futbolun rasyonel gerçekleri bazında tatmin edici olsa da taraftarın içindeki ateşi söndürebilen bir skor olmadı. Vurduğumuzun gol olduğu, attığımız her golün ardından santraya koşulduğu bir maça tanıklık etmek isterdik elbette. Ama kazanmak çok önemliydi.

Dünden geriye kalanlar Gökhan Gönül'ün Aykut'un kırmızı kartı sonrası göstermiş olduğu "adamlık, Serdar Kesimal'ın oynadığı büyük futbol, Mehmet Topuz'un gol ile sahalara dönüşü ve bana göre Mehmet Topuz'un yerine Dia'yı oyuna alan Aykut Kocaman'ın kazanma hırsıydı. Ve elbette Selçuk Şahin.

Bursaspor 0 - 2 Fenerbahçe | | Toparlanma maçı

2011-12-12T23:16:00.001+02:00

Ligin 15. haftasında Bursaspor ile deplasmanda karşılaşan Fenerbahçe karşılaşmadan güzel oyun ve 0-2'lik galibiyet ile ayrılarak hem 4 maçlık deplasman galibiyeti hasretine son verdi hem de zirve yolundaki iddiasını sürdürdü.

Fenerbahçe bu maça sene başından beri ilk kez kadro itibariyle ideal olarak düşündüğümüz savunma hattı ile çıktı. Bilica'nın Galatasaray maçıyla birlikte kredisini sıfırlaması Serdar'ın sahalara dönüş anına denk gelince savunmada Serdar-Yobo ikilisi ile başladı Fenerbahçe. Galatasaray maçında taraflı tarafsız herkesin sahada olması gerektiğine inandığı Stoch ve Bienvenu'den vardiyayı devralan Semih de sahadaydı.

Mehmet Topuz, belki biraz da Cristian haricinde bu kadronun en ideal takımıyla sahaya çıkan Fenerbahçe için karşılaşmanın rahat geçtiğini söyleyebiliriz. Özellikle Bursaspor'un sahaya adeta orta sahasız çıkması Fenerbahçe'nin oyunu rahatça kontrol edip hücum bölgesinde kolayca çoğalabilmesinde etkili oldu.

Serdar Kesimal'ın ilk maçında, hatta maç başladıktan kısa süre sonra savunmada güven vermesi, bu izlenimi yayması Fenerbahçe'yi orta sahasız Bursaspor karşısında daha da rahatlattı ve cesaretlendirdi. Gökhan'ın ve Ziegler'in hücuma desteği, Stoch'un Bursa savunmasını sürekli rahatsız eden ve gole yönelik içe kat etme çabaları ve Semih'e fazlasıyla yakın oynamayı başarabilen Alex ve Emre ile birlikte Fenerbahçe zaman zaman Selçuk'un top kayıplarına rağmen top kontrolü ve hücum etkinliği açısından istediğini alan taraf oldu.

Baskınlığını ilk yarıda gole dönüştürebilmek Fenerbahçe için önemliydi ve Semih'in haftalar sonra gelen siftah golüyle de birlikte Fenerbahçe skor olarak da rahatlamayı başardı.

Bursaspor ikinci yarıya Batalla'yı oyuna alarak başladı ve orta sahadaki kaosu biraz olsun seyreltmeyi başararak topu kenarlara indirmek haricinde alternatif bir hücum arayışına da girmeyi denediler, denemeye çalıştılar. Ancak maç boyu Gökhan'ın ilk yarıda çizgiden çıkardığı top hariç adam akıllı kaleyi bulabildikleri bir şutları veya organize atakları olamadı.

Maçın 70. dakikasıyla birlikte Aykut Kocaman'ın yaptığı Özer-Cristian ve Semih-Bienvenu değişiklikleri bana kalırsa son derece hatalıydı. 1 haftası bile geçmemiş ve malum bir futbol ve buna bağlı yenilgiyle sonuçlanmış Galatasaray maçının profili ortadayken orta sahanın sağından Özer'i alıp yerine göbek adamı Cristian'ı oyuna koymak bir anlamda yanlışa devam etmekti. Takımda vasat altında oynayan tek adam Selçuk'un yerine Cristian'ı almak veya Mehmet Topuz'u 15 dakika önce Özer'in yerine oyuna alarak mantıklı kurguyu bozmamak daha yerinde ve akılcı bir değişiklik olurdu.

Maçın sonları yaklaştıkça Bursa riskleri iyice almaya başladı ve Stoch için maçın en sevdiği kısmı bir anlamda gelmiş oldu. Alex'in derinlemesine toplarına koşarak ve Alex'in koşturduğu topları takip ederek rakip kalede tehlikeler yaratmaya alışkın olan Stoch, Gökhan'ın taşıdığı topu pozisyonun başlangıcında ters kanatta olmasına rağmen çok iyi takip etti ve yine güzel bir gole imzasını atarak maçı bir anlamda bitirmiş oldu.

Semih'in gol orucunu bozmasını bir kenara koyarsak Fenerbahçe'yi bu sene hücuma taşıyacak, hücumda etkili yapacak asıl silahların Stoch-Dia-Caner gibi kenar oyuncuları ve Alex olacağını bu maçta da görmüş olduk. Diğer yandan ideal kurgusuna yakın kadroyla çıkan Fenerbahçe'nin yaşadığı ve yaşattığı futbol kalitesi farkını da kolayca görebilmek mümkün. Savunmada Serdar, orta sahada formda bir Cristian ve Mehmet Topuz'un ritmini bulmasıyla tam anlamıyla ideal düzenine kavuşacak Fenerbahçe'nin ligin yine en baskın ve organize takımı olacağı tartışılmaz bir gerçek. Son maçlardaki deplasman kabusunu yenmek ve Galatasaray derbisini kafalardan silmek adına alınan bu ilaç gibi galibiyetin sezonun en önemli, aynı zamanda bir maçtan çok daha fazlası olan Trabzon maçına ciddi bir moral ve güven getireceği de ortada. Yürüyedur Fenerbahçe !

Galatasaray 3 - 1 Fenerbahçe | | Derbide mağlubiyeti hatırlamak

2011-12-08T15:59:00.000+02:00

Galatasaray ve Fenerbahçe'nin yılın son derbisindeki buluşmasında gülen taraf maç içindeki üstün futbolu ve aldığı 3-1'lik sonuçla Galatasaray oldu ve Fenerbahçe derbide yenilmeyi hatırlarken Galatasaray da 1319 gün sonra Fenerbahçe galibiyeti ile tanıştı.

Geçtiğimiz senelere göre kadro kalitesinde şiddetli bir düşüş yaşayan Fenerbahçe bu sezon gol yollarında sorun yaşayan ve maçları beraberliğe çok yakın giden bir takım görünümü kazandı. Bu yapı Fenerbahçe'yi zor yenilen, aynı zamanda da kolaylıkla maç kazanmayacak bir hale soktu. Özellikle son 10 yılda derbilerde rakiplerine inanılmaz bir üstünlük sağlayan Fenerbahçe'nin bu sezon kaybedilmeye doğru giden Beşiktaş ve kaybedilen Galatasaray maçlarındaki özeti de bu değişimdir hiç şüphesiz.

Fenerbahçe bu kadro kalitesindeki düşüşe bağlı olarak derbilerin favorisi olma özelliğini biraz kaybetmiş durumda. Bu maçta işin içine bir de teknik anlamda yanlış tercihler girince mağlubiyet, mağlubiyetten de öte pasif ve çaresiz futbol maalesef kaçınılmaz oldu.

Fenerbahçe aslında maça şablon olarak çok da farklı bir yapıda başlamadı. Her zaman olduğu gibi sol kanadını daha ilerde, sağ kanadını biraz daha geride tutan asimetrik bir orta sahayla maça başladı. Selçuk-Emre-Cristian üçlüsü de temel hedefin bu maçta yenilmemek olduğuna net bir işaretti.

Ancak sorun öncelikle Mehmet Topuz'un saha içindeki rolünü alacak kişinin kim olacağıydı ve rakibini en iyi ihtimalle başarıyla karşılayacak takımın hücuma nasıl kalkacağıydı. İşte Fenerbahçe maalesef bu anlamda yeterlilik gösteremedi.

İlk 20 dakikayı mucizevi Volkan kurtarışlarıyla geçen Fenerbahçe yediği iki golü tam da Galatasaray baskınlığının biraz seyreldiği dönemde bireysel hatalar ve amatörce saha içi yayılımdan dolayı yedi. Sahada hücum anlamında rakibe karşılık veremeyince bu toplardan en az birinin kalemize gol olarak dönmesi kaçınılmazdı.

2. yarıya bir şeylere geç de olsa karşılık verebilecek isimlerden biri, aslında maça başlaması gerekli isim Stoch ile başladık. İlk yarıdaki kabusun ardından Stoch'un oyuna girişi ile direkten dönen bir topumuz da oldu ki ilk yarıda maç farka gidebilecekken bu pozisyon gol olsa maçın beraberliğe taşınma umudu dahi doğacaktı.

Fenerbahçe maça başlarken ilk amaç olarak rakibi karşılamayı istedi ve bu yanlış bir düşünce değildi. Düşüncenin yanlış değil belki ama eksik olan kısmı rakibe hamle yapabilecek bir ismin sahada olmayışıydı. Fatih Terim takımdaki tüm kozlarını sahaya sürüp, yedek kulübesini boşaltırken Aykut Kocaman hemen hemen tüm kozlarını kulübeye koymuş, maçın olağan gidişi içinde takımı ileriye taşıyabilecek bir ismi kadroya yerleştirmemişti. Tercihler ve beklentiler olarak uçlarda yaşayan iki hoca arasında gülen Fatih Terim oldu bu maçta.

Galatasaray izlediğim en iyi Fenerbahçe maçını, Fenerbahçe ise izlediğim en kötü Galatasaray maçını oynadı. Maça başlayan kadro konusunda tereddütlerim olmakla birlikte bu tercihlerin bu kadar büyük bir futbol yanlışında sebep olacağını ben de düşünmemiştim.

Yıllardır Fenerbahçe'nin ezici ve net galibiyetlerinin çoğunu lüzumsuz şekilde bazı şans faktörlerine bağlayan Galatasaraylılar, böylesi bir maçtan beraberlikle veya yenilgiyle ayrılsaydı kendilerine ilk kez hak verirdim. 7 Aralık maalesef onların günüydü ve kazandılar. Fenerbahçe ise derbilerdeki üstünlüğünden ve fiyakasından biraz ödün verdi, 3 puanı ve liderliği bıraktı.

Önceki maçlara ve bundan sonrasına dair bir ders çıkarılacaksa o da Fenerbahçe'nin hücumu Stoch, Dia, Caner, Alex gibi isimlerle, özellikle kenarlardan aldığı güçle zenginleştirebileceği gerçeği. Bienvenu maalesef Niang'dan sonra Güiza'ya dönüş gibi bir şey. En azından şimdilik.

37 sezon kırmızı kart görmeyen Tottenham

2011-12-04T20:20:00.000+02:00

Yine bir 4 Aralık günü, 1965 yılında oynanan ve Burnley'in Tottenham ile 1-1 berabere kaldığı maç aynı zamanda Tottenham ve belki de futbol tarihi açısından eşine kolay kolay rastlanmayacak bir rekorun bittiği gün olarak tarihteki yerini almış oldu.

1943 doğumlu Frank Saul 1960-1968 yılları arasında 8 sezon Tottenham forması giymiş ve bu süreçte takımıyla 1967'de FA Cup zaferi elde etmiş bir isim. Frank Saul'un konuyla alakası ise Tottenham'ın tam 37 yıl ligde kırmızı kart görmeme rekorunu sonlandıran isim olması.

Burnley maçından önce en son 27 Ekim 1928 tarihinde oynadıkları ve Stoke City'ye 2-0 kaybettikleri maçta kırmızı kart gören oyuncuları Cecil Poynton'dan sonra Tottenham takımı tam 37 yıl boyunca lig maçlarında kırmızı kart görmemiş ve rekor 1965 yılında Frank Saul ile son bulmuş.

Fenerbahçe 4 - 2 Ankaragücü | | Şut çekme sanatı

2011-12-03T23:46:00.000+02:00

Ligin 13. haftasında, Galatasaray derbisi öncesinde karşılaştığımız Ankaragücü'nü biraz da sıkıntılı geçen bir maçın ardından 4-2 ile geçerek bu virajı da kayıpsız geçmeyi başardık.

İlk yarıda Fenerbahçe oyunu kontrol etmekte zorlanmadı. Emre'nin yokluğuna rağmen orta sahada yaratıcılığa dair pek de sorun yaşamadık, topu kullanmayı bildik ve özellikle Ziegler'in de desteği ile Stoch ile topu rakip sahaya ve rakip kaleye taşımayı başardık.

Ankaragücü için bu maçta atılacak bir gol ancak ya bir duran topla ya da Fenerbahçe'nin hazırlıksız ve az adamla yakalanacağı bir kontra atakla olacaktı ve Özer'in Gökhan ile anlaşmazlığının sonucunda hücuma hızlı çıkan Ankaragücü bu fırsatı affetmeyerek ilk yarıyı berabere bitirmeyi başardı.

İkinci yarının başlamasıyla beraber sahada ciddi bir Ankaragücü baskısı ve üstünlüğü hissedildi. Emre, Mehmet Topuz gibi isimlerin olmadığı bir orta sahada takımın yine en kötülerinden Özer'in bile çıkması o alandaki hakimiyeti önemli ölçüde azalttı. Sonrasında Alex'in de yerini Dia'ya bırakmasıyla Fenerbahçe Stoch-Dia-Semih-Bienvenu dörtlüsü ile hücum eden orta sahasız bir takım haline geldi ve ikinci yarı boyunca oyunun kontrolü genel olarak Ankaragücü'nde kaldı.

Orta sahada zaten Mehmet, Emre gibi isimler yokken Alex'in de çıkması futbol adına çok ciddi bir değişiklik hatasıydı. Fenerbahçe bu iki oyuncunun eksikliğini biraz olsun orta sahadaki adam kalabalığı ile azaltmaya çalışırken oyuncu sayısı olarak da orta sahada eksilmek oyundaki ipleri tamamen rakibe vermek anlamına geldi.

Fenerbahçe bugün 4 gollü bir galibiyet aldı ancak deyim yerindeyse vurduğunun gol olduğu bir maçı geride bırakarak kazanmayı başardı. Özellikle Cristian'ın ve Stoch'un 2. golü çok da kritik zamanlarda geldi. Derbi öncesi tercihe bağlı eksiklikler zaman zaman sıkıntı yaratırken Stoch'un kulübeden, Dia'nın da sakatlıktan çıktıktan sonra sahada şans bulmaları ve günü gol ile bitirmeleri hem kendileri hem de taraftar için önemli bir motivasyon oldu.

Ankaragücü için de bir şeyler eklemek gerekir. Yönetimden tutun kadrosuna kadar futbolun her türlü sillesini yemiş bir takım olmalarına rağmen zaman zaman ölçüyü aşan sertliklerini bir kenara koyarsak güzel mücadele ediyorlar. Bu kadar dibe vurmuş ekiplerde bazen inanılmaz bir kenetlenme, takım kimyası ve mücadele arzusu oluşabiliyor. Tüm bu arzu ve mücadele onları sene sonunda kümede bırakır mı bilinmez ama sonuna kadar savaşacakları çok belli.

Euro 2012 grup kuraları

2011-12-03T14:05:00.000+02:00

Polonya-Ukrayna ortaklığının düzenleyeceği 2012 Avrupa Şampiyonası'nda grup kuraları belli oldu ve 16 takım 4 grupta kendilerine yer buldular.

Polonya ve Ukrayna gibi Avrupa düzeyinde vasat iki takımın ev sahipliği sebebi ile 1. torbada yer almaları üst düzey bazı takımları otomatik olarak bir alt torbalara kaydırdı ve kuralardan önce en az 1 tane ölüm grubu oluşması oldukça olasıydı. Aynı şekilde kağıt üzerinde hiç de heyecan vermeyen bir grup kurasına da denk gelme ihtimali vardı.

Polonya-Yunanistan-Rusya-Çek.Cumhuriyeti'nden oluşan A grubu kağıt üzerinde en heyecansız grup. 4 yılda bir düzenlenen bir turnuvada ben maç kaçırmam belki ama en az ilgi şüphesiz bu grubun maçlarına olacaktır. Oynanacak futbol ve alınacak skorlarla grup umarım ön yargımızı bozmayı başarır.

Ölüm grubu B grubunda gerçekleşti ve Hollanda-Danimarka-Almanya-Portekiz grubu oluşturan ekipler oldular. Danimarka en zayıf halka olarak dursa da belki de takacağı çelmeler ile grubun kaderini belirleyecek. Her maç güzel olacağa benziyor.

C grubu lideri şimdiden belli grup olarak duruyor. İspanya'nın fazla zorlanmayacağını düşünürsek özellikle İtalya ve Hırvatistan ciddi bir ikincilik mücadelesi içinde yer alırlar. İrlanda'nın işi zor.

D grubu B grubunun bir alt gömleği gibi duruyor. 2. sınıf bir ölüm grubu sanki. İlk ikinin İngiltere-İsveç-Fransa üçlüsünden olacağını düşünüyorum.

Futbol dünyasında intihar edenler isimler

2011-11-28T16:51:00.000+02:00

Futbolla alakalı olarak tanıklık etmeyi ve duymayı isteyeceğimiz son şey budur belki de. Hayattaki en büyük tutkularımızdan olan futbolu yaşayan ve yaşatan insanların saha içi veya dışında gerçekleşen ölümlerine tanıklık etmek ve duymak. Gazetelerin 3. sayfasını açtığımızda her gün gördüğümüz onlarca katliam haberine bile zaman zaman umursamazca davranan bizler futbolun içinden gelen insanların hayatlarına çok daha ilgili ve duyarlı oluyoruz ister istemez.

Dışarıdan milyon dolarlar kazanan, sevdikleri işi yaptığına, hobi gibi meslekleri olduğuna inandığımız bu insanların ne tür sıkıntıları, sorunları olduğuna bazen böylesi trajik olaylarla tanıklık ediyoruz. Kimisi intihar sebebini arkasında bir notla açıklarken, kimisi de arkasında bıraktığı bir sır perdesi ile hayata veda etmiş yıllar içerisinde. En son Premier Lig efsanelerinden eski futbolcu Gary Speed ile tanıklık ettiğimiz bu trajedilerin bazıları şunlar ;

Abdón Porte/1918 : Eski Uruguaylı futbolculardan Abdon Porte bir gece, 4 sene formasını giydiği ve efsaneleştiği Nacional takımının sahası "Estadio Gran Parque Central" stadyumunda kendisini vurarak intihar etmiştir.

Jimmy Yates/1922 : İngiliz futbolcu Yates futbolculuk hayatında sonra yaşadığı hastalıklar ve buna bağlı olarak işsiz kalmasının verdiği depresyon sonucunda 1922 yılında intihar etmiştir.

Alberts Tarulis/1927 : 1906 doğumlu Letonya'nın genç yeteneklerinden biri olarak gösterilen 21 yaşındaki Alberts Tarulis 1927 yılında annesi ile yaşadığı bir tartışmanın ardından kendisini asarak intihar etti.

Joan Gamper/1930 : 1877 doğumlu İsviçreli futbol efsanesi Joan Gamper İsviçre'de Basel takımında forma giymiş, FC Zurich takımının da hem kurucularından biri olup hem de futbolculuğunu yapmıştır. Aynı zamanda Barcelona takımının da kurucularından ve başkanlarından biri olan Gamper 1930 yılında, 52 yaşında kişisel sorunları ve maddi sıkıntılar yüzünden intihar etti.

Hughie Ferguson/1930 : 1898 doğumlu Hughie Ferguson İskoçya futbol tarihinin en büyük isimlerinden biridir. Attığı 350'den fazla gol ile İskoçya tarihinin en golcü futbolcularından olan Ferguson yaşadığı depresyonun sonucunda 31 yaşında gaz ile intihar etmiştir.

Alfons Novickis/1931 : 1906 doğumlu Alfons Novickis Letonya'nın gelecek vaat eden oyuncularındandı. Henüz 15 yaşında kendini gösteren Novickis 1931 yılında oynadıkları ve 6-0 kaybettikleri İsveç maçı sonrası takımdaki huzursuzluk ve alkol bağımlılığının dışarı yansıması sebebi ile federasyon tarafından 1 yıl milli takımdan men edilmiş, aynı yıl katıldığı orduda kendini vurarak intihar etmiştir. Novickis o dönem aynı zamanda Alberts Tarulis ile de takım arkadaşıdır.

Ernest Sydney King/1933 : West Ham United takımının önemli isimlerinden, eski antrenör ve futbolcularından Sydney King hocalık döneminde takımının küme düşmesinden ve takımdan ayrılmasından sonra yaşadığı depresyon sonucunda bir çeşit alkol karışımı ile intihar etmiştir.

Matthias Sindelar/1939 : Avusturya'nın futbol efsanelerinden Sindelar "Futbol'un Mozart'ı" olarak bilinir. Avusturya'da 100 yılın futbolcusu seçilen Sindelar Almanya'nın Avusturya'yı işgali sonrası onlar adına milli takımda oynamayı reddetmiş, Nazilere karşı bu duruşu ile bir çeşit sembol haline gelmiştir. Sindelar 1939'da birlikte yaşadığı sevgilisi ile evinde ölü bulunmuş, ölüm sebebi karbon monoksit zehirlenmesi olarak belirlenmiştir. Ölümü ile ilgili en düşük olasılık intihar olmakla beraber Naziler tarafından öldürüldüğüne şiddetle inanılmaktadır.

Hughie Gallacher/1957 : 1903 doğumlu Hughie Gallacher bir diğer İskoç futbol efsanesidir. Kariyerinde 400'den fazla golü bulunan oyuncu önce maddi sorunlar, sonrasında karısını kaybetmesi ve ardından çocuklarıyla yaşadığı şiddetli tartışmaların sonucunda 1957 yılında kendisini trenin önüne atarak hayatını sonlandırdı.

Brian Hill/1968 : 1937 doğumlu İngiliz savunma oyuncusu Brian Hill Club Brugge formasını giyerken 31 yaşında intihar etti.

Vladimir Fyodorovich Lisitsin/1971 : Eski Sovyet futbolculardan Vladimir Lisitsin 33 yaşında hayatına son vermiştir.

Leonard Adamov/1977 : 1941 doğumlu Sovyet futbolcu Leonard Adamov 36 yaşında apartman dairesinin camından atlayarak hayata veda etti.

Tommy McLaren/1978 : 1949 doğumlu İskoç futbolcu Tommy McLaren 10 yıl formasını giydiği Port Vale takımından ayrılışının ardından ciddi psikolojik sorunlar yaşamış ve 29 yaşında arabasında intihar sebebiyle ölü bulunmuştur.

Sandor Kocsis/1979 : 1929 doğumlu, Barcelona formasını da giymiş Macar efsane Sandor Kocsis kariyerinde attığı 300'den fazla gol, kazandığı kupalar, milli forma altında 1.103 gol ortalaması ve Macaristan milli formasıyla bulduğu tam 7 hat-trick ile adını tarihe kazımıştır. Futbol bıraktıktan sonra lösemi ve mide kanseri ile mücadele eden Kocsis 1979'da kaldığı hastenin 4. katından düşerek ölmüştür. Kesin olmamakla beraber ölümünün intihar sebepli olduğu söylenmektedir.

Dave Clement/1982 : 1948 doğumlu İngiliz Dave Clement 14 yıl QPR formasını giydikten sonra ayağı kırılınca futbol hayatının bittiğini düşünerek ağır bir depresyon yaşamış ve ilaçla kendini zehirleyerek intihar etmiştir.

John Patrick Lyons/1982 : Eski Galli futbolculardan John Lyons 26 yaşında evinde ölü bulunmuştur.

Erich Peter Schaedler/1985 : İskoç futbolcu Schaedler 36 yaşında, Noel döneminde avlanmaya gittiği bir gün kırsalda ölü olarak bulunmuş, ölüm sebebi kesin bilinmemekle beraber intihar olarak kayıtlarda yer almıştır.

Carlos José Castilho/1987 : 1950, 1954, 1958 ve 1962 Dünya Kupalarında Brezilya kadrosunda da yer alan ve çok şanslı bir oyuncu olduğuna inanılan Castilho 1987 yılında intihar etmiştir.

Sabri Dino/1990 : Bir dönem Beşiktaş'ın kalesini korumuş ve Beşiktaş'ın kazandığı 2 lig şampiyonluğunda pay sahibi olmuş Sabri Dino hayatı boyunca golleri kurtarmak için toplara atladıktan sonra ekonomik sorunlar sebebi ile 1990'da Boğaz Köprüsü'nden atlayarak intihar etmiştir.

Alan Davies/1992 : Eski milli Galler oyuncusu Alan Davies 31 yaşında hayatına son vermiştir.

Agostino Di Bartolomei/1994 : Roma takımının efsane oyuncularından Bartolomei 12 yıllık Roma kariyerinde birçok başarı ve kupa kazanmış bir isimdir. 1983 yılında şampiyonluk yaşayan Bartolomei'nin Roma'sı ertesi yıl Şampiyonlar Ligi finalinde kupayı rakipleri Liverpool'a kaptırmış, 1990'da futbolu bırakan oyuncu 1994'de, o kupanın 10. yıl dönümünde hayatına son vermiştir.

Raimundo Tupper Lyon/1995 : 1969 doğumlu Şilili oyuncu yaşadığı depresyonun sonucunda 26 yaşında yaşamına son vermiştir.

Ramiro Castillo/1997 : 1966 doğumlu Bolivyalı futbolcu Ramiro Castillo 1997'de Copa America'da Bolivya'nın Brezilya ile oynayacağı final öncesinde çocuğunu kaybetmiş, ardından kısa bir süre sonra da kendi hayatına son vermiştir.

Justin Fashanu/1998 : 1961 doğumlu İngiliz futbolcu Justin Fashanu futbol sahalarında eşcinsel kimliğini açık olarak ifade eden ilk futbolcudur. Fashanu futbolu bıraktıktan sonra Amerika'da bir erkeğe tecavüze yeltenmekten dolayı tutuklanmış, masumiyetine inanılmamasının ve cinsel tercihinin futbol çevresinde yarattığı baskı ve hoşnutsuzluğa da bağlı olarak garajında kendini asmıştır. Veda mektubunda da homoseksüelliğin futbol dünyasında asla kabullenilmediğini ifade etmiştir.

Paul Leon Vaessen/2001 : 18 yaşında Juventus'a attığı golle Arsenal'i Kupa Galipleri Kupası'nda finale taşıyan Vaessen olaylı bir hayata sahipti. Yaralanma olaylarından uyuşturucuya, alkole kadar skandallarla dolu bir hayata sahip oyuncu 39 yaşında aşırı dozda eroinden dolayı küvette ölü olarak bulunmuştur.

Lester Morgan Suazo/2002 : Kosta Rikalı kalecilerden Morgan Suazo maddi sorunlar sebebi ile kafasına sıktığı tek kurşun ile 25 yaşında intihar etmiştir.

Steve Fatupua-Lecaill/2003 : Tahitili oyuncu Steve Lecaill bilinmeyen sebepler sonucunda intihar etmiştir.

Vatta Parambath Sathyan/2006 : 1965 doğumlu Hindistanlı futbolcu Vatta Parambath Sathyan futbolculuk hayatının sonrasında finansal sıkıntılar, alkol ve kumar bağlılığından kaynaklanan sorunlar sebebiyle kendisini trenin önüne atarak can vermiştir.

Sergi Lopez Segu/2006 : 1967 doğumlu Sergi Lopez Segu, aynı zamanda da Barcelona'dan tanıdığımız Gerard Lopez'in büyük kardeşi, 39 yaşında yaşadığı depresyon ve maddi sorunlardan dolayı trenin önüne atlayarak hayata veda etmiştir.

Ali Akyıldız/2006 : Denizlispor B genç takımının oyuncusu 16 yaşındaki Ali Yıldız kaybettiği komşusu Erhan Yılmaz'ın mezarının yanında tabancasıyla intihar etti, arkasında "Dev adam gibi yaşayamadım, dev adam gibi öleceğim. Beni ağabeyimin yanına gömün" notunu bıraktı.

Forbes Johnston/2007 : İskoç futbolcu Forbes Johnston 35 yaşında arabasında ölü bulunmuş, ölüm sebebi intihar olarak açıklanmıştır.

Yiannis Koskiniatis/2008 : 1983 doğumlu Yunan oyuncu Koskiniatis bir maçtan önce kadroya alınmamasının ardından "Kadro dışı bırakılmam çok büyük bir haksızlık. Buna dayanmam mümkün değil" yazılı bir not bırakıp 12 metre yükseklikten atlayarak intihar etmiştir.

Adam Ledwon/2008 : 1974 doğumlu Polonyalı futbolcu Adam Ledwon 34 yaşında, Avusturya'daki evinde kendini asarak intihar etti.

Abram Raselemane/2008 : Ülkesinin genç yeteneklerinden biri olarak gösterilen Güney Afrikalı oyuncu Raselemane 20 yaşında intihar ederek hayata veda etti.

Joseph Rapelego/2009 : Bir diğer Güney Afrikalı oyuncu Rapelego da 2009 yılında intihar ederek yaşamına nokta koydu.

Robert Enke/2009 : Bir dönem Fenerbahçe ve Barcelona'da da oynamış Alman kaleci Robert Enke 2006 yılında kaybettiği kızının ardından psikolojik sorunlar yaşamış, depresyon tedavisi görmüştür. 2009 yılında kariyerinin en parlak dönemlerinde iken bir trenin önüne atlayarak hayata veda etmiştir.

Paul McGrillen/2009 : 1971 doğumlu İskoç futbolcu McGrillen 37 yaşında evinde ölü bulunmuştur.

Tim Carter/2008 : Eski İngiliz kalecilerden Tim Carter 40 yaşında boynunda bir ip ile ölü bulunmuş, ölüm sebebi intihar olarak belirlenmiştir.

Oleksandr Kovalenko/2010 : Eski Ukraynalı futbolcu ve hakemlerden Kovalenko 2010 yılında apartmandan atlayarak intihar etmiştir.

Dale Roberts/2010 : 1986 doğumlu İngiliz kaleci Dale Roberts 24 yaşında, takımının Federasyon Kupası maçından hemen önce evinde ölü bulunmuştur.

Cheung Sai Ho/2011 : 1975 doğumlu Koreli futbolcu Sai Ho eşiyle yaşadığı şiddetli bir tartışmanın ardından oturduğu evden aşağı atlayarak intihar etmiştir.

Lee Soo-Chul/2011 : Koreli eski futbol ve antrenör Lee Soo-Chul karıştığı bir şike olayının ardından intihar ederek hayatına son vermiştir.

Gary Speed/2011 : Premier Lig tarihinin en çok forma giyen 2. futbolcusu, Galler efsanesi ve Galler teknik direktörü Gary Speed birkaç gün önce evinde kendini asarak intihar etti.

Günün fotoğrafı #52

2011-11-26T16:30:00.001+02:00

Beş Gençlerbirliği oyuncusunun arasından adeta yürüyerek geçen Alex de Souza.

Gençlerbirliği 0 - 0 Fenerbahçe | | Ankara'da sessiz gece

2011-11-26T13:50:00.001+02:00

Ligin 12. haftasındaki Ankara deplasmanında Gençlerbirliği ile karşılaşan Fenerbahçe sahadan 0-0'lık beraberlikle ayrıldı ve üst üste 3. deplasmanından galibiyet alamadan dönmüş oldu.

Maçın yaklaşık ilk 15 dakikalık kısmında Gençlerbirliği oyuna hakim olan ve pozisyon bulma arayışında olan takımdı. Bu dakikalarda iyi pas yaptılar ve özellikle Caner'in defansif sorunlarının da verdiği etkiyle Hurşut sayesinde şut girişimlerinde bulundular.

Bu dakikadan sonra oyunun kontrolü Fenerbahçe'ye geçti ve oyun genel olarak Gençlerbirliği ceza sahası ile orta saha arasındaki dar alanda pas trafiği şeklinde devam etti. Tüm bu pas trafiği maalesef skora gitmeyi ve pozisyon bulmayı sağlayacak cinsten değildi.

Fenerbahçe'de Gençlerbirliği maçlarını daha bir fazla seven Alex bu maçta fazla etkili değildi. Caner istikrarsız futbolunun kötü gününe denk gelince, Bienvenu de maç boyu sağa sola top alıp vermeye gitmekle maçı geçirince Emre'nin direkten dönen topu ve Stoch'un oyuna girdikten sonra kaleciye nişanladığı zayıf plasesi hariç taraftarı heyecanlandıran bir şey olmadı sahada.

Gençlerbirliği de Oktay ve Yasin olmadan başladığı maçta Tum ile topu ilerde tutup belli oranda da pas yaparak zaman zaman çıktıkları kontra ataklarla oyuna ortak olmayı amaçlıyordu. Onların da buldukları pozisyonlar organize olmaktan çok şut denemeleri ve duran toplarla geldi maç içinde.

Tatsız ve keyifsiz maçın çok da anlatılacak bir yanı yoktu. Fenerbahçe için ise eklenecek birkaç şey daha var. Öncelikle Özer'in artık bir an önce takım ile ilişkisinin kesilmesi taraftarıyım. Mümkünse devre arası transfer döneminde çok da büyük kazançlar beklentisi olmadan gönderilmeli. Özer kemik yaşı ilerlemesine rağmen futbol yaşı sabit kalan bir oyuncu. Futbol gün geçtikçe basit fakat organize şekilde oynanırken Özer hep zor ve farklı olanı yapma peşinde. Özer'den iyi bir halı saha oyuncusu olur, salon futbolcusu olur, ama bu kafayla Fenerbahçe'ye de büyük bir takıma da topçu olmaz.

Fenerbahçe orta sahasında biraz verimsiz kaldığında, Alex biraz top almak için geriye gelip hücumla orta saha arası köprüyü biraz kırdığında, forvetinde Bienvenu olan Fenerbahçe gol yollarında büyük sıkıntı çekmeye başlıyor. Takımdan ayrılan oyuncuların yarattığı etki ve kalitedeki düşüş savunma yönünde değil hücum yönünde olunca Fenerbahçe zor gol yiyen ama zor da gol atan, maçlarını tek farkla kazanmaya yakın, berabere kalması da çok olası bir takım haline geldi. Savunmada Bilica için de ayrı bir parantez açmak gerekir. Lugano'dan boşalan "sert savunmacı" kontenjanının adamı Bekir değil Bilica'dır. Cristian, Dia, Stoch gibi isimlerin kadroda yer bulması için yabancı rotasyonu gereken durumlarda Bilica yedek kalabilir ama normal şartlarda Bilica varken Bekir'in oynaması futbolun doğrusu değildir bana göre.

Önümüzdeki hafta Ankaragücü maçından sonra Bursa-Galatasaray-Trabzon üçlüsüyle karşılaşacak Fenerbahçe. Devrenin son maçı ise Antalyaspor'a karşı. Bu 5 maçtan yenilgisiz çıkarak elde edilebilecek 9 puan kötü olmaz. 11-13 aralığında bir puan ise ciddi bir başarıdır. Zor ama imkansız değil.

Hiddink ve saz arkadaşları

2011-11-24T18:50:00.000+02:00

Klasik gitarda Hiddink, darbukada Rıdvan Dilmen, elektro gitarda Oğuz Çetin.

Kaynak : 80'li yılların Tribünleri / Sedat Tüfekçi

Badem bıyık Ronaldo

2011-11-23T17:36:00.001+02:00

Ronaldo'nun Twitter hesabından paylaştığı fotosu. Çok feyzli bir hale gelmiş. Pilavlı diyoruz, maklube diyoruz bunlar hala daha ya...

Sezercik küçük Zidane

2011-11-17T14:19:00.001+02:00

Sezercik (1972) & Zidane (2006)

FC Ajax Lasnamäe | | 36 maçta 192 gol yemek

2011-11-12T20:30:00.000+02:00

Şahan'ın "10 maçta 107 gol yiyen takımın antrenörü" skecini hemen herkes duymuştur. 70 cm'lik forvet Danyal, orta sahanın dinamosu Fink ve hentbol kalecisi Atakan ile sahaya çıkan, yeri geldiğinde 11 kaleci ile 0-0-0 taktiği uygulayan, maçları iki sonuçlu olan Güvenspor'dur bu takım.

Güvenspor'un gerçek hayattaki versiyonu da Estonya Meistriliiga temsilcisi FC Ajax Lasnamäe takımı olsa gerek. Teknik direktörlüğünü Andrei Shapovalov isimli şahsın yaptığı, daha doğrusu halen yapıp yapmadığını tam da bilemediğimiz Lasnamäe 2010 sezonu sonunda Meistriliiga'ya yükseldiğine adeta pişman olmuş.

2011 sezonunda takım 36 maçlık sezonu 36 maçta 0 galibiyet 4 beraberlik ve 32 yenilgi ile son sırada tamamlarken attığı 11 gole karşılık kalesinde tam 192 gol görüp sezonu -181 averajla ve 5.33 gol yeme ortalaması ile kapatmış. 36 maçta tam 4 kez 10 gol ve üzerinde gol görmüşler kalelerinde. Yani onların maçları da iki sonuçluymuş.

Takımın gol yeme yükünü çeken isimler ise 192 golü paylaşan kaleciler Maksim Mamutov ve Aleksandr Boldõrev olmuşlar. Sezon içerisinde de belki de yenilen gollere çare olacak beklentisiyle sık sık maç içinde kaleci değişikliği yapmış takım.

Esasında Estonya ligi atılan ve yenilen goller açısından 100 gol barajını sık sık geçen bir lig. Ancak FC Ajax Lasnamäe'nin bu durumu neredeyse bir rekor. Neredeyse diyorum çünkü rekorun sahibi 00/01 sezonunda 42 maçta 198 gol yiyen Bosna Hersek ligi temsilcisi "Derzelez Zenica". Zenica takımı 42 maçta aldığı 4 puan, attığı 10 gole karşılık yediği 198 gol ile bu alandaki rekoru elinde bulunduruyor.

Tostcu

2011-11-08T14:51:00.001+02:00

Tarih yine bir 8 Kasım, yıl 2002. Galatasaray'ı 6-0 yenen Fenerbahçe'de golleri atan Tuncay, Ortega, Serhat, Ceyhun ve Ümit antrenmanda zafer pozu veriyor. Malum günü sembolize eden güzel bir toplu fotoğraf.

Sivasspor 2 - 0 Fenerbahçe | | Yenilmezliğe veda

2011-11-04T23:25:00.000+02:00

Geçen senenin ikinci yarısından beri sürdürdüğümüz ve neredeyse 1 sezona dayanmaya doğru giden yenilmezlik serimiz geçen sene şampiyonluğu ilan ettiğimiz Sivas deplasmanında son buldu ve Fenerbahçe 28. maçında yenilgiyle tanıştı.

Alex'in yokluğu ile varlığı arasında dağlar kadar kimlik farkı yaşayan Fenerbahçe için zorlu mevsim şartlarının ağır bastığı ve zeminin futbolu zorlaştırdığı Sivas deplasmanında kazanmak kadar puan ve puanlar kaybetmek de esasında çok olasıydı. Hem bu handikaplar, hem takımın özellikle önceki hafta 84 dakika 10 kişi oynayarak maçı tamamlaması hem de yenilmezliğin kısmen de olsa yarattığı baskı bu yenilgide etkiliydi.

Alex'in yokluğunda ve sahada ayakta bile durmayı zorlaştıran zeminin varlığında maçı koparacak taraf topu bir şekilde koşturmayı başaracak taraf olacaktı. Alex'siz Fenerbahçe için yerden kısa paslarla orta saha hakimiyetini de elinde tutan bir futbol beklemek zordu ve benim gözümde bizim adımıza maçı kazandıracak belki de tek adam Caner'di. Caner'in topu ayağına alarak topu tek başına koşturmasıyla Fenerbahçe'nin Sivas savunmasını zorlaması mümkündü.

Ziegler'in sakatlığı bence Fenerbahçe adına maçı kazanıp kazanamama konusunda kırılma anıydı. Ziegler Caner'in sol açıktaki savruk futbolunu defansif yönden dengeleyen, aynı zamanda da Caner'e hücumda destek veren adamdı. Onun çıkışıyla Caner sol beke geçince hem sol kanat defansif anlamda koridor oldu, hem de sol kanadımızdan Caner'in yaptığı kadar etkili hücumlar gerçekleştiremedik.

Fenerbahçe için bahsettiğimiz zorluklar Sivas adına ise büyük handikaplar değildi. Sivasspor Bülent Uygun döneminde dışarıdan bakıldığında belki hiçbir şey oynamayan ama yeri geldiğinde son derece işini bilen bir takımdı. Mehmet Yıldız'a şişirilen topların Mehmet'in etrafında hayat bulmasıyla sonuca giden bir takımdı Sivas. Bugün de aynı Sivasspor Mehmet Yıldız ve Bülent Uygun döneminden miras oyun stilini oyunlarına en az Mehmet kadar uygun Eneramo ile sürdürdüler ve kendi çöplüklerinde kendi şartlarına uygun futbollarıyla kazanmayı bildiler.

Fenerbahçe'de Fenerbahçe takımının içinde "tek kişilik dev kadro" şeklinde bir takım daha var ve adı Alex, hatta Alexbahçe. Yılların verdiği Alex alışkanlığı onu Fenerbahçe için istenildiği zaman kesilebilecek bir saç, sakal olmaktan çıkardı ve kalp gibi, beyin gibi yokluğu ölüme götürecek bir organ haline getirdi. Bunu bir eleştiri anlamında söylemiyorum, Alex'in Fenerbahçe formasını giydiği her bir saniyeden ayrı keyif almış biriyim, ancak yokluğunun takımı çok ama çok sıradanlaştırdığı da bir gerçek. Bugün de o sıradanlaşmayı yaşadığımız günlerden biriydi.

2. yarının ortasına kadar şutu, uzatma dakikalarına kadar pozisyonu olmayan Fenerbahçe için Alex'e bağımlılık da zemin şartları da bir bahane değil. Açık açık ofsayttan yediğimiz gol de bir bahane değil. Bunlar yenilginin bir bahanesi olabilir ama 90 dakikada hiçbir varlık gösteremeyen bir takımın bahanesi olamaz, olmamalı.

Her güzel şeyin sonu olduğu gibi yenilmezliklerin de sonu vardır. Bugün futbol konusunda konuşulacak olumlu ve hoşa gidecek herhangi bir şey yok. Ama konuşulması, saygı duyulması gereken şeyler var. Yenilme duygusunu 27 maç bizden esirgeyen Fenerbahçe'nin tüm oyuncularına ve hocamıza teşekkür etmeli, imkanı olanlar takımı en iyi şekilde karşılayarak hem geçmişe teşekkür edip hem de gelecek için takıma destek verip güvenlerini hissettirmelilerdir. Fenerbahçe gibi Sivasspor da saygıyı hak eden bir diğer takımdır. Geçen senenin son maçında yaptıkları onurlu mücadele gibi bugün de onurlarıyla mücadele ettiler ve kazanmayı hak ettiler.

Alnı öpülecek kaptan

2011-11-01T16:07:00.000+02:00

Alnımızın akısın...

Fenerbahçe 1 - 0 Karabükspor | | Yürekten futbol

2011-10-31T23:46:00.000+02:00

Sahada yaşananlarıyla ve akıllara durgunluk verecek hakem hatalarıyla maç analizine ve uzun uzun yazmaya pek de gerek kalmayan maçta Karabükspor'u 1-0 ile geçerek 3 puanın sahibi olduk ve yenilmezlik serimizi 27 maça taşıdık.

Derbinin moralli tarafı Fenerbahçe 2 maçlık beraberlik serisini Karabükspor maçında bozmak için sahadaydı. Beşiktaş maçının biraz yorgun, fakat başarılı kadrosu hiçbir değişiklik olmadan sahadaki yerini almıştı.

Maçın akıl ve mantık çerçevesinde oynanan kısmı sadece 6 dakika sürdü. Alex'in kendisine yapılan faulde pozisyon icabı açık duran kolunu dirsek olarak algılayan hakem Aytekin Durmaz kişisel tatminin ve hakemlik rezaletinin zirvesine erişerek maçın çivisini bu kadar kısa sürede çıkarmayı başardı.

Geri kalan dakikalarda Fenerbahçe sahada oyuncu ve futbol zekası olarak bir kişi azalsa da futbol hırsı, mücadelesi ve gayreti olarak giderek fazlalaştı. Oyun planından ve sakin ve paslı oyun anlayışından ödün vermeyen Fenerbahçe sahip olduğu uyumun ve mücadele gücünün de etkisiyle maçın çok büyük kısmında eksik olduğunu hissetmedi ve hissettirmedi.

Yeni bir Tuncay olma yolunda ilerleyen Caner'in artık tartışmaya dahi imkan bırakmayan faydalı oyunu ve mücadelesi, Mehmet Topuz'un sahalara döner dönmez takım harmonisine olan katkısı, Gökhan, Emre, Ziegler, Yobo... kısacası tüm takımın özverili oyunu, 10 kişi kalmış takım algımızı ciddi anlamda bozan ve mağdur futboluna baş kaldıran anahtar detay oldu.

Maçla ilgili futbolcularımızın verdiği mücadelenin haricinde konuşmaya değer bir futbol olayı olduğuna inanmıyorum. Konuşulacak bir şey varsa o da hakem Aytekin Durmaz'ın hata olarak nitelendirmenin iyimserlik olacağı kararlarıdır. Alex'in kırmızı kart pozisyonundan sarı kartlara, Bienvenu'nun net gol pozisyonunu avantaj kuralından bihaber şekilde kesmesine, lehimize taç kararı verip aleyhimize kullandırmasına kadar inanılmaz bir hakemlik rezaletinin baş mimarı olmayı başardı. Emre mi ? Normal şartlarda atılmalıydı, fakat Melo standartlarının geçerli olduğu ligde kendisine faul bile çalınmamalı.

Galatasaray'ın Antep maçından sonra jet hızıyla hakem için dinlendirme kararı alan MHK başkanı Yusuf Namoğlu da umarız bugün yaşananları görmüştür.

Geçen sene hiçbir iddiası olmayan Karabük'ün kalecisi Tomic son dakikalarda kalemizin önüne kadar gelip gol aramıştı. Kendisini bu maçta da, üstelik 10 kişi kaldığımız bu karşılaşmada da ceza sahamızda ağırlamak isterdik fakat olmadı. Geçen sene "sebebi bilinmez" bir hırs ve iştahla sadece 1 puan için kaleden metrelerce çıkan Tomic bugün aynı 1 puan için herhangi bir ekstra özveride bulunmadı. Yoksa puan almak değil, Fenerbahçe'ye puan kaybettirmek mi önemli ? Yoksa kazanılacak 1 puan Fenerbahçe sadece şampiyonluğa giderken mi değerli ?

Ligde 27 maçtır, Kadıköy'de 28 maçtır kaybetmeyen Fenerbahçe yenilgiyi unuttukça mücadeleyi daha çok hatırlıyor. Takım bir yandan sorumlulukları ve kendilerine verilen saha içi görevleri için oynarken bugün de sahadan atılan kaptanları için 1 kişi fazla oynamayı başardılar. Yürüyedur Fenerbahçe !

Fenerbahçe yalnız kalmaz

2011-10-28T17:37:00.001+03:00

Bu formanın hakkını verenler asla yalnız kalmazlar.

Beşiktaş 2 - 2 Fenerbahçe | | "Baskın" futbol

2011-10-28T01:25:00.003+03:00

Yeni sezonun ilk derbisi atılan golleriyle, temposuyla ve sahada yaşananlarıyla geride kalan haftalar içindeki en güzel 90 dakikaya sahne oldu ve iki takımın lehine de bitebilecek senaryoda gidip gelen maç 2-2'lik beraberlikle sonuçlandı.

Sezon başlarken sahip olduğu oturmuş takım ve takım omurgasından ciddi kayıplar vermesine rağmen yine de ligin açık ara en organize, dengeli ve uyumlu takımı olan Fenerbahçe uzun bir zaman sonra ilk kez elindeki kadro itibariyle "ideal" bir takımla sahaya çıktı. Gökhan içinde bulunduğu "maç eksiği" sürecini adım adım tamamlamaya doğru giderken geçen yılın en istikrarlı ismi ve kadronun vazgeçilmezi Mehmet Topuz da derbi ile yeniden sahaya dönmüş oldu.

İdeal Fenerbahçe düzeninin sahada nasıl bir izlenim vereceği zaten her kesimden futbolseverin ve antrenörlerin tahmin edebildiği bir şey. Bu maçta sonucu ve oyunun akışını etkileyecek daha önemli detay Beşiktaş'ın kadro tercihiydi. Fernandes'in kadroda olmayışı başlı başına bir avantaj iken sahada Quaresma, Simao gibi adam kovalama lüksüne girmeyen oyuncuların fazlalığı da maçın seyrini Fenerbahçe lehine çevirecek kadro tercihleri olacaktı.

Maçın seyri Beşiktaş'ın daha fazla pozisyon bulduğu, Fenerbahçe'nin ise top oynayıp kontrolü elinde tuttuğu bir oyun şeklindeydi. Organize bir takıma karşılık sihirli ayaklarla sonuca gitmeye çalışan bir takımın maçında da oyun adına farklı bir şey bulmamız beklenemezdi. Oyuna Beşiktaş iyi başlasa da Fenerbahçe kontrolü eline aldıktan sonra kanatlara uzun toplarla inme sevdasından çabuk vazgeçti ve topu yere indirip özellikle Quaresma'nın kanadından 2'ye 1'lerle ve ufak üçgenlerle tehlikeli olmaya çalıştı. Caner ve Ziegler maç boyu etkili oldular, Gökhan ve Mehmet ikilisinin bilinen malum uyumları ise maç eksiklerinin yanında biraz seyreldi.

Kenarlardan özellikle Caner'in yıpratıcı oyunuyla tehlike üretmeye çalışan Fenerbahçe'de Alex Aurelio'nun markajında çok aktif bir oyun oynayamadı. Bienvenu'yu oyuna bağlayan belki de yegane damar Alex olunca o hattın kesilmesi Fenerbahçe'nin oyunu kontrol ettiği kadar pozisyona girememesi ile sonuçlandı.

Simao'nun sezonun en güzel golleri listesine zirveden girebilecek güzellikte attığı gol takımını tanıyan Fenerbahçelileri çok da tedirgin etmedi. Sahadaki futbol da telaş yapmayı gerektirecek cinsten değildi. Kanatlardan Caner'in etkinliği ile golü zorlayan Fenerbahçe yine Caner'in direkten dönen topunu tamamlayan Alex ile beraberliği yakaladı. Alex derbilere suskun ve pasif başlıyorsa bilin ki maç içinde 1 golü cepte, 1 asisti de yolda.

Oyun dengeye geldikten sonra Aykut Kocaman'ın kenardan yaptığı hamleler takımı pasivize etmekten başka bir işe yaramadı maalesef. Özellikle müthiş bir oyun ortaya koyan ve Tuncay'ın formda ve yırtıcı olduğu Fenerbahçe günlerini hatırlatan bir yapıda gördüğümüz Caner'in kenara gelişi ciddi bir tercih hatasıydı.

Yapılan değişikliklerle beraber kanatların yapısı bir anda değişti ve her ne kadar oyunda pek bir varlık gösteremese de Mehmet'in çıkışı Gökhan'ı, Caner'in çıkışı da Ziegler'i etkiledi. Stoch Caner kadar etkili olamazken Özer etkili olmayı geçtim Beşiktaş'ın ikinci golünde arkayı unutan, adam eksikliğine sebep olan oyuncuydu.

Beşiktaş adına Cenk ve Simao öne çıkan isimlerdi. Aurelio'nun da Alex'i tutma görevini yeterince yerine getirdiğini söyleyebiliriz. Maçın gizli kahramanı Quaresma. Yine sıfır savunma ile maçı tamamlayıp kanadını otoyola çevirdi. Ve yine sahanın en saçma yerlerinde, en saçma hareketleri yapma çabasıyla bir çok gereksiz işin içinde yer aldı. Quaresma'nın bir trivelasıyla orgazm olup bir asisti ile her şeyi unutabilen Beşiktaş taraftarı yine deliye her gün bayram havasında, yine Quaresma sevgisi doruklarda. Umarım Quaresma futbolu Beşiktaş'da bırakır.

Maçtaki futbol şansının Beşiktaş lehine olduğuna inanıyorum. Simao'nun golü ve Almeida'nın Ziegler'in Volkan'ı engellemesiyle gelen golleri bu şans kapsamında bence. Maçta bizim adımıza en büyük şans, yanlış değişikler yüzünden elden gitmesi muhtemel maçta beraberlik golünü bu değişikliklerden sonra bulmuş olmamız. Futbol şansı Beşiktaş'ı önde tuttu, futbolun adaleti 3 puana razı olmadı.

Simao'nun füzesiyle açılan perde Cristian'ın bazukasıyla kapandı. Maçın en güzel anı hiç kuşkusuz tarihte adını İnönü baskını olarak hatırlayacağımız taraftarların stada giriş anıydı. Samimiyetsizliğe gerek yok, her taraftarın hayali böyle bir anda yer alabilmektir. Tribün tarihi bu günü de yazar.

Maç berabere bitti, Fenerbahçe yine yenilmedi. Japon bayrakları şimdilik iptal.

Serdar Kesimal feat Sagopa Kajmer

2011-10-24T21:33:00.000+03:00

Yeni imajıyla Serdar Kesimal ve Sagopa'ya olan benzerliği.

Aşağıdaki fotoğraftaki amcamızı da andırmıyor değil.

Fenerbahçe 0 - 0 Samsunspor | | Yas günü futbolu

2011-10-24T17:32:00.001+03:00

Şehitlerimizin yasını tuttuğumuz günler daha geride kalmamışken sabah saatlerinde gelen deprem haberinin de hüznüyle sahaya çıkan iki takımın mücadelesi tıpkı içinde bulunduğumuz günler gibi keyifsiz ve tatsızdı. Bu keyifsiz günde oynanan karşılaşmadan gol sesi de çıkmadı, 3 puanla ayrılıp sevinen de olmadı.

Maçın tatsızlığı öncelikle sahada değil tribünde başladı. Yaşanan soruşturma olaylarıyla takıma bağlılığı tavan yapmış, takımdan ayrı kalınan 1 günü bile 1 yıl gibi hissederek takımına inanılmaz bir özlem duyan taraftarlar bile bu maçta moralli ve güçlü değillerdi. Keşke yaşadıklarımızı bir 90 dakikalığına da olsa kenara koyup maça odaklanabilseydik ama başaramadık.

İdeale yakın bir 11'ile başlayan Fenerbahçe'de önceki haftanın jeneriklik golcüsü Özer yine sahadaydı, Semih ise iç sahada, rakibe baskı kurma konusunda zorlanmayacağı beklenen takımın hücum hattında belki de yeni bir şans bulmuş olarak kadrodaki yerini aldı.

Fenerbahçe'yi Young Boys tecrübesinden dolayı iyi tanıyan Petkovic'in planları yine tuttu ve rakibi göbekten delmeyi iyi bilen Fenerbahçe'nin bu konudaki becerisi bu maç için beklenen verimi sağlayamadı. Başta Gökhan Gönül olmak üzere takımın omurgasını oluşturan Emre ve Alex gibi isimlerin de hem markaj altındaki hem de vasatın altındaki oyunları adeta takımın elini kolunu bağlamış oldu. Öyle ki sahada pas alışverişi konusunda en başarılı ve verimli isim belki de bu konuda en az güvendiğimiz isimlerden biri olan Özer idi.

Fenerbahçe bir yandan yaşadığı top kayıpları ile hücumdaki organize yapısından giderek uzaklaşırken diğer yandan ortadan delemediği rakibine karşı kendi sistemine ve oyuncuların fiziksel özelliklerine uymayacak şekilde kenar ortalarıyla sonuç bulmaya çalıştı. Hücumda 1.80'in üzerinde bir tek Semih'in olduğu takımın kenar ortalarından beslenmesi de gol atılamadan geçen maçın golsüzlük sebebini açıkça ortaya koyuyor aslında.

Fenerbahçe bu şekilde hücum etmeye çalışırken Samsunspor Petkovic'in yeni "Bienvenu"leri Bance ve Zenke ile hızlı hücumlardan gol bulmaya çalıştı. Onlar da geniş alana yayılarak top almaya çalıştıkça oyun karşılıklı olarak kenarlara yayıldı ve birinci derece gol bölgesinden giderek uzaklaştı.

Kenardan içeri girişleriyle etkili olan Stoch'un ayak oyunları bu maçta tutmayınca Dia ve Bienvenu oyuna girdiler fakat Stoch'un yerine giren Dia'nın yaşadığı talihsiz sakatlık hem Fenerbahçe'nin oyunu çevirme alternatiflerini bitirdi hem de bir anda bu iki oyuncudan birden mahrum kalmaya sebep oldu. Samsun'un Zenke ve Bance üzerinden gol bulma hesaplarının tutmaması Fenerbahçe'nin neredeyse pozisyonsuz geçen oyunu ile birleşince maç da golsüz sona erdi.

Samsun kalecisi Ertuğrul için bir parantez açmak lazım. Maçta skordan ve yaşanan puan kaybından dolayı bazı tepkiler aldı belki ama kendisi sahada profesyonelliğin gereğinden başka hiçbir şey yapmadı ve hem formasını terlettiği kulübü için gerektiği şekilde mücadele etti, hem de yetiştiği ve ekmek yediği kulüp olan Fenerbahçe'ye karşı da yanlış ve rencide edici herhangi bir tavırda bulunmadı. Malum futbol gündemi de ortadayken şanssız bir gol yemeyerek de bir açıdan savcılığın kapısından dönmüş, kendini kurtarmış oldu.

Tüm bu şartlar altında oynanan bu karşılaşma kendi futbol hafızamda izlediğim en tatsız ve keyifsiz maçlar listesinde zirveyi zorlamaya aday olabilir. Futbolcusundan seyircisine kadar herkesi etkileyen bir milli yas ve milli felaket ortamında bu maçları ertelemeyen ve yayıncı kuruluşun çıkarlarını ülke insanının hüznüne tercih eden federasyon da bu futbol haftasından zevk alabilmiştir umarım.

Mersin İY 1 - 2 Fenerbahçe | | Sıra dışı gece

2011-10-18T00:01:00.000+03:00

Mersin İdman Yurdu ile Fenerbahçe'nin 28 yıl sonraki buluşmasında futbol adına birçok sıra dışı ve ilginç olayın geliştiği bir maç izledik. Karşılaşmadan geçen yılların belki de biriktirdiklerini döktüğü bu günde deplasmanda aldığımız 2-1'lik galibiyet ile bu zorlu virajı da 3 puanla dönüp zirvedeki yerimizi de korumayı başardık.

Maç kadroları iki takım taraftarını da tatmin edecek şekilde değildi. Mersin'de takımın gol yükünü sırtlayan ve ikinci baharına başlamış Nobre'nin eksikliği ortadayken diğer yanda Fenerbahçe'de takım omurgasının önemli isimleri Volkan-Gökhan-Mehmet'in yoklukları yine sıkıntı yaratıyordu. Günün Fenerbahçe kadrosu adına güzel haberi ise Emre'nin sahada yer alacak olmasıydı.

Sıra dışı gece Özer'in 50 metreyi bulan mesafeden yolladığı gol ile başladı. Hakan'ın önde olduğunu görüp muhteşem bir vuruşla bombayı kaleye yolladı Özer. Hagi atınca, Xabi Alonso atınca kaleciyi avladı diyenler Özer'in golünde de aslan payını Hakan'ın duruş hatasına değil de Özer'in vuruşuna verirler umarım. Maçın başında kadrolar açıklandığında hemen hepimiz Özer ismini görünce şöyle bir karamsarlığa düştük yine. Bu sefer Özer belki yine sahada çok özel ve etkili bir top oynamadı ama uzun hem de çok uzun bir zaman sonra ilk kez skoru değiştirecek bir şeyler yapmayı başardı. Attığı golden de öte gol sonrasındaki bir pozisyonda topu çizgiden çıkarması benim gözümde daha etkileyici ve değerliydi.

Golün ardından Fenerbahçe'nin oyunun kontrolünü de tam olarak eline alması beklenirken gecenin bir diğer sıra dışı olayı şiddetle yağmaya başlayan yağmur ile gerçekleşti. Ayağa top yapan ve kısa paslarla dikine gitmeyi seven Fenerbahçe ve Fenerbahçe gibi takımlar için zeminin bozukluğu ve olumsuz mevsim şartları ciddi bir sorundur. Bu olumsuz durumdan dolayı da ilk yarının ortasından devre bitene kadarki süreye kadar oyunu kontrol edemedik ve sahada iki takım adına da şiddetle yağan yağmurun yanında şiddetle verilen bir mücadele söz konusuydu.

İkinci yarı da tıpkı ilk yarı gibi biraz ilginç başladı. Bienvenu'ye atılan uzun topta ona çarpan top ceza sahası dışına doğru yaklaşan Sehic'i de şaşırttı ve Sehic biraz da oyuna yeni girip tam olarak ısınamamanın etkisiyle Bienvenu'ye golü ikram etmiş oldu. İkinci golden sonra İbrahim Kaş'ın iki ayrı pozisyonda benzer sebeplerden gördüğü iki sarı karttan sonra da Mersin için maçın bitiş düdüğü erkenden çalmış oldu.

Bu dakikadan sonra Mersin kaybedecek hiçbir şeyi olmayan taraftı. Buna uygun şekilde de oynamaya başladılar ve savunmayı umursamadan Fenerbahçe kalesine yüklenmeyi düşündüler. Aykut Kocaman da Selçuk ve Stoch'u oyuna alarak hem orta sahada topa daha çok sahip olmayı hem de Stoch'u savunma arkasına kaçırarak farkı artırmayı düşündü.

Açıkçası maç 2-0 bitecek gibi değildi. Yolun sonu ya bir ihtimal 2-2'ye çıkacak ya da 4-0'a, 5-0'a dayanacaktı. İkinci seçenek geri kalan zamanda daha ağır bastı. Stoch savunma arkasına yaptığı koşularda iyi beslendi ve pozisyonlar buldu. Ancak son vuruşlardaki biraz gamsız biraz da beceriksiz hali skoru artırmaya engel oldu. Kaybedecek bir şeyi olmayan Mersin'in Beto ile geç de olsa bulduğu gol bir an için rakibi umutlandırsa da sonuç değişmedi.

Bireysel anlamda en fazla ön plana çıkan oyuncu ve bana göre maçın yıldızı Ziegler idi. Yaptığı çok kritik birkaç müdahale ve Nduka'ya karşı savunmada gösterdiği performans son derece iyiydi. Emre'nin sahadaki varlığı Cristian'ı da olumlu anlamda etkiledi. Ziegler'den sonraki en başarılı isim bence Cristian'dı. Bienvenu kontrolün bizde olduğu dakikalarda hücumda iyi işler yaptı diyebiliriz. Sağ kanat yine aksamaya devam ediyor. Orhan'dan beklentileri olan biri olarak daha iyisini görmeyi hak ediyoruz. Kanatlardan gelen birkaç tehlikeli atak haricinde de savunma olarak iyiydik.

Her şeyden önce onur mücadelesine devam ettiğimiz ligde ideal kadrodaki eksiklere rağmen 6 maçta 15 puan almayı ve zirveye şimdiden oturmayı başardık. Yarın bugünden daha iyi olduğumuz taktirde bizden iyisi yok. Yürüyedur Fenerbahçe !

Kirli medyadan hizmete devam

2011-10-03T20:37:00.001+03:00

Kendi pisliğinizde boğulun inşallah.

Fenerbahçe 4 - 2 İBB | | Tek devrelik heyecan

2011-10-02T00:40:00.000+03:00

Taraftarın aylar sonra takımıyla kendi mabedinde buluştuğu haftada İBB karşısında ikinci yarıda oynadığımız futbol ve bulduğumuz gollerle 4-2 galip gelmeyi ve ligde zirveyi devralıp namağlup tek takım olmayı başardık.

Lig başladığından beri sakatlıklarından yakındığımız isimlerin birçoğu bugün sahadaydı. Özellikle takımın temel taşlarından Emre-Mehmet-Gökhan üçlüsünden Mehmet ve Gökhan'ın dönüşü kadroda ciddi bir rahatlık sağladı.

Geri dönen oyunculara rağmen Aykut Kocaman sahada yine bir rotasyon uyguladı. Bu sefer oyuncuların çeşitliği ile değil değişen mevkileri ile gelen bir rotasyondu. İdeal arkalı önlü sağ ikili Gökhan-Mehmet yerine Orhan-Gökhan ikilisiydi. Bekir Bilica'nın yerine stoperde, Mehmet de Cristian'ın partneri olarak orta sahanın ortasındaydı. Son haftaların verimli ismi Caner ise haftalardır forma bekleyen Stoch'un sahada şans bulması ile kesik yedi.

Maçın özellikle ilk yarısında takımın aksayan yönlerini hepimiz gördük. Özellikle sağ kanadın resmen dağıldığını söylemek mümkün. Taşların yerinden oynamasıyla birçok oyuncunun da sahada mevkisini kaybettiği ve organize olamadan geçirdiğimiz bir ilk yarı gerçeği de ortada. Ancak maç başlamadan önce sahaya çıkan kadroda fazla bir yanlış bulmadığımı da her şeye rağmen tekrarlamak isterim. Her ne kadar Gökhan sağ bek olarak oynayıp ileri çıkışlarıyla etkili olsa da Orhan-Gökhan ikilisinin benim futbol mantığımda bir yanlış yok. Geçmiş yıllarda Oftaş takımında da aynı şekilde ve uyum içinde oynamıştı bu ikili. Ayrıca sahada mevki olarak değil aldığı rol olarak zaten hemen hemen açık niteliğinde oynayan Gökhan'ın direk açık olarak başlaması her şeye rağmen bir futbol yanlışı değil bence. Orhan ve Gökhan hücum ve savunma konusunda paylaşımı daha iyi yaptıkça bu ikili "gerektiğinde" yine denenebilir diye düşünüyorum. Gerektiğinde kelimesinin altını çizmekte bir kez daha fayda var. Ayrıca, Ankara'daki futbol geçmişini yakından takip ettiğim Orhan'a da uzun vadede güveniyorum. ( Not: Maçtan önce Gökhan-Orhan ikilisine dair bir şüphem olsaydı bu hücum anlamında olurdu. İki bek nitelikli oyuncunun bu kadar sıkıntıyı hücumda değil de savunmada yaşaması bana hala ilginç geliyor. )

İkinci yarıda Sezer ve Bienvenu'nun oyuna girişleriyle takımın omurgası yerine oturdu diyebiliriz. Geçen seneki takımın ideal kadrosu isimler açısından farklı olsa da roller ve oyun açısından aynı şekli aldı bu değişikler ile. Değişikliklerin etkisini görmek kısa sürdü ve Stoch'un artık alıştığımız soldan sağa girişiyle bulduğu gol ile düğüm çözüldü. Sonrasında ise Alex de sahada biraz rahatladı ve hücuma daha çok topun servis edilmesi ile maç bir anda 3-0'a geldi.

3-0'dan sonra takımda ciddi bir disiplin kaybı ve rehavet hissi kendini gösterdi. Volkan'ın ciddi birer kalecilik hatası göstererek yediği iki gol aslında onunla başlayan değil onunla biten bir rehavet zincirinin göstergesiydi. İlk yarıda adam akıllı top bile alamayan Webo da kalitesini, fırsatçılığını ve büyük maçları sevdiğini attığı iki golle göstermiş oldu. Cristian'ın baraj üzerinden gitmesi beklenilen ama yerden barajın altından kaleyi bulan golü ise rüya ile kabus arasında gidip geldiğimiz ince çizgide rüya tarafında kaldığımı ilan eden goldü.

Yediği gollere kadar maçta pozitif performansta olan Volkan gollerden sonra negatife düştü. Maçın adamı da bu vesile ile tartışmasız şekilde Stoch oldu. Şans bulduğu ilk maçta kilidi açan golü ve yaptığı asist ile büyük katkı sağladı. Golden hemen sonra rakibin ayağına dalarak gördüğü sarı kart oynama hırsının bir çeşit yansımasıydı. Sahada yayılmasını iyi bilen ve yardımlaşmayı seven İBB takımı karşısında geniş alanda daha dağınık şekilde oynayan Caner'in yerine dar alanı seven ve hızından çok çabukluğu ile iş gören Stoch'un şans bulması da bir futbol doğrusuydu.

Son derece zor geçmesi beklenen maçta beklemediğimiz şekilde rahatlayıp yine hiç beklenmeyecek şekilde kendimizi zora sokarak maçı tamamladık. Takıma dönen oyuncularla birlikte omurgasına yeniden kavuşan takım saha içindeki mevki rotasyonuna ilk yarıda uyum sağlayamazken ikinci yarıda ideal düzene dönülmesiyle işler düzeldi. Emre'nin de dönüşüyle birlikte tam anlamıyla ideal bir takım göreceğiz. Yürüyedur Fenerbahçe !

Yalakalık şehri Trabzon

2011-09-29T15:12:00.001+03:00

12 numara taraftar için, 61 numara yalakalık için rezerve.

Dennis Wise reis

2011-09-28T16:22:00.002+03:00

Tarih yine bir 28 Eylül, yıl 1999. Şampiyonlar Ligi'nde Chelsea ile Galatasaray Stamford Bridge stadyumunda karşı karşıya geliyor.

Dakikalar 16'yı gösterdiğinde tribünlerden sahaya bir seyirci dalıyor ve elinde bir bayrak/pankart ile sahada koşuşturmaya başlıyor. Öyle Jimmy Jump tarzında şovmen bir eleman değil, PKK lehinde eylem yapma girişimde bulunan bir sempatizan. Tam o sırada mevzuyu gören Chelsea'nin kaptanı, Stamford Bridge'in reisi Dennis Wise taktığı sağlam bir çelme ile göstericiyi yerle bir ediyor, ardından göstericiyi apar topar dışarı atıyorlar. Hatta hırsını alamayan Wise'ı hakem ve Hakan Şükür zor yatıştırıyor. Yine aynı şekilde sahaya girerek gösteri yapmaya kalkan bir gösterici de Dennis Wise'ın hışmına maruz kalmadan sahadan uzaklaştırılıyor.

Wise maçtan sonra malum olayla ilgili olarak

"Stamford Bridge evimiz. Biz de e vsahibi sayılırız. Sahada futbol oynamaya çalışırken, herhangi birinin oraya girmesi, evimize hırsız girmesi gibi bir durumdur. Sahada futbol oynanır, herhangi bir şeyin protestosu yapılacaksa Hyde Park'a gitsinler.

Galatasaraylı Hakan Şükür araya girmese çok daha ağır şeyler yapabilirdim. Belki de bu yüzden kırmızı kart görebilirdim. Ama sahaya böyle dalan adamlar, başlarına gelecek her türlü şeye karşı hazırlıklı olmalılar."

şeklinde bir açıklama yapıyor. Maçtan sonra formasını Wise'a hediye eden Hakan Şükür de "Wise'a maçtan sonra formayı vermekten çok mutlu oldum. Galatasaray forması ona helal olsun." diyerek minnettarlığını dile getiriyor.

Taffarel'in kırmızı kart görerek atıldığı maçı 1-0 Chelsea kazanır. Yaklaşık 20 gün sonra oynanan rövanş maçında ise Fatih Terim'in ilk maçtan aldığı gazla birlikte "kalemize geleceklerini kim söyledi" dediği Chelsea Galatasaray'ı 5'ler, dördüncü golü de Dennis Wise atar. Ancak Wise artık bizden biridir, milliyetçiliğimizin bir sembolüdür ve attığı gol Galatasaray taraftarının yüreğini fazla acıtmaz, Dennis Wise da tarihte zamanı gelince hatırlanacak bu olayın kahramanı olarak yerini alır.

Kayserispor 0 - 1 Fenerbahçe | | Bir şut bir gol üç puan

2011-09-24T00:46:00.001+03:00

Kaleyi bulan tek şutta golü bulup maçı kazanmak. Kayseri deplasmanının Fenerbahçe özelinde maç değerlendirmesini yapmak tek bir cümle ile mümkün ve bu kadar kolay. Haftalardır hiç olmadığı kadar etkisiz ve kendi sahamıza mahkum olarak oynadığımız bir Kayseri deplasmanından bu hayati şut ve gol ile gelen 3 puanla ayrılmayı başardık ve üst üste 11. deplasman galibiyetimizi alarak lige yaptığımız iyi başlangıcı da sürdürdük.

Sürpriz bir kadro vardı sahada. Gökhan'ın yokluğunda Bekir'e emanet edilen sağ bek artık Orhan Şam'a emanetti. Orta sahada ise Selçuk ve Emre'nin yokluğunda Cristian'ın partneri Manisa maçının parlayan adamı Gökay olmuş oldu. Stoch'u oynatmama ısrarında devam eden Aykut Hoca ileride Bienvenu tercihini yapabilmek için de Dia'nın yerinde Özer'i tercih ederek başladı maça.

Maçı aslında dakikalar açısından 0-10 ve 11-90 olarak iki dilime ayırabiliriz. İlk 10 dakika Fenerbahçe'nin maça kontrolü elinde tutarak ve pas girişimlerinde sonuç alarak başladığı dönemdi. Bu başlangıç aynı zamanda kaleyi bulan tek şutumuzda Caner'in bulduğu gole de ev sahipliği yaptı ve maça hızlı bir giriş yaptık.

Bu dakikadan sonra maçın geri kalan Kayserispor'un oyun hakimiyeti ve atakları ile gelişti. Özellikle Amrabat sağ kanadımızdan getirdiği toplarda oldukça zorladı bizi. Orhan'ın bek nitelikleri ile zorlanarak da olsa bitirdiği maçta Bekir'in varlığında olup bitecekleri tahmin etmek bile insanı sıkıntıya sokmaya yetiyor. Amrabat Hasan Ali Kaldırım ile birlikte fazlasıyla zorladıkları bu kanatta kendi adına biraz da paslaşma gayretinde olsa ve kahramanlığa soyunmasa belki daha da etkili olabilirdi ama kaleyi gördüğü yerde şut çekme hevesi Kayseri'nin de hücum hevesini biraz kırdı.

Orta sahada bugün hiç var olamadık. Manisa maçındaki performansı ile formayı kapan Gökay açıkçası kimsenin 2 pası üst üste yapamadığı orta sahada kötü bir görüntü çizdi. Özer ise yine tam bir hayal kırıklığı olarak maçı tamamladı. Medyada çıkan oynatılmama isyanının bir sonucu olarak mı kadroda yer buldu bilinmez ama eğer gerçekten bu isyanın sonucu bu oyun ise söylenecek fazla da bir şey yok. Youtube'daki hayatında sana başarılar.

Top tutamayan ve topu ileri taşıyamayan takımda Bienvenu de etkisini gösteremedi. Topla buluştuğu nadir anlarda sakladığı birkaç topun haricinde vasatı aşamadı. Takımda günü olumlu işler yaparak bitiren yegane adam şüphesiz Yobo idi. Kritik anlarda yaptığı hamlelerde ciddi gol pozisyonlarını engelledi ve yenilecek olası bir golde Kayseri lehine dönecek, hatta kopabilecek bir maçı da önlemiş oldu.

Maçın genelinde Aykut Kocaman'ın hamle eksikliği de görülmedi değil. Bu kadar mahkum oynayan bir takıma için yapılacak bir hamle mutlaka olmalıydı. Özellikle Amrabat'ın geliştirdiği ataklarda boşalan kanada koyulabilecek bir Dia geniş alanda etkili olabilirdi. Aynı şekilde Sezer'in oyuna daha erken alınması orta sahada pas yapmaya ve top tutmaya daha fazla fayda sağlayabilirdi.

Maçın sadece 90 dakikayla alakalı gözlemleri kendi adıma bunlar. Neredeyse ikinci bir 11 çıkaracak kadar eksikle ve 11 günde 4. maçımıza çıkarak bu zorlu deplasmanı atlattık. Haklı bahanelerimiz bu kadar kötü ve mahkum bir oyun oynamak için yeterli sebep değil belki ama atlanmaması gereken ciddi detaylar.

Geçen hafta aleyhinize hakem hatası oldu şimdi lehinize olunca sustu diyenler de olmasın diye söylüyorum Bilica'nın hareketi penaltıydı, Orhan'nın hareketi tartışılır. Ziegler ile Caner'in ayağını eline vermeye yönelik fauller de es geçilmesin. İki kırmızı çıkabilecek pozisyonlarda toplamda bir sarı kart çıktı.

Son söz taraftar için. Oynayan iki takımı ve maçın kimin sahasında olduğunu bilmeyen birini bu maçın deplasmanda olduğuna inandıramazsınız.

Urfalı İbrahimovic

2011-09-22T16:10:00.000+03:00

Ibrahimovic'in Almanya'da bir Türk kebapçısında çekilmiş resmi. Keşke sofrada çekilseymiş, önünde kebap yanında şalgam suyu eksik kalmış.

Fenerbahçe Kabil'de

2011-09-21T15:19:00.000+03:00

Kabil Uluslararası Havaalanı'nda dalgalanan Fenerbahçe bayrağı.

Fenerbahçe 1 - 1 Manisaspor | | Kötü oyun, hakem ve eksiklerin etkisi

2011-09-21T00:10:00.001+03:00

Seyircisiz oynama cezasının "kadın ve çocuklarla dolu tribünler" haline dönüştüğü ilk resmi maçta sahamızda Manisaspor ile 1-1 berabere kaldık ve hem haftalar sonra puan kaybı yaşadık hem de sahamızda 10 maçın ardından ilk kez kalemizde gol gördük.

Üçüncü maçımızı geride bıraktığımız Manisaspor karşılaşmasında da önceki Orduspor ve Gaziantep maçlarının sıkıntıları ve buna bağlı olarak sahada futbol anlamındaki verimsizliğimiz ortadaydı. Geriden oyun kurmakta ve orta sahada oyuna hakim olmakta zorlanan ve bu maçta da zorlanacağı belli Fenerbahçe'nin karşısında Fenerbahçe'nin bu eksiklerini görmüş ve zengin bir hücum hattıyla maça başlayan, maça puan alma arzusuyla çıkan bir Manisaspor vardı sahada.

Manisa'nın geniş hücum hattı savunmamızda yaptığı baskı ile özellikle maçın ilk yarısında bizi fazlasıyla zorladı. Topu ileri taşımakta zorlandığımız gibi yediğimiz baskı sonucunda kalemizde sonu golle bitebilecek tehlikeli ataklar da izledik.

Gidişat maç içinde organize bir atak ile gol bulabileceğimiz izlenimi vermezken Caner'in maç boyunca yaptığı tek olumlu hareketin sonucunda taşıdığı topta Alex'in yarattığı boş alan topu Dia'ya kadar getirdi ve devreyi 1-0 ile kapatmayı başardık.

İkinci yarıda rakibin 10 kişi kalması zaten önde olan Fenerbahçe'nin en kötü ihtimalle soğuk kanlı oyunuyla skoru koruması için ciddi bir avantajdı. Bu dakikadan itibaren normal olarak topun kontrolünü de elimize almış olduk.

65. dakikada savunmadaki gereksiz karambol ve anlaşmazlık maçı 1-1'e getirince oyun klasik 11'lik takımın 10'luk takıma saldırması senaryosu ile devam etti. Oyun rakip yarı sahaya yıkılınca pas konusunda daha efektif bir oyun ortaya koyduk. Geçmişteki Manisaspor maçlarında olduğu gibi yine Semih'in yine son dakikada attığı gol ile kötü oynadığımız bir maçtan 3 puan ile ayrılacakken hakemin hatalı ofsayt bayrağı ile 1 puana razı olduk. Hatalı bayrak tabiri şu anki hislerim düşünüldüğünde bu yazı için kullanabileceğim en hafif ifadedir.

Tek tek oyuncular bazında çok daha kötü bir maçı geride bıraktık. Semih ve Caner maçın tartışmasız en kötü isimleriydi. Semih bu 3 maçtaki hali ile en kötü Guiza'dan bile kötü durumda. Gerideki eksiklerin kendi mevkisine olan etkisinin de farkında olmakla beraber bu kadar kötü bir Semih görmenin bir mazereti bence yok. Caner ise maç boyu yaptığı top kayıpları ve pozisyonlardaki yanlış tercihleri ile saç baş yoldurttu. Caner maç boyu yapacağı tek bir olumlu hareket için yapacağı bir sürü akılsız ve yanlış hareketi kabullenmeniz, sabretmeniz gereken bir oyuncu.

Alex'in tutuk oyunu, Cristian'ın etkisizliği, Dia'nın gol haricinde sahada olmaması, Ziegler'in kötü performans ile tanışması derken sahada ortalamanın üstünde bir performans gösteren yegane adam oyuna sonradan giren Gökay idi. Maçın 1-1'e gelmesinden sonra üzerinde var olan baskıya rağmen toplu oyundan kaçmadan ve kendinden emin hamleleriyle oyunda yer aldı, oldukça faydalı oldu. Stoch ve Bienvenu'nun yabancı sınırına takıldığından dolayı rotasyona girdiği dönemde Gökay formu düşen Cristian'ın yerine iyi bir alternatif olabilir.

34 haftalık maratonda ligin başlarını kayıpsız geçmek büyük, çok büyük bir avantaj iken arada yaşanan kayıplar eksiklerin ve uyum sorununun getirdiği normal bir süreçtir. Kendi sahamızda puan kaybetmek şüphesiz kimsenin hoşuna gitmedi ama "takım olarak" kötü oyunun gerçekten haklı sebeplerinin olduğunu da göz ardı etmemek gerekir. Tıpkı son haftalarda aleyhimize yapılan hakem hatalarının göz ardı edilmemesi gerektiği gibi.

Son söz seyircisiz oynama cezasının yeni hali için. Şampiyonluğa oynayan diğer takımların normal zamanda bile ulaşamadığı seyirciye ve coşkuya tamamı kadın ve çocuklardan oluşan bir taraftar profili ile ulaşmak çok mutlu edici. Fenerbahçe'nin her kesimden, her yaştan insan tarafından aynı ciddiyet ve tutku ile sahiplenildiğini görmek de ayrı bir gurur kaynağı. Bazılarının "ayrımcılık" olarak baktığı uygulamadan ben rahatsız değilim. Kısa zamanda uygulamaya "sakat, engelli, gazi" gibi kişiler de eklenirse çok da hoş bir hal alır.

Fenerbahçe umuttur

2011-09-19T20:31:00.001+03:00

Her yaştan, her kesimden insanın umudu Fenerbahçe.

Gaziantepspor 1 - 3 Fenerbahçe | | Takım oyunu

2011-09-17T13:13:00.000+03:00

Geçen hafta olduğu gibi yine fazlasıyla eksik bir kadro ile çıktığımız Antep deplasmanından tahmin edilenlerin aksine rahat ve net bir galibiyet ile ayrılıp hem bir süredir kıramadığımız Antep deplasmanı şanssızlığımızı kırmış olduk, hem de aldığımız 3 puan ile ligdeki iyi başlangıcımızı sürdürdük.

Eldeki imkanlar doğrultusunda çıkardığımız aynı tipte ve yaratıcılık konusundaki eksik kadro Orduspor maçından daha zor geçmesi beklenen Antep deplasmanında daha verimli bir oyun sergilemeyi başardı. Ordu maçına göre Dia'nın yerine oynayan Caner'in dışında kadroda bir değişiklik olmazken, takım yine birinci amaç olarak topu ayağında tutmayı ve rakibe boş alan ve pozisyon vermeden sabırla oynamayı başardı.

İvan de Souza, Cenk, Sosa, Olcan gibi savunmayı yıpratması beklenen Antep hücum hattı Fenerbahçe'nin kendini savunmayı bilen orta sahası ve defansı arasında istediği alanları da bulamadı, istediği pozisyonlara da giremedi. Yobo-Bilica ikilisinin uyumuna 4'lü orta sahanın tamamının defansa yardım edebilme becerisi eklenince çekinilen Antep hücum hattı maçı Olcan'ın duran toptan attığı gol ve Yobo'nun bireysel hatasından kaynaklı pozisyon hariç yokları oynayarak tamamladı.

Maçtaki en kritik an golü yedikten sonra Mehmet Topuz'un sakatlanmasıydı. Zaten alternatifi kısıtlı bir kadroyla sahada yer alan takım için Mehmet gibi bir eksik önemliydi. Bu dakikada hepimiz Aykut Kocaman'dan Dia veya Stoch değişikliği beklerken hoca Mehmet'in yerine Uğur'u oyuna aldı. Geride götürdüğümüz bir maçta Dia ve Stoch gibi rakibi delebilen iki alternatif yerine Uğur'u, hem de ters ayaklı bir oyuncuyu almak aslında maçı izleyen bizlerin o an itibariyle hiç de anlam veremediği bir şeydi. Ayrıca büyük bir riskti. Maç kaybedilseydi ben dahil hemen herkesin eleştirisi Dia/Stoch değişikliği konusunda olurdu muhtemelen.

Soğukkanlı şekilde topu ayağında tutarak sabırla hücuma çıkmayı bilen Fenerbahçe için önemli olan gol yememekti. Dia ve Stoch ile artacak hücum gücü bir yandan da o kanadı bir çeşit koridor haline getirebilirdi ve koridorun sonu da bir Gökhan Gönül'e değil Bekir'e çıkmaktaydı. Aykut Kocaman başladığı kadroyu korumak istedi, kadronun işlevini bozmadı. Caner'in ve Uğur'un zaman zaman hücumu tamamlayan, zaman zaman orta sahayı, hatta savunmayı tamamlayan oyunlarıyla birlikte Fenerbahçe oyunun kontrolünü de bırakmadı.

Kontrollü oyun ve sağlam savunma bize Alex'in karambolde gelen 2 golünü getirdi. Sonrasında Antep gidişata bir çare bulamazken vasat Semih'in yerine oyuna giren Bienvenu iyi bir Niang alternatifi olabileceğini yine gösterdi ve yeni transfer Ziegler'in asistinde "yeni Niang" Bienvenu golle tanıştı, fişi de çekti.

Son 20 maçının 19'unu kazanan Fenerbahçe aynı zamanda son 10 deplasman maçından galip ayrılarak üst üste deplasmanda kazanma rekorunun da sahibi oldu. Eksiklere rağmen ligin başlangıcındaki maçları kayıpsız geçip olası puan kayıpları yaşamamak büyük kazanç.

Sahada mücadelesi veren futbolculara da, onları Antep dönüşünde karşılama mücadelesi veren taraftara da sonsuz teşekkürler.

Fenerbahçe 1 - 0 Orduspor | | Şampiyon kaldığı yerden

2011-09-13T20:54:00.000+03:00

Haftalardır yaşadığımız zor günlerin arasında, en sonunda yeniden Fenerbahçe'ye kavuşmayı başardık ve son şampiyon kendisi adına yeni sezonu Orduspor maçı ile açıp ilk haftayı 1-0'lık galibiyet ile kapatarak hem sezona iyi bir başlangıç yaptı hem de bir açıdan kaldığı yerden kazanmaya devam etmiş oldu.

Sezon arasından sonra futbol topuna kavuşmayı beklemek gecesi gündüzü futbola adanmış hayatlar için belki de en büyük sabır, sonunda futbola kavuşmak da belki de giderilmiş en büyük hasret, sahip olunan en büyük tutku. Maalesef ki bu tutku 3 Temmuz'dan itibaren insanların benliklerinde ciddi şekilde zarar görmüş durumda. Çünkü bu tutkunun temelini oluşturan renklerden biri olan "sarı-lacivert" günlerdir bir çeşit işgalin ortasında. Tüm bu olup bitenlere rağmen futbol tutkumuz seyrelmiş olsa da Fenerbahçe tutkumuz günden güne arttı, kuvvetlendi, güçlendi ve Fenerbahçe'nin her maçı bir bayram hevesi, heyecanı ile beklenmeye başladı.

Kavuşmanın ilk haftasında oldukça eksik bir kadro ile oldukça yeni ve bol transfer görmüş bir kadronun karşısına çıktık. Temel olarak geride bıraktığımız sezondan farklı bir anlayış ve dizilimde olmayan takımda bireysel anlamda oldukça ciddi eksiklikler vardı. 4'lü savunma hattında değişen 3 isim ve Emre'nin yokluğunda biraz anlamsız kalan bir orta saha eksiklerin boyutunu ifade etmeye yetiyordu zaten.

Yaşanan bu malum süreçten midir yoksa sezonun ilk maçının getirdiği havadan mıdır bilinmez takımda bir tutukluk hali vardı. Sahada deli gibi saldırması, rakibi ısırması beklenen takımın yerinde oyunu oldukça sakin oynayan ve kendini pek de zorlamayan bir takım vardı.

Aykut Kocaman'ın maç sonunda da dediği gibi benzer tipte çok fazla oyuncumuz vardı sahada. Bu bir seçim değil maalesef mecburiyetti. Sağ bek olarak oynayan Bekir'in hücuma destek konusundaki Allah vergisi eksikleri, orta sahanın Emre'nin yokluğunda dikine oynamaktan uzak bir hal alması, Semih'in özellikle fizik açıdan yetersizliği ve Dia'nin tutuk hali bizi ileride oyun kurmakta ve bol pozisyon bulmakta sorun yaşayan bir takım haline getirdi bu maçta.

Lugano'nun gidişinden sonra her şeye rağmen Yobo'nun alternatifi Bilica olmalıydı ve sahadaydı. Bilica'yı çokça eleştirsek ve sevmesek de eldeki imkanlar doğrultusunda Lugano'dan boşalan "sert savunmacı" kimliğini doldurabilecek yegane adam şu an maalesef o. Serdar'ın topla iyi oyunu ve Yobo'nun atletik ve güvenli oyununun yanında Bilica'nın da sert savunması bir futbol gerçeği.

Yeni transferlerden Ziegler ilk maçında fazla parlamadı. Yalnızca ilk maçını özetleyen bir yorum yapmak gerekirse ortalama bir Caner veya Uğur Boral'dan fazlası değildi. Santos'a göre savunma yönü ve duruşu daha iyi fakat onun kadar ayağını yere sağlam basan biri olmadığı görüntüsündeydi. Caner ve Uğur gibi biraz dağınık bir görüntüsü yok değil. İlerleyen günlerde uyumunu artırıp fayda sağlayacağına inancımız tam.

Oyuna sonradan giren Bienvenu şans bulduğu süre içinde Niang'ın Fenerbahçe'de gösterdiği performansı ve oyun tarzını devralabileceğinin sinyallerini verdi. İlk maçında oyunun farklı noktalarında top alıp servis yapmayı, boş alan yaratmayı başardı. Alex ile olan uyumu kısa sürede kendisini belli etti. Pozisyonlar gereği son vuruşları hakkında bir izlenim edinemedik ama şans bulduğu sürede verdiği sinyaller oldukça olumluydu.

Farklı, eksik ve tekdüze bir Fenerbahçe'nin biraz da uyum sorunu ve tutuklukla geçen mücadelesinde bulduğumuzdan çok verdiğimiz pozisyonlar biraz canımızı sıksa da puan kaybına en müsait haftalar olan sene başında alınan galibiyet sevinmek için yeterliydi.

Yazıyı bitirmeden es geçmemek gereken 2 nokta var. Kariyerindeki 900. maçında bizlere yine bir futbol resitali sunan Alex de Souza bu renklere gönül veren her kişinin gece yatarken ve sabah kalkarken varlığına şükretmesi gereken bir oyuncu. Yarınki doğum günü de şimdiden kutlu olsun.

Maçın seyircisiz oynandığını bilmeyen birini koltuğa oturtup gözlerini bağlasanız, maçı açıp sesi dinletseniz "taraftar bugün formunda, takımına sağlam destek veriyor" gibisinden bir şeyler derdi. Fenerbahçe taraftarı seyircisiz oynanan maçta seyircili destekten çok daha büyük bir desteği ve özveriyi gösterip saha dışından saha içine sesini duyurup heyecanını ve hırsını hissettirmeyi başardı. Aslında 50bin kişilik stadın seyirci ve müşterilerinin haricindeki "taraftarları" da zaten genel olarak o kitleydi. Takımı yol boyunca yalnız bırakmayan ve stadın dışında seyircisiz maçı taraftarsız oynatmayan her bir kişiye ne kadar teşekkür etsek azdır.

Günün fotoğrafı #51

2011-09-08T18:26:00.000+03:00

Sao Paulo formasıyla kariyerindeki 1000. maçına çıkan Rogerio Ceni.

Higuita ve akrep vuruşu

2011-09-06T02:00:00.000+03:00

16 sene önce 1995'de, yine bir 6 Eylül günü, İngiltere'nin Wembley Stadyumu'nda hazırlık karşılaşmasında İngiltere ile Kolombiya karşı karşıya geliyor. Maç 0-0 berabere sonuçlanıyor ama maçın içinde yaşanan bir olay, bir hareket maçı da o anı da futbol tarihine geçirmeye yetiyor. Maçı izleyenler Higuita'nın "akrep vuruşu"na bir başka deyişle de "scorpion kick"e tanıklık etmiş oluyor.

20,038 biletli seyircinin bulunduğu maçın ilk yarısında İngiltere atak geliştirirken top Jamie Redknapp'ın ayağına gelir. Ceza sahasının dışından hafif çapraz bir açıdan kaleye pek de etkili olmayan bir şut çeker. Kaleci Higuita'nın topu rahat ve güvenli bir şekilde kontrol etmesi beklenirken kendisi sahalarda görülebilecek belki de en muhteşem harekete imzasını atar ve olduğu yerde zıplayarak topu havada ayaklarının tabanı ile karşılayıp uzaklaştırır. Pozisyonun ardından maçı stadyumda izleyen binler, televizyonlarında izleyen yüz binler, futbolcular, spikerler büyük bir şok ve şaşkınlık yaşarlar elbette.

Bir röportajında Higuita akrep vuruşunun çıkış noktasını anlatır. Kendisinin yer aldığı bir reklam filminde kendisine eşlik eden çocuklardan biri topu göğsünde kontrol eder, çeşitli ilginç hareketler yapar, topu Higuita'ya yollar. Higuita ilk başta kendisine gelen topa nasıl karşılık vereceğini bilemez, tereddüt eder, tam o sırada da aklından bu vuruşu yapmak geçer ve akrep vuruşu Higuita'nın kafasında o an doğar.

Maçtaki o pozisyon anından önce hakemin kalkan ofsayt bayrağı vardır. Higuita o bayrağı görüp hakemin kararının verdiği rahatlıkla mı o vuruşu yapmıştır bilinmez tabi ama akrep vuruşu hafızalara kazınır.

Bu hareketi yapmadan önce de Higuita'nın yeterince çılgın ve sıra dışı bir kaleci olduğu biliniyordu. 1990 Dünya Kupası'nda Kamerun - Kolombiya maçında orta sahaya yakın bir yerde Milla'yı çalımlamak isterken yedirdiği gol yine aynı şekilde unutulmazlar arasına girmiş, kendisi için ise hiç de hoş olmayacak bir anı olarak kalmıştı. Higuita akrep vuruşuyla hem sarsılan karizmasını biraz toparlar hem de futbol tarihine geçecek bu hareketin sahibi olur. Akrep vuruşu İngiltere'nin Kanal - 4 televizyonu tarafından seçilen 100 spor olayı listesine 94. sıradan girer, aynı zamanda da futbol tarihinin en iyi artistlik hareketi olarak da nitelendirilir.

Slavia Prag'ın ahı & Arsene Wenger

2011-08-28T23:31:00.000+03:00

23 Ekim 2007'de Şampiyonlar Ligi'nde, Arsenal'in Slavia Prag'ı 7-0 mağlup etmesinden bir süre sonra Arsene Wenger'in yaptığı açıklamanın bir bölümü şu şekildeydi ;

"You have to be careful not to change the Champions League too much by bringing in even more weaker teams because you could find yourself with games with no meaning," Wenger said. "That would be very dangerous for the quality of the competition."

Wenger maçtan sonra Platini'nin o dönem Şampiyonlar Ligi'nde Avrupa'nın farklı ve çeşitli ülke takımlarının da temsil edilmesi hevesini eleştirmiş, Şampiyonlar Ligi'nde böyle bir değişikliğin giderek daha zayıf takımların katılımıyla maçları anlamsız bir hale dönüştürdüğünü / dönüştüreceğini ifade etmiş, bunun da turnuvanın kalitesi için önemli bir tehlike olduğunu belirtmişti.

Wenger'in o dönemki açıklamaları özellikle 7-0'lık Slavia Prag ve Liverpool'un 8-0'lık Beşiktaş maçıyla alakalıydı.

Bugün ise tarih 28 Ağustos 2011. Arsenal Manchester United deplasmanından 8-2'lik mağlubiyetle döndü. 125 yıllık mazisi olan takım 115 yıl sonra bir kez daha kalesinde 8 gol gördü. ( Bundan önce 1896'da Loughborough Town deplasmanında 8-0 yenilmişler.) Hem de öyle maçın içinde yaşadıkları bir motivasyon kaybı ile, hakem hatası ile, şanssızlıklar ile falan değil, Manchester United karşısında maçın başından sonuna kadar ezilerek, kalite farkındaki uçurumu hissederek ve hissettirerek bu hezimeti yaşadılar. Tıpkı zamanında yine aynı kalite farkı ile yaşattıkları Prag hezimeti gibi.

Şimdi de Arsenal Premier Lig'in kalitesini düşürmüyor mu? Böyle zayıf takımların katılımı ile ligdeki maçlar anlamsızlaşmıyor mu? Bunlar Premier Lig'in kalitesi için önemli bir tehlike değil mi?

Büyük konuşmayacaktın Wenger. Ha bir de biraz para harcayacaktın şu transfere.

Al sana yazılı talep

2011-08-28T14:10:00.002+03:00

Alın size yazılı talep. Düşürmeyen ...

Gereğini arz ederiz.

Güle güle Cesur Yürek | | Diego Lugano

2011-08-27T23:14:00.000+03:00

Fenerbahçe bugün ruhunu sembolize eden adamlarından birine veda etmiş oldu. Takımımızın cesur yüreği, sahadaki biz, içimizdeki hırs, yüreğimizdeki ateş Diego Lugano 5 yıldır hizmet ettiği çubukluya veda ederek PSG'ye transfer oldu ve bugün ayrılık konuşmasını yaptı.

100. yılımızı kutladığımız 06/07 sezonunda transfer olan Lugano ile Fenerbahçe'nin ve taraftarın kaynaşması hiç zor olmadı. Sahadaki varlığı ve mücadele arzusu ile kısa sürede Fenerbahçe'miz için vazgeçilmez isimlerden biri oldu. Her futbolcu için geçerli olan "kötü oynama lüksünü" nadiren de olsa görsek bile "mücadele etmeme lüksüne" hiç tanıklık etmedik bu forma altında.

Lugano bizlere sadece orta sahanın gerisinde, savunmamızda güven vermedi. Yeri geldiğinde, zora düştüğümüzde maçı çevirecek adam olarak da sahne aldı birçok kez. Çok canlar yaktı Alex'in ortalarına vurduğu kafalarla, tamamladığı toplarla. Çok puanlar kazandırdı, çok puanların kaybedilmesini önledi.

Ülkedeki diğer takım taraftarlarına sorsanız futbolumuzdaki en çirkef ve karaktersiz adam kendisidir. Kendi takımlarına transfer olup sahada rakibe yapmadığını bırakmayan topçuların "reyis" olarak anıldığı ligimizde Lugano çirkef futbolcu kontenjanının değişmeyen adresidir. Aynı Lugano ilginçtir ki yine aynı malum kitle için içten içe kıskanılan, keşke takımımızda olsa denilen, "topu geriden iyi oyuna sokan savunmacı" romantizmini saymazsak aranan ve hayal edilen savunmacı olmuştur.

Futbolun aksiyonu gol iken forvetlerin kahraman olması kadar kolay bir şey yok bu oyunda. Kaleci, savunmacı gibi oyuncular ise ön plana çıkması ve önemsenmesi daha zor mevkilerin adamlarıdır. Lugano ise benim için Fenerbahçe tarihinde hiçbir zaman unutmayacağım efsane savunmacılardan biri olmuştur şimdiden. Bizzat futbollarını izlediğim ve şahit olduğum efsane savunmacılar arasında Uche gibi Högh gibi Luciano gibi artık Lugano da var.

Son 8-10 yılda ligdeki diğer takımların fazlasıyla inişli çıkışlı performansının yanında Fenerbahçe'nin zirve takibi ve iddiasındaki sürekliliğin sebebi sahip olduğu oturmuş omurgaydı. Volkan-Lugano-Alex üçlüsünün yanında zaman zaman değişen Lugano'nun partneri, ön libero ve forvet oyuncuları bu omurgayı bazen kusursuz, bazen eksiklerle tamamlıyorlardı. İşte Fenerbahçe için bugün en büyük kayıp Lugano'nun değil bu omurganın bir elemanının gidiyor olmasıdır.

5 yıl bu forma altında para kazanmış, ekmek yemiş oyuncunun içinde bulunduğumuz şu zor ve yıpratıcı günlerde takımda kalma özverisinde bulunması gerektiğini düşünenler de olabilir. Ben şahsen bu süreçte hiçbir yabancıdan duygusallık beklemiyorum. Alex dahil gidecek her futbolcuya saygı duyarım. Çünkü onlar doğdukları andan itibaren bizler gibi bu ülkenin takımlarına, Fenerbahçe'ye vs. aşık olarak doğmuyorlar, yaşamıyorlar. Onların buradaki varlıklarının tek sebebi profesyonellikleri ile sürdürmeleri gereken meslekleri, yani futbolculukları. Kendilerinden beklediğimiz şeyler giydikleri formaya saygı duymaları, taşıdıkları renklerin ve kazandıkları paranın hakkını vermeleridir. Lugano da bunları sonuna kadar yaptı, terini de kanını da mücadelesini de bu formadan hiç esirgemedi.

Lugano bugün kendi tercihi ile ve gönlünden geçen doğal sebeplerden dolayı Fransa'ya transfer olmadı. Fenerbahçe'den çalınan Şampiyonlar Ligi'nde oynama hakkı ve içinde bulunduğumuz malum yıkım projesinin bir yansıması olarak bu takıma veda etti. Tıpkı Emenike gibi.

Bir gün yollar yine kesişirse bu taraftarın gönlündeki kapı sana hep açık olacak. Yolun açık olsun TOTA...

İsyanın adı Fenerbahçe

2011-08-26T13:00:00.000+03:00

Libya'dan, Kaddafi'nin sarayından bir kare. Elinde silahı, üzerinde Fenerbahçe formasıyla sarayı ele geçirmiş bir isyancı.

Şamar oğlanına veda | | Daniel Guiza

2011-08-18T20:28:00.000+03:00

Fenerbahçe tarihinin son zamanlarda gördüğü en gariban, en çok tepki toplayan, en çok küfrü yemiş oyuncusu, büyük ümitlerimizin büyük hayal kırıklığı Daniel Guiza Getafe ile anlaştı ve Fenerbahçe'ye veda etmiş oldu.

08/09 sezonunda, bir önceki sezonun La Liga'da 27 golle penaltısız gol kralı olarak transfer olmuştu Guiza. Bugün hala biraz olsun piyasası varsa onun sebebi de o sezonki ünvanı elbette. Ama işler hem onun adına hem de bizim beklentilerimiz adına hiç de umduğumuz gibi gitmedi ve Daniel Guiza Fenerbahçe tarihi için zaman zaman dalga geçilen, zaman zaman küfür edilen bir günah keçisi, bir şamar oğlanı olarak kaldı.

Forvet gibi bin tane kaçırmasına rağmen atacağı 1 gol ile kendisini affettirebilen bir mevkide oynamasına rağmen Guiza bu durumlara düştü. Hata hem ondaydı hem de bizde. Zaman zaman iki gözü, iki ayağı olan her insan evladının atabileceği golleri bile kaçırıp bizleri çıldırttı, kahretti. Zaman zaman da gerçekten bu ligin, bu ligin standartlarının, daha doğrusu bu ligin dinamiklerinin oyuncusu olmadığından dolayı sahada yokları oynayan adam oldu. Yanlış adam-yanlış takım ilişkisi vardı o ve Fenerbahçe arasında. Bunu görmek maalesef onu transfer edip hayal kırıklığını yaşadıktan sonra oldu hepimizi için.

Arkasından ettiğim küfürler eminim attığı gollerden fazladır. Ama hiçbir zaman mücadelesinden, iyi niyetinden, çabasından şüphe etmedim. Ben sahada formasının hakkını vermeye "çalışmayan" bir adam görmedim hiç.

Guiza deyince aklıma gelecek, hiç unutmayacağım anlar var elbette. 09/10 sezonunda Bursaspor maçında kulübede döktüğü gözyaşları, Beşiktaş maçındaki aşırtması, Antep maçındaki füzesi, Galatasaray'a topukla salladığı golü ve elbette geçen sezon 5-3'lük Buca maçında attığı ve bugüne kadar attığı tüm gollere bedel o gol.

Yolun açık olsun okçu...

Sigara paketlerinden futbol formaları

2011-08-17T19:25:00.001+03:00

Sigara ve spor birbiriyle bağlantısı pek olmayan, olmaması gereken iki şey aslında. Onları zaman zaman ortak paydada buluşturan anlar da olmuyor değil. Sigara içen futbolculara, sporculara sürekli tanıklık etmekteyiz.

Sigara ve futbolu aynı çatı altında buluşturan bir şey daha var artık. Bir koleksiyon. Leo Fitzmaurice'nin bundan yıllar önce yapmaya başladığı "sigara paketlerinden futbol formaları" koleksiyonu.

Leo Fitzmaurice bu işe 10 yıl önce başlamış. Bir gün yerde gördüğü ıslak bir sigara pakedini bir futbol formasına benzetmiş ve ardından bunları koleksiyona döndürmüş. 10 yıllık zamanda 800'ü aşkın el yapımı sigara pakedinden formaya sahip olmuş. Böyle sağlam ve tutku dolu bir koleksiyona sahip olmasına karşın kendisi sigara kullanan ve futbolu çok sıkı takip eden bir taraftar da değilmiş.

Paketlere bakınca bugün yapılan birçok forma tasarımından güzel duruyor harbiden.

Kaynak : http://www.thegreensoccerjournal.com/journal/post-match.html

Kibar Feyzo filminde Messi

2011-08-09T18:51:00.002+03:00

Resimde sağ üst köşedeki duvara dikiz. Kibar Feyzo ve Messi aynı karede buluşmuşlar :)

-300...
-300...
-100...
-Hepsi bu kadar mı kurban?
-Evet
-Benimki niye ötekilerden eskik?
-Onlar sendikalı.
-Ben de Messi'yim
-Git ulan işine.
-Patron da Madridli herhald hemşehrisini koriyi.

Direnişin adı Fenerbahçe

2011-08-08T00:01:00.005+03:00

Direnişin adı, halkın takımı Fenerbahçe. Yer Afrika, Senegal olsa bile...

Her kesimin takımı Fenerbahçe

2011-08-06T23:16:00.000+03:00

İslamiyet hoşgörü dini, Fenerbahçe halkın takımıdır.

Manchester vedaları

2011-08-06T15:22:00.001+03:00

5 Ağustos 2011 Paul Scholes

3 Ağustos 2011 Van der Sar

24 Mayıs 2011 Gary Neville

Güneşli Cumalar için kara Perşembe

2011-08-04T20:04:00.001+03:00

"Bir başkasının duyguları, içinde bulunduğu durum ya da davranışlarındaki motivasyonu anlamak ve içselleştirmek."

Empati kelimesinin sözcük anlamı tam olarak bu. Birçoğumuz bu kelimeyi duymuşuzdur, anlamını biliriz, gündelik hayatta da kullanırız zaman zaman. Ancak bilmekle yaşamak, uygulamak gerçekten farklı şeyler.

Bugün Türk futbolunun gündemini meşgul eden şike soruşturmasında 1 ayı geride bırakmış olduk. Serbest bırakılanlarıyla, sızan belgeleriyle, tutuklananlarıyla, protestosuyla, eylemiyle, her yönüyle 1 ay geçti. Bu süre boyunca bir Fenerbahçeli olarak neye inandığımı, sürecin nasıl bir çarpıklık, adilik ve hukuki süreçten sapkın şekilde işlediğini burada tekrar anlatacak değilim. Konu inandığım şeyler değil.

Bugün 2006 sezonu ile ilgili olarak Galatasaray'a da bir çeşit operasyon düzenlendi ve Galatasaray da bir yerden bu soruşturmaya dahil olmuş oldu.

Haberin üzerinden henüz birkaç saat geçti. Gününü bile doldurmadı bu olay. Bu kısa sürede ise Galatasaray tarafının konu ile ilgili tepkilerini gördüm, okudum, denk geldim. 1 aydır hayattaki en büyük tutkusunu soruşturmaların içinde bulan, bulmaya devam eden farklı renklere ait bir taraftar olarak bu tepkileri gözlemledim ve dikkatle izlemeye de devam edeceğim.

Verdiğimiz tepkilerin bir kopyası sizin tepkileriniz. Klavyenizin başında Twitter'a yazdığınız dalga geçen tweetlerden tutun "kanıt kanıt kanıt" diye bas bas bağırmanıza kadar, "suçu ispatlanana kadar herkes masumdur" çığlıklarınıza kadar, "yaptıysak düşelim" laflarınıza kadar hepsi aynı...

3 Temmuz sabahı güne tutkularımızı emanet ettiğimiz insanların yaşadıkları ile uyandık. Bizler daha ne olduğunu anlayamadan sizler sanki yıllardır bunu beklermişçesine üzerinden günü, saatleri geçmeden yaftayı vurdunuz hem kişilere hem kurumlara. İçinizde blogları olanlar "balzamik soslu" liderinizin önderliğinde "güneşli pazartesiler için kara pazar" aforizmasını, yaftasını benimsediniz vakit kaybetmeden.

"Osuruktan nem kaparcasına" bütün bir sezon, yazdıkları her kelimede, cümlede Galatasaray düşmanlığı yaptığını iddia ettiğiniz, Twitter'da hashtaglara boğduğunuz özellikle Ntvspor gibi kanalların bu süreçte başından ayrılmaz oldunuz. Ekrana çıkardıkları her adamın "Fenerbahçe X, Y, Z düştü", "Fenerbahçe'den -X puan silindi" yalanlarını heyecanla dinlediniz, keyiflendiniz. Sayenizde her Fenerbahçe düşmanı hukukçu oldu, bilirkişi oldu.

Suçu ispatlanana kadar herkes masumdur dedik, "boşuna mı içerdeler" diye cevap verdiniz. Başından sonuna kadar "ateş olmayan yerden duman çıkmaz" diyerek kafanızdaki dünyayı kurdunuz.

Aziz Yıldırım hastalandı, rol dediniz, yaşanan bu duygu patlamasının yarattığı tepkilere "barbarlık" dediniz, her şey oldu bittiye gelsin diye "düşürsünler" diye bas bas bağırdınız, kendi stadınızda kendi topçularınız için bağırmadığınız kadar.

Bugün ne oldu ? Soruşturmanın bir köşesinden Galatasaray'ın adı geçmeye başladı.

1 aydır bunları yaşamış biri olarak kendime soruyorum. Benim duygularıma empati kuruldu mu ? Benim kutsalıma, değerime saygı duyuldu mu? Hepsinin cevabı hayır.

Şimdi bizden de birileri, hatırı sayılır bir abimiz çıksa "Güneşli Cumalar için kara Perşembe" dese ?

Galatasaray ile resmi olarak bağı olan bir kişinin adı geçtiğinde "ateş olmayan yerden duman çıkmaz" deyip şikeci yaftasını vursak?

Televizyona her çıkan, ağzının olmasının verdiği anatomik avantajı yalan yanlış ifadeler kullanarak değerlendiren her adamın dediğine inansak, "GS küme düştü, GS -X puanla başlayacak" gibi lafların somut hiçbir yönü olmamasına rağmen savunuculuğunu yapsak ?

Yarın bir gün bir yöneticiniz hastanelik olsa ve sonrasında adına "göt korkusu" desek ?

Tutkularınıza kast edilen 1 ayın ardından çıkıp caddelerde yürüseniz, bu saf tepkinizden dolayı polisin dayağını yeseniz, bu duygu patlamasından dolayı olur ya tribünlerden atlayıp sahaya girseniz ve adına sadece ve sadece "barbarlık" desek ?

Şu günden başlayıp geçen her gün "düşürün artık" diye diye ortalığı ayağa kaldırsak ?

Ve daha yapılan nice muamelenin tıpa tıp aynısını sizin de hassas olduğunuz bu süreçte uygulasak ? Çok mu haksız oluruz ? Hem de siz Galatasaraysınız. En ezeli rakip, günahım kadar sevmeyeceğim kulüpsünüz. Neden ben şimdi hassas olayım ?

Üstelik aynı muamele Taurasi meselesinde de olmuştu. Vurulan yafta şikeci değil de dopingçi yaftasıydı.

Ama ben her şeye rağmen bekleyeceğim. 2006 yılı demek hayatımda yaşadığım en büyük üzüntünün senesi demek. Yine de duygularımın esiri olup medyanın önüme attığı her yemi yemeyeceğim, bana yapılanı ben yapmayacağım. İçinde Galatasaray'ın yer aldığı süreç benim için bir "empati intikamı" olmayacak. Bizlerin onların karaktersizliğini yapmadığı her gün onların belki tarihinde yazmayacak ama vicdanlarına kazınacak en büyük utanç olacak.

Mutluluğun resmi

2011-08-03T00:31:00.001+03:00

Son günlerde gördüğüm en güzel, en huzur dolu kare.

Festus Okey - Diana Taurasi - Emmanuel Emenike

2011-07-31T16:07:00.001+03:00

2007'nin Ağustos ayında Nijerya vatandaşı göçmen Festus Okey emniyet tarafından gözaltına alındı. Gözaltı sürecinde, Beyoğlu Emniyeti'nde bir polis memurunun tabancasından çıkan kurşun ile öldürüldü.

Polis memurunun silahının ateş alma sebebinin polis ile Okey arasında geçen bir boğuşma olduğu ifade edildi. Soruşturma başlatıldı, dava açıldı. Olaya dair gerçekleri ortaya çıkarabilecek akla gelen ne kadar delil niteliği taşıyabilecek unsur varsa dile getirildi fakat hiçbir sonuç çıkmadı. Ne olay gününe ait kamera kayıtları vardı, ne de atılan kurşunun atıldığı mesafeyi ifade edecek bir kanlı gömlek. Hepsi bir bilinmezlik içinde kaldı, kalmaya devam etti. Hatta ölen kişinin kim olduğu konusunda bile itirazlar oldu, üzerinden BM Mülteciler Yüksek Komiserliği tarafından düzenlenmiş bir kimlik çıkmasına rağmen, cenazesi dava sürecinde Nijerya'daki ailesine yollanmış olmasına rağmen.

Dava yıllarca uzadı, devam etti, ediyor. Hala kimlik tespiti yapılmadı, yapılması bekleniyor. Davanın buraya kadar uzaması da aslında büyük bir özveri ile gerçekleşiyor. Kimi kimsesi olmayan Okey'in davasının takibini gönüllü insanlar yürütüyor, onlar da kendilerini soruşturmanın içinde buluyorlar, onlar da davalık oluyorlar.

********************

2010 Mayıs ayında Fenerbahçe dünyanın en iyi kadın basketbol oyuncusu olarak ifade edilen Diana Taurasi ile anlaştı ve Taurasi resmen Fenerbahçeli oldu. Yıllardır lige ağırlığını koyan Fenerbahçe Taurasi transferi ile birlikte Avrupa'da bir kupa kazanma konusunda da son derece iddialı bir hale geldi.

Aralık ayında Milliyet gazetesinde Taurasi'nin doping testinin pozitif çıktığı ifade edildi. Fenerbahçe kulübü de nihai sonucun, yani B numunesinin beklenmesi gerektiğini belirtti ve bekleme kararı aldı.

B numunesinin beklendiği süreçte Fenerbahçe hariç kimse beklemeyi tercih etmedi. Dopingli yaftası çoktan vuruldu, hatta Turgay Atasü bile böyle testlerde B numunesinin de pek farklı çıkmadığını, bir şey yapmış olan kişinin elbette ki yaptığını inkar edeceğini söyledi.

Bir süre sonra Hacettepe Doping Merkezi'ne güvenmediklerini ifade eden sporcular Horakova ve Penny Taylor doping testlerinin Köln'de yapılmasını talep ettiler. Testleri orada yapıldı, bu tercihten dolayı da oyuncuların ve kulübün ceza alması gerektiği birçok kişi tarafından ifade edildi, bu ülkemize yapılmış bir saygısızlık olarak nitelendirildi.

Ardından Taurasi'nin B numunesi de pozitif çıktı ve Fenerbahçe Taurasi ile olan sözleşmesini feshetti.

Tüm bu sürecin ardından Şubat ayında Federasyon, Taurasi'nin cezasının kaldırıldığını açıkladı ve WADA tarafından doping testleri sırasında bir hata yapıldığının tespit edildiği açıklandı. Sonrasında ise WADA Hacettepe Doping Merkezi'nin lisansını askıya aldı.

********************

2011 Mayıs ayında şampiyon Fenerbahçe Emmanuel Emenike ile sözleşme imzaladı.

Temmuz ayı başında başlatılan şike soruşturması kapsamında Aziz Yıldırım'ın da aralarında bulunduğu yaklaşık 50 kişi emniyet tarafından gözaltına alındı. Emenike de gözaltına alınan isimlerden biri oldu.

Gözaltı sürecinde Emenike ile ilgili birçok iddia ortaya atıldı. Kendisinin şike yaptığı, para sayarken çekilmiş görüntülerinin olduğu ifade edildi, medyada yazıldı çizildi. Ardından 4 gün süren gözaltı süresinin ardından serbest bırakıldı.

Birkaç gün önce hepimizi şaşırtan bir transfer haberi geldi ve Emenike'nin 10m euro karşılığında Spartak Moskova'ya transfer olduğu açıklandı.

Emenike transferi ile ilgili yaptığı açıklamalarda "bu ülkede çok ilginç şeyler yaşadım. İlk önce benim için oynar-oynamaz tartışması yapıldı. Daha sonra yaşımla ilgili beni çok üzen bir iddia ortaya atıldı ve hayatımda ilk kez bir güvenlik soruşturması sürecine girdim, tutuklandım, 4 gün içeride hapis kaldım. Çok istememe rağmen böyle bir futbol ikliminde yapamayacağımı anladım." şeklinde konuştu.

Kısa bir süre önce de BBC'ye yaptığı açıklamada "Türkiye’den kaçtım çünkü hayatım tehlikedeydi. Başka çarem yoktu. Birilerinin bana komplo kurduğunu hissediyordum. Önce benim kaçak göçmen olduğumu, bir tekneyle geldiğimi söylediler. Sonra yaşımda oynama yapıldığını iddia ettiler. Son olarak da hakkında hiçbir şey bilmediğim bir olay yüzünden gözaltına alınıp sorgulandım. Arkasından ne geleceğini bilmiyordum. Canımdan endişe ederek yaşamımı sürdürmek istemediğim için F.Bahçe yönetimine ayrılmak istediğimi söyledim. Hâlâ gencim ve futbola verecek çok şeyim var. Ben sadece gol atmayı düşünmek istiyorum. Şu yaşadıklarım dürüst olmak gerekirse hem duygusal hem zihinsel olarak tam bir işkenceydi." ifadelerini kullandı.

********************

2007 yılının Ağustos ayından 2011 yılının Temmuz sonuna, yani yaklaşık 4 yıllık süreçte yaşanmış 3 farklı olayı hatırladım kendimce. Kendime de soruyorum, acaba hatırlamak mı istedim yoksa olup bitenler aslında insana bir şeyleri zorla hatırlatacak kadar benzer şeyler mi?

Festus Okey'in polise saldırdığı ve silahın bu sebeple ateşlendiği ifadesi ve sonrasında kanıtlanamayan hiçbir şey ile Emenike'nin para sayarken çekildiği iddia edilen görüntüleri ve sonrasında ortaya çıkmayan hiçbir şeyle benzer değil mi ?

Okey'in üzerinden çıkan BM Mülteciler Yüksek Komiserliği kimliği ve tüm kayıtlarına rağmen kaçak göçmen olarak nitelendirmesi ile Emenike'ye vurulan "tekne ile geldi" yaftası bir değil mi?

Taurasi olayında kesinleşmiş bir şey olmamasına rağmen dopingci yaftasını vuran insanlar ve onların karaktersiz yaklaşımları ile Emenike olayında medyanın ve insanların olaya yaklaşımı ve yaftaları aynı değil mi?

Okey davasında malum polis hala hiçbir şey olmamış gibi hayatında devam ederken, doping rezaletinin ardından Turgay Atasü tüm pişkinliğiyle koltuğunda oturmaya devam etmişken Emenike konusunda yalan dolan senaryolar üretenlerin de hayatlarına hiçbir şey olmamış gibi devam etmeleri çok farklı bir şey mi?

Taurasi olayı ve bir yıldızın takımdan "koparılması" ile Emenike olayı ve bir diğer yıldızın takımdan "koparılması" aynı şeyin laciverti değil mi ?

Hepsi aynı. Mağdur olanlar, mağdur edenler, yaftalayanlar...Tek bir fark var belki. O da şu, Festus Okey, kimsesi olmayan sıradan bir göçmen olan Festus Okey onu sahiplenecek, hesabını soracak kimsesi olmadığından öldürüldü. Emenike ise öldürülemezdi. Çünkü onun hesabını soracak bir kulübü, kendisinden beklentileri olan milyonlarca taraftar ve sahip olduğu bir şöhret vardı. O yüzden de canına değil onuruna kastedildi. Hayata Okey ile aynı topraklarda başlamasına, aynı işten, futbolculuktan para kazanmasına rağmen hayat birine güzel davrandı, imkanlar sundu, o Emenike oldu, diğeri ise Okey olarak kaldı. 4 sene önce ölen Emenike de olabilirdi, bugün Rusya'ya kaçmak zorunda kalan Okey de olabilirdi.

Ayık olun.

Objektif ve beyefendi taraftara çağrı

2011-07-22T11:56:00.000+03:00

Dün oynadığımız Shakhtar maçında taraftarımızın basına göstermiş olduğu tepki, sahaya giren taraftarlar ve dolayısı ile maçın yarıda kalmış olması içimizdeki bazı "beyefendi" taraftarları derinden üzmüşe benziyor.

Ömrü hayatı boyunca ağzından tek bir kötü söz bile çıkmayan, ensesine vurulduğunda lokması alınan, tokat atıldığında diğer yanağını çeviren ve yaşanan her türlü olayın her düzeydeki psikolojisinde soğukkanlılığını ve efendiliğini koruyan bu taraftarlarımız için yaşanan bu olaylar elbette ki bir utanç kaynağıydı.

O barbar taraftar kitlesinin yapmış olduğu yakışıksız hareketlerden sonra beyefendi taraftarların da kendi duruşlarına uygun bir tepki göstermesi gerektiği inancındayım. Sonuçta onlar her şeyin doğrusunu bilen, en sadık, en akıllı taraftar kitlesi. Onlar tutkunun değil mantığın adamları.

Bu anlamda benim de haddim olmadan kendilerine bir önerim var. Seviyeli insanlar olarak Pazartesi günü okulumuza, iş yerlerimize sarı-lacivert Fenerbahçe kravatı ile gidiyor, tüm bu yaşananlara böylesine sert bir tepki veriyoruz. Beyefendiyiz ama aynı zamanda çok da sertiz. Müdürümüzden azar işitmek pahasına bu protestoyu yapıyoruz. Hem duruşumuzdan ödün vermiyoruz hem de medeniyetin gördüğü en büyük eylemi gerçekleştirmiş oluyoruz.

Böylesi bir tepkinin federasyona, emniyete ve basına gerekli mesajları iletmemiş olması mümkün olamaz elbette.

Eylem süresince, bu yaz sıcaklarına rağmen gömleğinin en üst düğmesine kadar ilikleyip kravat takarak takımları uğrunda cefa cekecek tüm beyefendi taraftarımıza teşekkür ve saygılarımı iletiyorum. Saygılar.

Kendini bilmez bir Fenerbahçeli.

Zor günün kârı

2011-07-21T00:01:00.003+03:00

Kısa günün kârı diye bir laf vardır. Hesapta yokken bir anda elde edilen kazancı ve onun mutluluğunu ifade etmekte kullanılır, kullanırız.

Bugün resmi sitede Fenerium'da 10tl'den satışa sunulacağı belirtilen Aziz Yıldırım t-shirt'lerinin haberini görünce aklıma bu bahsettiğim ifade geldi. Aslında bu kısa günün değil, zor günün, zor günlerin kârı olmuş oluyor.

Fenerbahçe gibi maddi açıdan belli bir refah seviyesinde olan, kulübüne maddi açıdan destek olma konusunda Türkiye'deki en bilinçli ve özverili taraftara sahip kulübün, başkanının tutukluluk sürecini bir maddi gelir kapısı olarak görmesi bence ciddi bir ayıptır.

Fenerbahçe taraftarı bu süreçte zaten yeterince Aziz Yıldırım'ı sahiplenmekte. Aziz Yıldırım'ın şahsına güvenen ve inanan insanlar ve "suçu ispatlanana kadar herkes masumdur" ifadesine sadık kalan kitle bu sahiplenen taraftar grubunu oluşturuyor. Bunun yanı sıra bir de yönetim düzeyinde böyle bir sahiplenme hamlesi yapılacaksa buna da saygı duyarım. Ancak bu dediğiniz olayın amacı gerçekten sahiplenmek, destek olmak, destek olduğunu göstermekse o zaman işin içine maddiyat katmayacaksınız.

21 Temmuz'daki Shakhtar maçından önce Fenerium'larda bu t-shirtleri satana kadar 55bin kişilik stadın her bir koltuğuna bu t-shirtleri birer tane koyarsınız, bu işi bedava yaparsınız. Adına yönetimin jesti, desteği derler, isteyen, gönlünden geçen üzerine giyer, desteğini verir. 55bin tane t-shirt bastırmanın da kulübe maddi bir ağırlığı olmaz.

Bu işi parayla yapmak duygusal zaaflardan ve kulüp ve başkan için yaşanan zor günlerden çıkar sağlamak demektir. Bir kulübün isminin bu şekilde anılması, taraftarın böyle zamanlarda bile müşteri olarak algılanması, hatta Aziz Yıldırım'a bu kadar yanlış şekilde sahip çıkılması da rahatsız edici bir durum.

Diğer yandan bu işin para ile yapılıyor olması t-shirt'ü alanların başkana sahip çıktığı, fakat almayanların/alamayanların bu sahiplenme duygusunda olmadığı havası yaratacaktır istemeden de olsa. Oysa ki sahiplenme tamamiyle gönül işidir, vicdan işidir. Belki de en çok üzülmemiz, tepki vermemiz gereken konu da budur. Cebinizdeki para, harcadığınız para kaç tane ekmek, kaç tane forma alacağınızın hesabını yapar, bunu ölçebilir ama maneviyatın ölçüsü para olmaz. Taraftarlığın terazisinde karşı kefeye maddiyat konmaz.

Topuk Yaylası'na takıma destek olmak, onlarla bütünleşmek için yüzlerce Fenerbahçeli gitti. Kulübün de bundan haberi vardı. Bunun bilincinde olan kulüp bu durumdan kazanç elde etmeyi kafaya koysaydı ve her gelen taraftardan 10tl antrenmanı izleme ve tesise giriş parası alsaydı ne düşünürdünüz ? Biz neyin derdindeyiz bunlar hala neyin derdinde demez miydiniz ?

Büyük hedeflerin kulübüne küçük hesaplar yakışmıyor.

Şerefsizlerin anlam dünyası

2011-07-20T16:17:00.000+03:00

Önce vatanına, geçmişine, Ata'sına, sonra da Fenerbahçe'ye ve bu renklere, bu formaya, bu armaya saygı duyan, değer veren her insan bu şerefsizliğe ses çıkarmalıdır, tepki vermelidir, elinden bir şeyler geliyorsa da yapmalıdır. Bu dava sadece Fenerbahçe'nin, Fenerbahçeliliğin, renklerin değil, vatanını ve Ata'sını seven herkesin davasıdır.

Adına Taraf dedikleri bu pisliğin, paçavranın yaptığı ilk şey değil bu. Son olacak gibi de durmuyor.

Taraf alma, aldırma, okuma. Bir TARAFına sokturtma !

En büyük delilimiz alın terimiz

2011-07-20T00:35:00.000+03:00

Daha yeni başlıyor...

2011-07-11T00:01:00.001+03:00

Yaylasından caddesine kadar her yaştan Fenerbahçe askerlerinin cepheye koştuğu güne dair fotoğraflar. İmkanı olup da, imkan bulup da katılan, bu seferberlik halinde takımını yalnız bırakmayan tüm taraftara kendi adıma gönülden teşekkür ederim. Ama unutmamalıyız ki ;

Daha yeni başlıyor...

Biraz sitem, biraz matem çokça Fenerbahçem

2011-07-09T20:58:00.000+03:00

Neredeyse 1 haftası geride kalacak olan malum soruşturma ve hepimizin yaşadığı, hissettiği şeylerle ilgili biraz içimi döktüğüm, biraz üzüntümü, biraz nefretimi çokça da Fenerbahçeliliğimi ve Fenerbahçelilik adına hoşuma gitmeyenleri paylaştığım biraz da uzunca bir yazı oldu bu.

Bu birkaç günde yaşanan olaylarla, adalet mekanizmasının işleyişindeki çarpıklıklardan tutun yıkılmaz kale olarak nitelediğimiz Fenerbahçe'nin kişiler üzerinden yıpratılıp kuşatılması senaryolarına kadar sürecin alternatif yüzü ile ilgili başta Papazın Çayırı olmak üzere Lube Ayar gibi nadir gazeteciler, bazı blogger arkadaşlar ve twitter ortamındaki taraftarlar sayesinde birçok fikir, yazı ve düşünce okudum. Tüm bu süreci kendi fikirlerimle harmanlayarak düşündüğümde de yazılanların-çizilenlerin hemen hepsine hak veriyor, aynı şekilde düşünüyorum. En son bugün Fotospor gazetesinin manşetinde NEDEN? başlığı ile çıkan ve cevabı verilemeyen 23 soru da kendi adıma altına imzamı atabileceğim kadar benimsediğim, haklı bulduğum ve cevabını istediğim sorular oldu. Tüm bunları süreci yakından takip eden Fenerbahçeliler bunları yeterince bildiğinden ve takip ettiğinden yeniden dile getirip paylaşma ve savunma ihtiyacı duymuyorum.

Benim paylaşmak, içimi dökmek istediğim, kısmen de sitem ettiğim şeyler yaşanan süreçte taraftarların duruşunda gördüğüm çarpıklıklar. Bunları zaman zaman birkaç cümle ile kopuk kopuk paylaşsam da toplu olarak bir yazıya da dökmek istedim.

Yaşadığımız şu süreç günler ilerledikçe bir çözüme kavuşmaya doğru gideceğine giderek karmaşık ve sürecin kendi geçmişinden kopuk bir hal alıyor. Bir gün yazılan ertesi gün yazılanı doğrulamıyor, ertesi gün karşımıza olup bitenlerin kanıtı olarak çıkarılanların, duyumcuların, gazetecilerin, herkesin ve her şeyin en sonunda yalan yanlış birer medya senaryosu olduğunu görüyoruz. En ağır iddia ve delil olarak ifade edilenler bir bakmışız birkaç Fenerium poşetli adamdan ibaret oluyor, okuduğumuz nice "sözde" kanıt niteliğinde diyaloğun sahipleri bir bakmışız serbest kalıyor. Bu durum taraftarda bazen ani umutlar doğuruyor, bazen ise içleri ani bir hüzün ve umutsuzluk kaplıyor.

İşte bu belirsiz ve kararı kesinleşmemiş süreçte taraftarın, yani adına taraf dediğimiz kitlenin bazı tavırları hoşuma gitmedi.

Bir yanda yazılan çizilen senaryoyu kabullenme meraklısı, olup biteni hazmetmeye dünden razı bir kitle var. Bu süreçte herkesin içinde bulunduğu psikolojiyi anlamakla beraber konuyla ilgili olup bitenlerle alakalı "aleyhte" olan her haberi adeta özenle seçerek "oldu bitti mahvolduk" deme meraklısı kitleyi de hazmedemiyorum. Hele ki bugüne kadar yaşadığımız her mutlukta doyasıya sevinen insanın geçmişini bu kadar kolay karalama hevesi ve karalama tutkusuna olan desteği beni utandırıyor.

Sonuçta ortada resmen açıklanmış bir karar yok. Tatmin olmak yalnızca kararla da ilgili değildir. Aklı mantığı yerinde olan her insan yargının bu kararı alma sebeplerini ve yapbozun bütün parçalarını kendi iradesi ile de birleştirip tatmin olmayı ister. En nihayetinde çıkan bir karara saygı duymanın insan bünyesindeki koşulu budur. Hele ki yaşadığımız ülkenin adalet sisteminde.

Ama ortada kesin hiçbir şey yokken, yani sadece inancın insana yol göstereceği durumdayken körü körüne kulübüne sahip çıkmak yerine körü körüne kulübünden ve kişilerden şüphe duymak neden? Derdim taraftarın çıkıp birilerinin şakşakçılığını yapması değil. Hayatım boyunca Aziz Yıldırım nefreti ile dolmadığım gibi onun hayranlığı ile de kendimi doldurmadım. Ama en azından kendimi bir taraf olarak bildiğimden, tarafım da Fenerbahçe olduğundan bu süreçteki duygularımı bu insanların aleyhinde değil lehinde geliştiriyorum.

Bir tarafta dengesiz bir kitle var. Olup bitenleri Ergenekon'un Fenerbahçe ayağı olarak niteleyip, bunun adına "oyun" diyip bir yandan da kendine sürekli "acaba, yaptıysak, eğer, olduysa" şeklinde soru soran bir kitle. Tam olarak neyi savunduğunu bilemediklerimiz var. Amaç çıkacak her sonuca hazırlıklı olmak için bünyeyi rahatlama çabaları mı bilmiyorum ama güven ifadesi içinde şüphe barındıramaz. Ya olup bitenleri üç paragraf yukarıda belirttiğim şekilde otomatik olarak kabullenen bir tarafta ol ya da bu işin içinde bir şey var, biz temiziz demesini bil. Arası yok bu tercihin. Güvenmesen bile tutarlı ol.

Bir yanda işine geldiğinde her fırsatta taraf olduğunu bas bas bağırmayı ihmal etmeyen ama şu süreçte hitap ettiği bir avuç insanın gözünde adalet savunucusu ve tarafsızlık abidesi olarak yer etmeyi kendinde gereklilik hissetmiş samimiyetsiz insanlar var. Çoğunluk derecesinde değiller ama var. Bunlardan bazıları senin benim gibi sıradan insanlar, bazıları ise Fenerbahçelilik ile sembolleşmiş ünlü insanlar. Papazın Çayırı'nın olup bitenlerle ilgili yazdığı bir yazıda ufak bir kısım var ki hislerime ve anlatmak istediklerime tercüman.

"Bazı Fenerbahçelilerin Pazartesiden bu yana ortada hiç bir delil yokken, bu psikolojik ortam hazırlama propagandasının etkisinde belki iki tane daha fazla tık almak için belki iki follower beni takip etmekten vazgeçmesin diye, belki de diğer takım taraftarları bana objektif desin düşüncesiyle takındığı "kaderimse çekerim" eylemsizliği son derece sıkıntı verici.

Fenerbahçeli kardeşim: Zaman şimdiki zamanda onun bunun gözünde objektif, romantik gibi sıfatlarla kutsanmanın zamanı değil. Kimseye romantiklik ya da objektiflik borçlu değilsin..."

Taraftarın içindeki "yaptıysak düşelim"cilere ve "düşürmeseler bari" diyenlere lafım bile yok. Yaptıysak düşelim demek akıllılık da değil büyüklük de değil. Yaptıysan tabi düşeceksin işte kural belli. Üzerine basa basa belirttiğinde emin ol ilgi çekmiyorsun. Düşürmeseler bari diyen arkadaşlar ise olup bitenleri direk kabullenen zayıf zihniyetin içindeki karaktersiz kesim oluyor. Hem zayıf hem karaktersiz yani.

Bir de Antu var. Onlarda Aykut Kocaman görsellerinden bu yana bir değişiklik yok. Aynı Antu işte. Anlayana.

Bir yanda da kulübün içinde bulduğu bu durumu bazı şeyler için fırsat gören, kulübün adının lekelenmesi sürecini bir şeylerin "temizliği" için fırsat sayan bir kitle var. Neymiş efendim, bu soruşturma iyi oldu, belki bu fırsatla Aziz de gider. Tekrar söylüyorum, hiçbir zaman Aziz Yıldırım şakşakçısı olmadım. Ama nefreti ile de dolmadım. Sen Fenerbahçe'nin adının lekelenmesi gibi bir süreci şahsi olarak nefretinin olduğu insandan kurtulmak olarak görüyorsan senin taraftarlığını ben sorgularım. Fırsatını bulunca "Fenerbahçeli değil Azizci" diyerek Aziz Yıldırım aşkını Fenerbahçe'nin önünde tutan şakşakçılara laf edersin, ama kendin camia için böylesine zor bir günler geçerken Aziz nefretini Fenerbahçe'nin önünde tutarsın. Fenerbahçe'nin önünde tutulan Aziz sevgisi = Fenerbahçe'nin önünde tutulan Aziz nefreti. Farkın yok. Bize zararın çok. Gerçekten bir şeylerin değişmesini istiyor, bazı insanları bu kulüpte görmek istemiyorsan temennini demokratik yollardan yap. Seçim olsun gitsin de, artık bıraksın de vs. de. Bunları biz de dedik. Affedersiniz "Fenerbahçe'nin amına koysunlar da Aziz de gitsin" mantığında olma.

Bir tarafta "herkes yapıyor yaa", "herkes yaptı bize patladı", "kimseyi görmediniz bizi mi gördünüz" diyen kitle var. Bunu diyenleri amaçlarına göre değerlendirebilirim. Eğer sen bunları kulübün hakkında ifade edilenleri savunma anlamında söylüyorsan benden uzak Allah'a yakın ol. İki eksi bir artı etmez, suç suçla masumlaştırılmaz. Başkasının suçu da seni aklamaz. Ama yok sen gerçekten adaletin yanında olarak bunu soruyor, kendini masum göstermek için değil de gerçekten adaleti istediğin için belirtiyorsan, veya bu işte bir art niyet görüyor ve bu sürecin biraz da geçmişin başkalarına ait pisliklerini örtme amaçlı olduğuna inanıyorsan o zaman sana hak veriyorum, hatta imzamı atıyorum.

Kendi adıma çevremde gördüğüm düşünce çarpıklıkları ve tutarsızlıkları bunlar. Bu yazdıklarımdan sonra çıkıp "peki sen kimsin?" diyerek "sen bu taraftarların neresindesin?" diye sorabilirsiniz.

Tekrar özetlemek gerekirse, ben ortada kesinleşmiş hiçbir şeyin olmadığı şu süreçte yok yere kötü düşünmek yerine yok yere olumlu düşünen biriyim. Bu yazıya kadar da kendime hiçbir zaman "eğer", "acaba", "yaptıysak" gibisinden sorular sormadım, iç hesaplaşma yaşamadım. Madem ortada kesin bir şey yok ve ben tarafım neden aklıma gelen ilk düşünce olumsuz olsun ? Yarın bir gün Allah korusun anamı babamı polis alsa götürse aklıma gelen ilk şey bunlar bunu yapmıştır mı olur? Sonuna kadar böyle inanma taraftarıyım. İnanma sebebim de kişiler değil Fenerbahçe çatısı altında var olmaktır. Fenerbahçe çatısı altında böyle şeylerin olmayacağına olan, belki sana göre saf ve akılsızca ama bana göre samimi bir inançtır.

Biz bunu yaptıysak demek suç mu, bunu kendine soran taraftar değil mi?

Kimseyi taraftar yerine koyup koymamak benim haddime değil tabi. Sadece hiçbir şeyin belli olmadığı şu süreçte kendimize bir saf seçeceksek neden bu taraf masumiyetin tarafı olmasın ? Sadece bu.

Şu içinde bulunduğumuz günler biraz olsun tadımızın tuzumuzun bile olmasını engelliyor. Mesele bir şeye inanmak veya inanmamak da değil, Fenerbahçe'nin adını bu senaryo içinde görmek. Şu zamanda bence biraz daha taraf olmak gerekiyor. Kör, aptal veya şakşakçı bir taraftar değil, yalnızca tarafı olduğumuz değere sahip çıkma çabası olmalı bu. Ama taraf olmak şart. Çünkü daha yeni başlıyor...

Orta Direk Şaban'daki Erkan ve her spordan anlayan insan

2011-06-29T21:49:00.000+03:00

Orta Direk Şaban filmini bilmeyen, hatırlamayan yoktur. Filmde, bir fabrikada memur olarak çalışan Şaban, petrol zengini Adnan Bıçakçı'nın maddi yardımlarıyla üniversitede okuyan Bahar'ı sevmektedir. Bahar ise ünlü sporcu Erkan'a aşıktır. Bu sevgi yüzünden Şaban da elinden geldiğince Erkan'a rakip olmaya çalışır, Erkan'ın yaptığı her spora el atar, ama sonuç hep hüsran olur. Bir gün, Adnan Bıçakçı Bahar'ın kendisinin öz kızı olduğunu açıkladıktan sonra Bahar kaçırılır, ancak bu dönemde Bahar'ı bulmak ve gangsterlerden kurtarmak için çırpınan Erkan değil Şabandır.

Orta Direk Şaban deyince aklımıza gelen en önemli karakter Erkan'dır belki de. Kendisinin filmde uğraşmadığı spor, kazanmadığı yarış, milli olmadığı branş yoktur. Atletizmden yelkene, çekiç atmadan basketbola kadar nice sporda Erkan dünya çapında başarılar elde ederek Türk sporunun tek başına gururu olur, sevilir, sayılır. Tüm bu başarılarına arka planda sürekli olarak çalan "All night long" isimli parça ile tanıklık ederiz bizler de.

Son zamanlarda ben de çevremde Erkan modelinde insanlar görmeye başladım. Özünde Erkan'dan farklı olmayan bu arkadaşların farkı Erkan gibi tüm sporları yapmaları değil tüm sporlardan anlamaları, analiz yapacak birikimleri olması.

Bakıyorum, mesela bir yerlerde Kadınlar Çim Hokeyi şampiyonası var. Şampiyonayı takip eden, maçları izleyen bir kitle hemen çıkıveriyor karşımıza. Maçlara dair bilgiler akıyor twitter ana sayfamızda, analizler, detaylar vs vs...

Bir yerlerde 2011 Kadınlar Konken Şampiyonası oluyor, aynı "sporsever" kitle yine iş başında. Analizler yağıyor, bilmem kaç bin vuruşluk blog yazıları yazılıyor, kıyaslamalar, karşılaştırmalar, istatistikler vs vs derken gözümüz gönlümüz sporla doluyor. Bunların yanına rugby ekleniyor, bisiklet ekleniyor gidiyor da gidiyor. Gidiyor ama...

Aması var işte. Tüm bu sporseverlik, tüm bu paylaşılan bilgiler, analizler saf bir "spor ilgisinin" ve "gerçek" bir bilgi birikiminin getirdiği bir şey mi, yoksa bir çeşit ilgi çekme, kendini "sporsever" olarak gösterme çabası mı? Kısacası her açıdan "samimi" ifadeler mi?

Bana samimiyetsiz geliyor bu durum. Benim gözümde bu konuda samimi olmak demek bildiğin ile yansıttığının eşit olmasıdır. Belki de hayatta da böyle olmalı. Ama hayatının normal akışında çim hokeyine zerre ilgi duymamış birinin çıkıp wikipedia'dan okuduğu birkaç sayfa yazıyı birkaç youtube videosu ile harmanlayıp bizlere bilmem kaç bin vuruşluk yazı ve çok bilmiş tweetler şeklinde sunmasını hiç samimi bulmuyorum. Bir yerlerde bir sporun final karşılaşması, dünya kupası var diye o konuda kendini yorum yapma ve bilgi sahibi olma ihtiyacında hisseden tipleri sevmiyorum. Kendi adıma konuşmam gerekirse, bir Fenerbahçe taraftarı olarak voleybol ve basketbol gibi futbolun çok değil, bir adım gölgesinde kalmış branşları hatırı sayılır derecede takip etsem bile kendimde bir basketbol, bir voleybol maçının analizini yapacak birikimi bulamıyorum. Kazanılan bir başarıya dair ufak amatörce fikirlerimden ve taraftarlık hislerimden ötesini dile getirmiyorum, getiremiyorum.

Kimseye neyi takip etmesi gerektiğini, neyi izleyip neyden keyif alması gerektiğini öğretecek değiliz elbette. Ancak "çakma spor ulemalarının" sanal dünyada fazlasıyla türediğini gözlemek de çok zor değil.

Gerek spor, özellikle futbol bloglarının son yıllarda giderek popülerleşmesi ve bu çevreden medyaya kapağı atabilen insanlar gerekse Twitter'ın spor medyasını insanların bir mention kadar yakınına taşımasının her spordan anlayan, her sporu bilen, her sporun adeta uleması haline gelen bir kitleyi tetiklediğini düşünüyorum. Belki, bu samimiyetsiz ilginin bir gün mesleki bir düzeye dönüşeceği inancı, belki bu çok yakınımızda olan, konusunda birikimli insanlara olan özenme duygusu, belki ilgi çekme ihtiyacı, belki de başka bir şey...

Spor, yani sporun çeşit çeşit branşı deyince aklıma bazı isimler geliyor. Dağhan Irak, Caner Eler vs... Kendilerinin her fikrine, her ifadesine katılmamakla beraber yaptıkları işi hakkıyla yaptıklarını ve gerçekten sahip oldukları bir birikimi çevreye sunduklarını düşünüyorum. Meslekleri gereği birçok yayının anlatımında yer alıyorlar, takip ediyorlar, araştırıyorlar. Bildikleri sunduklarından geri kalmıyor kısacası. Ancak bence bu özenti "çakma ulema" kitle onların da birikimlerini ve tecrübelerini aşağılıyor.

Neyse, işin psikolojik sebeplerini düşünüp biz de buradan "çakma psikolog" olmayalım. Neyi izlediğin, neyi takip ettiğin, neyden keyif aldığın sana kalsın ama bırak da işin ulemalığını gerçekten konusunda bilgili, tecrübeli insanlar yapsın.

Maçtan sonra disco otelde kumar var River küme düştü aferin çocuklar

2011-06-27T11:38:00.000+03:00

"Rekabetin sonu yok, ligin sonu play-off, kaybedenler çeker off, 1.Lig Bank Asya."

Tarihinde 33 şampiyonluk ve 2 de Copa Libertadores şampiyonluğu bulunan, Arjantin'in Boca ile birlikte sembol takımlarından olan 110 yıllık River Plate küme düştü.

Sempatim Boca tarafına olsa da geçmişinde Ortega, Crespo, Salas, Caniggia gibi isimleri barındırmış, 2000'lerin başında fazlasıyla dilenilen Aimar, D'Alessandro, Cavenaghi, Saviola gibi isimlerin de kulübü River Plate'in küme düşmesi futbolun sembol takımlarından biri için üzücü bir durum.

Eskiden özellikle Boca ve River gibi takımlardan ezbere sayabileceğim 5-6 adam olurdu. Bunlar ya kulübün sembol adamlarıydı ya da dünya piyasasına hızlı bir şekilde adım atmaya aday "veliaht" gözüyle bakılan topçulardı. Dün akşamki maçı izlediğimde ise sahada tanıdığım 1-2 adamdan fazlası yoktu. Bir de kenarda stresten kendini yiyip bitiren Jesus Almeyda vardı o kadar. Ben mi ilgisizleştim yoksa gerçekten buraların tadı mı kaçtı bilmiyorum.

River eski günlerine ne zaman dönebilir bilinmez ama Boca taraftarının artık sonsuza dek bıkmadan sıkılmadan alay edebileceği bir kozu var artık.

Beşinci harika Fenerbahçe Ülker !

2011-06-18T19:35:00.001+03:00

Final serisinin 6. maçında Galatasaray'ı 91-88 mağlup eden Fenerbahçe seriyi 4-2'ye getirerek 10/11 sezonunu şampiyon tamamlamayı başardı ve mutlu sona son 5 yılda 4.kez ulaşmış oldu.

Basketbolun ülkemizdeki lokomotif takımlarından Efes Pilsen'in Fenerbahçe ile yaşadığı ve alışık olduğumuz final rekabetinin bu seneye taşınamamış olması ve bu sene finaldeki rakibimizin yıllar sonra yeniden ezeli rakibimiz Galatasaray olması bu yılki final serisine bambaşka bir hava ve heyecan kattı.

Şampiyonluğa kadar uzanan yolculukta Fenerbahçe herkesin beklediği şekilde lige ağırlığını koyarak yeniden finale yükselmeyi başardı. Galatasaray da özellikle futboldaki hayal kırıklığı dolu sezonun ardından elde teselli olabilecek tek hedefe daha da sıkı sarılıp Oktay Mahmudi'nin yönetiminde finale kadar gelmeyi başardı.

Fenerbahçe kimsenin inkar edemeyeceği üzere bu serinin mutlak favorisiydi. Kadro kalitesinden tecrübeye kadar ibreler her açıdan Fenerbahçe'yi gösteriyordu. Bu bir açıdan camiaya özgüven aşılarken bir yandan da 5'te 5'in kalan son halkası olmaları ve bu favori olma durumu belli ölçüde baskı da yaratıyordu. Galatasaray adına yaşanan şeyler ise yıllar sonra bir mucizeyi gerçekleştirme hayali ve heyecanıydı.

Sahamızda oynadığımız ilk 2 maçta 20'li sayılarda farklarla aldığımız galibiyetler camiayı fazlasıyla heyecanlandırdı, hatta gaza da getirdi. Seri başlamadan önce 4-1 veya 4-2 tahminleri ağırlıktayken bu iki farklı galibiyet sonrası 4-0 beklentileri fazlasıyla oluşmaya başladı. Bu beklentiler biraz da rehavete dönüştü ve Galatasaray'ın sahasında oynadığı 3.maçı kazanma arzusu bununla birleşince seri 2-1'e geldi.

4.maçta silkelenip kendine gelen Fenerbahçe deplasmandaki galibiyet ile seriyi 3-1'e getirdi ve hepimiz sahamızdaki serinin 5.maçında şampiyonluğumuzu ilan edeceğimizden emindik.

Seride sürpriz olarak niteleyebileceğimiz tek maç buydu. Seri 3-2'ye gelir diye düşünenler bile Galatasaray'ın bunu deplasmanda alacağı bir galibiyet ile başarabileceğini düşünmemiştir. Shipp'in son saniyede el üzerinden attığı basketle Galatasaray maçı kazanmış olsa da aslında bu maçı bizlere kaybettirenler biraz işin teknik yönlerindeki hatalar, biraz şampiyon olduk havasına girmiş takım ama çokça da maça şampiyonluk kutlamaya gelmiş ruhsuz ve uyuşuk seyirciydi.

Serinin 6.maçı bizim için yine şampiyonluk ifade ediyor ama Galatasaray için ilk kez bir "şampiyonluk ihtimali" heyecanı beliriyordu. Bu maçı kazanmaları seriyi dengeye getirmeleri ve şampiyonluğun son maça kalması demekti.

Neyse ki bu ihtimal hesapları birer varsayımdan öteye geçmedi ve Fenerbahçe rakibinin direncini kırmayı başararak maçı 91-88, seriyi de 4-2 kazanarak şampiyonluğunu ilan etti ve bu muhteşem sezonunun bir diğer muhteşem halkası olmayı başardı.

Bu başarıda emeği geçen herkese sonsuz teşekkürler.

Teşekkürler dünyanın en büyük spor kulübü.

Bursaspor ve kapak anlayışı

2011-06-15T14:22:00.001+03:00

Bursaspor, resmi yayın organı Bursaspor dergisi üzerinden bir çeşit gönderme yapmaya kalkmış. Derginin yeni çıkan 51. sayısının kapağında " Bursaspor'un şampiyonluğuna "tesadüf" diyenlere bu üçüncülük kapak olsun" şeklinde bir ifade yer almakta.

Bir sezon önceki şampiyonluklarının tesadüf olmadığını bu sezon aldıkları üçüncülük ile ispat eden, ettiğini sanan Bursaspor kulübünü tebrik ediyoruz. Bu seneki üçüncülüklerinin de tesadüf olmadığını gelecek sene alacakları bir beşincilik ile ispat eder, yine bizlere kapağı takarlar.

İçimizden biri Genç Fenerli Harun

2011-06-13T15:06:00.001+03:00

Ekranların sevilen dizisi Behzat Ç'nin Harun'u Fatih Artman'ın koyu bir Fenerbahçe taraftarı olduğunu biliyoruz. Yukarıdaki GFB'ye ait fotoda da kendisini 07/08 sezonunda GFB-06 ile yer aldığı bir takım karşılama organizasyonunda görüyoruz. İçimizden biri, harbi Ankaralı Harun'u nice Fenerbahçe organizasyonunda görmek dileğiyle...

Futbol dünyası sandıkta

2011-06-12T16:27:00.000+03:00

1995 yılındaki seçimlerden birkaç kare. Oğuz ve Engin sandık başındalar.

Rıza Çalımbay oy kullanırken.

Bülent Korkmaz ve oy verirken yaşadığı mutluluk.

Süleyman Seba sandık başında.

Ali Şen de oy kullanan bir diğer isim.

1999 seçimleri ve başkanlık yıllarının başındaki Aziz Yıldırım.

2002 seçimlerinde Fatih Terim.

Ronaldo'nun vedası...

2011-06-08T17:35:00.000+03:00

Kendi nesilimin gördüğü en büyük oyuncu, elveda El Fenomeno...

Aşk engel tanımaz

2011-06-08T00:01:00.012+03:00

10/11 Avrupa'da sezonun üzenleri :(

2011-06-04T17:00:00.001+03:00

2010/2011 futbol sezonu Avrupa'da geride kalırken liglerinde şampiyon olan, Avrupa kupalarına katılan ve elbette küme düşen takımlar da belli olmuş oldu. Bunların haricinde sezon içinde büyük hayal kırıklığı yaratarak sevenlerinin ve kendilerinin hiç de beklemediği ve istemediği yerlerde ligi bitiren, orta sıraların düşme hattına yakın yerlerinde ligi geçirmiş, tamamlamış takımlar da oldu.

Avrupa'da hiçbir takıma sempati düzeyinden öte bir his beslemem. Fenerbahçe dışında herhangi bir takımın "taraftarı" değilim kısacası. Ancak yine de geçmişteki bazı güzel hatıraları olsun, barındırdıkları oyuncular olsun zaman zaman sempati duyduğum bazı takımların kötü gidişatlarına, hayal kırıklıklarına hatta küme düşmelerine de tanıklık ettim bu sene. Bu konuda da tamamen kişisel bir liste oluşturdum geride bıraktığımız sezonla alakalı.

Listemin en çok üzenlerinden biri Monaco. Tarihinde 7 Fransa lig şampiyonluğu, 1 Şampiyonlar Ligi finali, 1 Kupa Galipleri Kupası şampiyonluğu bulunan Monaco tam 35 yıl sonra küme düştü. Yıllar boyu Fransa'nın sembol takımlarından biri olmuş, geçmişinde Djorkaeff, Henry, Petit, Thuram, Trezeguet gibi 1998-2000'in efsane Fransa kadrosunda yer almış isimleri barındıran Monaco'nun düştüğü durum elbette beni üzdü. Ama Monaco deyince aklıma gelen ilk şey bunlar değil. Monaco deyince aklıma Hagi'nin füzesi, 8-3'lük efsane skorlu Deportivo maçı ve 2004 yılında Porto ile oynadıkları final gelir. O final belki de Şampiyonlar Ligi tarihinin isim olarak en sönük ve belki de en sürpriz finaliydi. Bunların hatrına Monaco'ya üzüldüm :(

Monaco'nun 8-3'lük Deportivo maçını hatırlarken bu seneki Deportivo da aklımıza geliyor. Çünkü onlar da 20 yıl sonra küme düşmeyi başardılar. 99-2000 sezonunun şampiyonu, 2000'lerin başında İspanya ligini domine eden takımlardan biriydi Deportivo. 98/99 sezonunda teknik direktör Javier Irureta ile başlayan ve 7 yıl süren dönemde 2-6. yıllar arası Şampiyonlar Ligi'nin sağlam takımlarından biri oldular ve şampiyonluklarını da bu süreçte yaşadılar.

Deportivo'ya sempati duymak için bu saydıklarıma gerek yok aslında. En başta isimleri güzel, "Deportivo La Coruna". Diğer yandan Deportivo deyince aklımıza hep taraftarlarının stadyumda açtığı Türk bayrağı gelir. Zamanında Celta taraftarlarının kendilerini aşağılamak için kullandıkları "Turcos" ifadesini zaman içinde bir övünç kaynağı ve güç göstergesi olarak benimsemiş bir takım kendileri.

Bunları da bir kenara bıraktım, geçmişlerinde sevdiğim, sevilesi, bir dönemin sembol ismi olmuş birçok isim barındırdı Deportivo. Brezilya'dan Bebeto-Rivaldo-Djalminha bu formanın sembol isimleri oldular, Makaay ve Valeron da bu forma altında sembolleştiler. Hepsi bir kenara Djalminha yeter. Tüm bu sebeplerden dolayı üzdün bizi Deportivo :(

Küme düşerek üzen son takım ise Sampdoria. Bu çok üzmedi belki ama en azından kayıtsız kalamadım. Kafamda önde gelen hemen her lig için sembolleşmiş, olmazsa olmaz bazı takımlar vardır. Monaco, Deportivo gibi Samdoria da öyledir, öyleydi.

Geçen senenin 4.sü, Şampiyonlar Ligi elemesi oynamış Sampdoria'yı yakan şey devre arasıyla birlikte Pazzini'nin İnter'e, Cassano'nun da Milan'a gitmesi oldu. Bu transferlerden önce ligde ilk 10'da yer alan, düşme hattından uzak olup yine Avrupa'yı zorlayabilecek yerde olan takım onların gidişi ile bir anda tepetaklak oldu ve sonunda lige de veda etti.

Geçmişinde Ortega, Veron, Klinssman, Seedorf, Mihajlovic, Pagliuca, Omam-Biyik (ismini çok severim, nickname olarak kullanırım) gibi isimleri barındımış Sampdoria da sezonun üzenleri oscarını almayı hak etti :(

Tüm bu takımların yanında Bremen ve Wolfsburg'un ligin dibine yakın yerlerde sezonu bitirmeleri ve Avrupa kupalarına katılamayan Juventus da beni üzenlere ekleyebileceğim takımlar.